บทที่436 เกิดมาเพื่อเป็นราชา!

บทที่436 เกิดมาเพื่อเป็นราชา!

สาวใช้สองคนนั้นที่อยู่ด้านข้างเงยหน้า มองทางเทพธิดาแห่งภูมิปัญญาที่กำลังมีไฟโกรธล้นหลามแบบไม่มีที่ระบายออก

นี่คือครั้งแรกที่พวกหล่อนเห็นเทพธิดาแห่งภูมิปัญญามีความโกรธเคืองมหาศาลอย่างคาดไม่ถึง ทำให้พวกหล่อนจิตใจสั่นเทา

ทันใดนั้น ดวงตาคนใช้หนึ่งในนั้นเผยความสงสัย เพราะโม่ถีซือที่หน้าดุจน้ำค้างแข็ง เวลานี้ใบหน้ามีสีแดงเถือกแถบหนึ่ง แก้มสองข้าง ราวกับมีเปลวไฟสองดวง ทั้งใบหน้าอย่างกับลูกแอปเปิลสุกงอม

สรุปว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว เทพธิดาแห่งภูมิปัญญาของพวกหล่อนจะทั้งอายทั้งโกรธได้?

ในใจสาวใช้เหล่านี้อยากรู้อยากเห็น ส่วนโม่ถีซือเวลานี้กัดฟันแน่น เอ่ยปากพูดกับเฉินเป่ยในสายนั้น ชัดถ้อยชัดคำ “นายคิดว่าฉันไม่กล้าเข้าไปเหรอ?”

เฉินเป่ยในสายนั้นทำเสียงฮึดฮัดทีหนึ่ง “ทุกครั้งที่เธอเอาแต่พูดว่าอยากฆ่าฉัน แต่ฉันก็ยังอยู่รอดปลอดภัยดี เธอไม่ใช่อยากจะชีวิตฉันเหรอ? ฉันอยู่ที่เยี่ยนจิง เธออยากเอา ก็มาเอาได้ทุกเมื่อ”

“นาย!”

โม่ถีซือถือโทรศัพท์ไว้ เธอโดนเฉินเป่ยทำให้โมโหไม่เบา ความจริงเฉินเป่ยช่างกำเริบเหลือเกิน คาดไม่ถึงมายั่วยุเทพธิดาแห่งภูมิปัญญาอย่างเปิดเผย นี่เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นเทพธิดาอยู่ในสายตา

นี่ถึงเป็นสไตล์ของราชาหลง ไร้ยางอายและอันธพาล เฉินเป่ยยั่วยุอย่างโจ่งแจ้งที่สุด ทำให้โม่ถีซือกลับไม่เอ่ยถึงด้วยซ้ำไป

ครั้งก่อนที่โม่ถีซือมา ไม่เพียงไม่ได้ถึงขั้นยอมเฉินเป่ย แต่ทว่ายังถูกเฉินเป่ยใช้ไม้แข็งลงโทษอย่างเฉียบขาดยกหนึ่ง จนกระทั่งถึงตอนนี้ โม่ถีซือยังไม่ลืม คืนนั้นเฉินเป่ยลงโทษกับเธออย่างบ้าคลั่งดุจสัตว์ป่าดุร้าย ทำให้เธอหมดแรงลงไปหลายรอบ วันต่อมา เสียงยังแหบไปหมดเลย

โม่ถีซือจะส่งตัวเองไปให้ถึงที่อีกได้อย่างไรกัน เป็นตุ๊กตายางรุ่นคนจริง......

ส่วนเฉินเป่ยพูดถึงสองครั้งนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้โม่ถีซืออารมณ์เสียอย่างควบคุมไม่อยู่...นี่เป็นสองครั้งที่อับอายที่สุดในชีวิตของตนเอง ผลสุดท้ายถูกเฉินเป่ยคนสารเลวที่สมควรตายคนนี้ยึดครองทั้งหมดแล้ว

คนสารเลวนี้ เขาไร้ยางอายถึงขีดสุดอย่างยิ่ง

ชั่วขณะนั้นโม่ถีซือเสียใจอยู่บ้างแล้ว บางทีรู้สึกว่าตนเองไม่ควรช่วยคนสารเลวนี้

“ราชาหลง!” โม่ถีซือโกรธจนผมยาวยุ่งเหยิงหมดไม่ได้ไปจัดทรง แต่ละคำแต่ละประโยค กัดฟันเอ่ยปากต่อว่าเสียงดุ

“โม่ถีซือ...อย่ามายั่วโมโหฉันเป็นอันขาด มาหาเรื่องฉันเข้าแล้ว ต่อให้เธอเป็นเทพธิดาแห่งภูมิปัญญา ฉันก็ยังคงสามารถเอาเธอมาเป็นแม่สาวรับใช้คนหนึ่งของฉันได้” ในสายนั้น เฉินเป่ยเอ่ยปากนิ่งๆ น้ำเสียงเผยความล้ำลึกที่ไร้ขอบเขต

โม่ถีซือทำเสียงเย็นชา “ยั่วโมโหนาย? พวกที่เอาเจตนาดีมามองเป็นเจตนาร้ายอย่างนาย ฉันยังเคยเห็นเป็นคนแรก”

“เธอหมายความว่าอะไร?” เฉินเป่ยตะลึงนิดหน่อย ยักคิ้วขึ้น

“ยาถอนพิษที่นายต้องการ ฉันผสมให้นายเรียบร้อยแล้ว ไม่นานจะส่งไปในมือลูกน้องของนาย” โม่ถีซือในโทรศัพท์สายนั้น คำพูดที่ออกมากลับทำให้เฉินเป่ยไม่กล้าจินตนาการอยู่บ้าง

“เธอว่าอะไรนะ? ยาถอนพิษ?” เฉินเป่ยสั่นไปทั้งตัว ตกใจอย่างฉับพลัน เขานึกไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง โม่ถีซือจะนำข่าวดีใหญ่ขนาดนี้มาให้เขา แม้กระทั่งเฉินเป่ยไม่อยากเชื่ออยู่บ้างว่านี่เป็นความจริง

“พิษที่กระจอกแต่ละอันของเผ่าเลือด หรือเป็นยาพิษที่มีขอบเขตกว้างใหญ่ นายคิดว่ายากเกินกำลังฉันเหรอ?” โม่ถีซือหัวเราะเยาะอย่างเหยียดหยาม “นานมาแล้ว ตอนที่ฉันควบคุมข้อมูลของเผ่าเลือด เลยรู้พิษเลือดที่พวกเขาครอบครองทั้งหมด ดังนั้นจึงมีส่วนผสมอยู่ในทฤษฎีแล้ว”

เฉินเป่ยดวงตาเปล่งประกาย เขาคาดไม่ถึงจริงๆ โม่ถีซือควบคุมส่วนผสมของยาถอนพิษเลือดไว้นานขนาดนั้น

“สรุปเธออยากได้อะไร?” หลังเฉินเป่ยครุ่นคิดสักครู่ถามขึ้น เขาเข้าใจโม่ถีซือดี ถ้าไม่มีผลประโยชน์อันใด โม่ถีซือคงไม่ลงมือง่ายดายอย่างเด็ดขาด

ส่วนครั้งนี้สามารถพูดได้ว่าโม่ถีซือได้ช่วยเฉินเป่ยครั้งใหญ่ ยาถอนพิษของโม่ถีซือเกือบจะช่วยทั้งกองทหารหลง บุญคุณใหญ่ครั้งนี้ เฉินเป่ยชัดเจนมาก โม่ถีซือจะต้องเสนอข้อเรียกร้องมาสูงมากในช่วงเวลานี้ มากสุดจะเอ่ยเงื่อนไขอะไรออกมา

“ต้องการอะไร? ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นล่ะ?” โม่ถีซือในสายนั้นใจเย็นลงอยู่มาก พูดจานิ่งๆ

“อะไรก็ไม่อยากได้งั้นเหรอ?” เฉินเป่ยขมวดคิ้วแน่น “ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น หมายความว่าต้องการอะไรทั้งหมด โม่ถีซือ ข้อเรียกร้องเธอเกินไปแล้ว ฉันจะไม่รับปากเธอหรอก”

“ในเมื่อนายพูดมาขนาดนี้แล้ว งั้นดูแล้วฉันทำได้เพียงเสนอข้อเดียวแล้ว” โม่ถีซือพยักหน้าแล้ว พูดว่า “หัวรบนิวเคลียร์นั้นเป็นของฉันแล้ว ไม่คืนให้นายแล้วนะ”

โม่ถีซือพูดจบ ไม่รอให้เฉินเป่ยพูดอะไรอีก ตัดสายโทรศัพท์ลงเรียบร้อย

ส่วนเฉินเป่ยมึนงงสักพักหนึ่ง ถึงตอบสนองเข้ามาแล้วรีบตะโกนว่า “โม่ถีซือ เธอหลอกฉัน!”

เฉินเป่ยถึงตอบสนองกลับมา เดิมทีโม่ถีซือขุดหลุมให้ตนเองตกลงไป ช่วยชีวิตกองทหารหลงคือเรื่องหลอก โม่ถีซือคิดถึงขีปนาวุธหัวรบนิวเคลียร์อันนั้นอยู่ตลอดต่างหากที่เป็นเรื่องจริง

พอเฉินเป่ยไม่ระวัง จึงโดนกับดักของโม่ถีซือเข้าให้ เฉินเป่ยสีหน้าหนาวเย็น โกรธจนเดือดดาล

ยาถอนพิษของพิษเลือดสำคัญแน่นอน แต่เทียบยาถอนพิษกับหัวรบนิวเคลียร์ลูกนั้น เกือบจะเป็นหลักประกันความปลอดภัยในชีวิตของกองทหารหลง