บทที่430 ฝีมือไม่เก่ง!

บทที่430 ฝีมือไม่เก่ง!

“ปึงๆ......”

ภาพเงาดำแต่ละคนแฉลบผ่านอย่างรวดเร็ว ร่างกายวาร์ปหาย ไวดุจฟ้าแลบ

พื้นดินคำรามไม่ขาดสาย เสียงแกร๊กๆ ดังสะท้อน พื้นดินร้าวแยกไม่หยุด

ท่านผู้อาวุโสใหญ่ของชนเผ่าเลือด ปกติมักจะอยู่ในปราสาทเต๋อกุลา ตอนที่ไม่ต้องลงมือ ไม่ได้แสดงความสามารถออกมาเป็นเวลานานแล้ว ย่อมทำให้ท่านผู้อาวุโสมากมายหลงลืมความสามารถสยองขวัญของท่านผู้อาวุโสใหญ่ท่านนี้...และทำให้วินเซนตท์ท่านผู้อาวุโสคนนี้เริ่มเคลื่อนไหวจะก่อการร้าย อยากจะช่วงชิงตำแหน่งอำนาจของท่านผู้อาวุโสใหญ่

จนกระทั่งทุกวันนี้ กองทหารหลงมาโจมตี ท่านผู้อาวุโสใหญ่ถึงได้ลุกออกมา ระเบิดความสามารถที่สยองขวัญแบบนี้ของเขา

ทำให้คนในตระกูลชนเผ่าเลือดมากมายนึกขึ้นได้ หัวหน้าวงศ์ตระกูลของชนเผ่าเลือดไม่อยู่ ท่านผู้อาวุโสใหญ่ก็คือผู้มีความสามารถแข็งแกร่งสุดในชนเผ่าเลือด

พรสวรรค์ของชนเผ่าเลือดเดิมคือความเร็วสูงสุด และพอท่านผู้อาวุโสใหญ่ของชนเผ่าเลือดลงมือ ความเร็วของเขา เทียบกับชนเผ่าเลือดคนอื่น คาดไม่ถึงยังเร็วกว่าเท่าหนึ่งเต็มๆ

“ซู่!”

แม้กระทั่งรูปร่างของท่านผู้อาวุโสใหญ่ ชนเผ่าเลือดมากมายยังยากจะจับต้อง รู้สึกเพียงว่าตรงหน้าพร่าเลือน รูปร่างของท่านผู้อาวุโสใหญ่หายไปจากที่เดิมโดยฉับพลัน

เสือขาวดวงตาหดตัว ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เอ่ยปากพูดกับตนเอง “น่าสนใจอยู่...”

ความเร็วของท่านผู้อาวุโสใหญ่ทำให้เสือขาวให้ความสนใจขึ้นมา

“วึ้ง!”

พื้นดินที่อยู่ด้านหน้าเสือขาวแยกออกทันใด ชั่วพริบตาเดียวเงาดำนั้นก็ปรากฏตัวตรงหน้าของเสือขาวแล้ว ตามมาด้วยลมที่มีกลิ่นคาวเลือด กระโจนเข้ามาทางด้านหน้าเสือขาว ความรู้สึกวิกฤติอันตรายถึงชีวิตปรากฏขึ้นในหัวใจของเสือขาวอย่างฉับพลัน

ลูกตาของเสือขาวหดลงนิดหน่อย ถอยตัวไปด้านหลังครึ่งก้าวอย่างแปลกประหลาด

และขณะที่ร่างกายเสือขาวขยับ กรงเล็บคู่หนึ่งปรากฏตัวกลางอากาศอย่างไร้เสียง พุ่งไปทางหน้าอกของเสือขาว จับไปอย่างรุนแรง

มุมปากเสือขาววาดเส้นรัศมีวงกลมขึ้น ชั่วพริบตาเดียวยกมีดยาวในมือขึ้นแล้ว

“ชิ้ง!”

กรงเล็บร่วงลงกลางอากาศ ส่วนมีดยาวของเสือขาวร่วงลงทันที ฟันบนกรงเล็บของท่านผู้อาวุโสใหญ่ชนเผ่าเลือดอย่างรุนแรง

“ชิ้งชิ้ง!”

เสียงกระทบกันของแข็งที่ดุจเหล็กและหินที่กังวานแหลมคมระเบิดออกทันใด ราวกับอาวุธแหลมคมสองชิ้นฟาดฟันเข้าด้วยกัน ประกายไฟกระจาย ที่ว่างกลางอากาศสั่นสะท้านบิดเบี้ยว

ที่ว่างกลางอากาศสั่นไหวบิดเบี้ยว ตามมาด้วยภาพเงาคนคนหนึ่งปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหัน ภาพเงาคนคนนั้นดูกระเซอะกระเซิงอยู่หน่อย คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น คือท่านผู้อาวุโสใหญ่ของชนเผ่าเลือด

“วิชาชนเผ่าเลือดของฉัน แกมองออกได้ยังไงกัน?” ท่านผู้อาวุโสใหญ่รูปร่างดูลำบาก สายตาที่มองทางเสือขาว เพิ่มความตื่นตะลึงและตกใจขึ้นมา

“พวกแกชนเผ่าเลือดยังมีวิชาอะไรให้อวดกันเหรอ?” เสือขาวหันหน้า มองชนเผ่าเลือดที่กำลังต่อสู้กับกองทหารหลงในระยะไกลอยู่แวบหนึ่ง เจ็บปวดดิ้นรนอยู่ในทะเลไฟ สีหน้าสงบนิ่ง

ท่านผู้อาวุโสใหญ่ร่างกายสั่นเทา ชั่วขณะหนึ่งตอบสนองเข้ามาแล้ว ในแววตาเผยความตกใจอันมหาศาล ส่ายหน้าตะโกนไม่หยุด “เป็นไปไม่ได้ หรือว่าพวกแกไขวิชาของชนเผ่าเลือดออกได้แล้ว?”

“ไม่อย่างนั้นแกคิดว่ายังไงล่ะ?” เสือขาวเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย บนหน้าไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ออกมาสักนิด

“วิชาชนเผ่าเลือดเป็นสิ่งที่ชนเผ่าเลือดสืบทอดพัฒนามาพันปี เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่จะโดนพวกแกกองทหารหลงตีความได้!” ท่านผู้อาวุโสใหญ่ตะโกนอย่างเย็นชา ถึงแม้เสียงของเขาจะแน่วแน่ แต่ในใจยังสั่นสะเทือนอย่างยิ่ง

เสือขาวหัวเราะเยาะ “ถ้าไม่ใช่ไขวิชาชนเผ่าเลือดของพวกแกออกได้ พบว่าจุดอ่อนของพวกแกชนเผ่าเลือดอยู่ที่ไฟ ทำไมกองทหารหลงถึงต้องจงใจนำอาวุธพ่นไฟกับน้ำมันมาด้วยล่ะ?”

วินเซนตท์นั่งอยู่บนพื้น จ้องเสือขาวที่อยู่ไม่ไกลนักแบบตาไม่กะพริบ เขาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองอย่างชัดเจน ทำให้ร่างกายเขาสั่นเทาอย่างแรง สีหน้าซีดเผือดไปแถบหนึ่ง

นี่เป็นไปได้อย่างไร พรสวรรค์และวิชาที่น่าภาคภูมิใจสุดของชนเผ่าเลือดถูกกองทหารหลงแก้ไขได้ อยู่ต่อหน้ากองทหารหลง ชนเผ่าเลือดไม่มีข้อได้เปรียบเลยสักนิดเดียว

“ฉันไม่เชื่อ นี่เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!” ท่านผู้อาวุโสใหญ่ร้องตะโกนอย่างยากจะเชื่อ มือของเขากลายเป็นกรงเล็บ เริ่มเข้าโจมตีดุเดือดบ้าระห่ำที่สุดไปทางเสือขาวอย่างกับบ้าไปแล้ว

กรงเล็บของท่านผู้อาวุโสใหญ่ไวราวกับฟ้าแลบ คาดไม่ถึงทิ้งภาพวืดเอาไว้ที่ว่างกลางอากาศ เหลือไว้เพียงร่องรอยของกรงเล็บ

“ตอนนั้นราชาหลงกับพวกแกชนเผ่าเลือดทำข้อตกลงไว้ คงรู้ว่าต้องมีสักคนทำลายข้อตกลงนี้ลง ดังนั้นราชาหลงเลยรวบรวมคนกลุ่มหนึ่ง ศึกษาวิจัยทั้งวันทั้งคืน ตั้งแต่ประวัติศาสตร์ชนเผ่าเลือดของพวกแกจนถึงยีนของพวกแก...เพื่อที่คงมีสักวันหนึ่ง ตอนที่ข้อตกลงนี้โดนทำลายลง และกองทหารหลงไม่มีทางขัดขวางได้อีก ให้สามารถจับพวกแกไว้ได้ทั้งหมด” เสือขาวสีหน้าราวกับปกคุลมด้วยน้ำค้างแข็งชั้นหนึ่ง เขาถือมีดยาวไว้ในมือ เอ่ยปากอย่างเย็นชา

แต่ละคำพูดของเสือขาวลอยเข้าหูของชนเผ่าเลือดทุกคนที่อยู่บริเวณนั้น ทำให้พวกเขาสีหน้าเปลี่ยนกะทันหัน ยากจะยอมรับ

“แกคิดว่าทำไมฉันถึงใช้ระเบิดไฟถล่มปราสาท ทุกอย่างนี้พิจารณาทำขึ้นมาเพื่อพวกแก พวกแกจะได้ตายอย่างไม่เสียใจ” เสือขาวเอ่ยปากชัดถ้อยชัดคำ ทำให้ชนเผ่าเลือดมากมายสีหน้าเปลี่ยนไปซีดขาวขึ้นมาหมด

ท่านผู้อาวุโสใหญ่มือทั้งคู่กุมหมัดแน่น ทั่วตัวสั่นเทาไปอย่างแรงเพราะความฮึกเหิม

“ชนเผ่าเลือดไม่มีวิชาแล้ว เท่ากับเสือที่สูญเสียเขี้ยวแหลมคมไป พวกแก...ยังมีโอกาสอะไรอีก?” ในคำพูดของเสือขาวเพิ่มน้ำเสียงที่เย้ยหยันเข้ามาอีก

ท่านผู้อาวุโสใหญ่หน้าม่อยคอตก เขาค่อยๆ หันหน้า มองไปทางระยะไกล ในมือนายทหารของกองทหารหลงนับไม่ถ้วนถือปืนไว้ ปากกระบอกปืนเปล่งประกายแสงไฟ เปลวไฟแต่ละดวงพ่นออกอย่างบ้าคลั่ง พ่นยิงเต็มกำลัง