บทที่441 เคยมีท่านหนึ่ง!

บทที่441 เคยมีท่านหนึ่ง!

เฉินเป่ยชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง “งั้นคุณอยากทำยังไง พุ่งเข้าไปอธิบายกับเขาเหรอ?”

คำพูดของเฉินเป่ยถามจนหลีชิงเยียนจุกไป หลีชิงเยียนพูดไม่ออก ได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ “ถ้าอวี้เฉิงวั่งคิดว่าเป็นพวกเราทำ นายคิดว่าตระกูลอวี้จะปล่อยพวกเราไปเหรอ?”

เฉินเป่ยหันหน้ากลับไป เอ่ยปากพูดนิ่งๆ “ผมบอกแล้ว ไม่มีใครแตะต้องเส้นขนสักเส้นของคุณได้ ตระกูลอวี้ก็ด้วย”

ท่านประธานเทพธิดาใบหน้าแข็งทื่อ เกินความคาดหมายของเธออยู่บ้าง เธอมองเฉินเป่ยอยู่ สีหน้าแปลกประหลาด เธอไม่รู้ว่าเฉินเป่ยเป็นอะไรแล้ว ทันใดนั้นก็เหมือนเป็นคนละคน เปลี่ยนไปเผด็จการดุเดือดเช่นนี้ แม้แต่น้ำเสียงที่พูดจายังเปลี่ยนเป็นพูดคำไหนคำนั้นขึ้นมา

ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ความคิดของหลีชิงเยียนย่อมละเอียดอ่อนเป็นธรรมดา เธอสามารถสัมผัสได้ถึงเรื่องที่มีรายละเอียดปลีกย่อยมากมาย เหมือนในสายตาของเธอ เฉินเป่ยราวกับเกิดใหม่ หลีชิงเยียนเคลิบเคลิ้มสักพัก แม้กระทั่งเธอรู้สึกว่านี่ต่างหากถึงเป็นด้านหนึ่งที่เฉินเป่ยดูสมจริงที่สุด

เฉินเป่ยพลิกเปลี่ยนโฉมใหม่ เวลานี้จากบนตัวของเขาปล่อยท่วงทีนั้นออกมา แหลมคมดุเดือดราวกับดาบแหลมที่พึ่งออกจากฝัก สำหรับหลีชิงเยียน มีแรงดึงดูดที่พูดไม่ชัดเจนอย่างหนึ่ง

หลีชิงเยียนนั่งอยู่ด้านข้างของเฉินเป่ย เธอย่อมมองไม่เห็น ตอนที่เฉินเป่ยพึ่งพูด แววตาค่อยๆ มีความซับซ้อนนั้นก่อหวอดขึ้นมา......

ตอนมองเห็นบุคคลยิ่งใหญ่มากมายที่โซนแขกวีไอพี เฉินเป่ยใจลอยครู่หนึ่ง คล้ายกับย้อนไปในอดีต ความทรงจำที่ซ่อนอยู่ในใจตนเองช่วงนั้น......

เขาถึงเข้าใจ มีบางเรื่องคือหนีไม่พ้น มีเพียงออกไปเผชิญหน้า

หลีเช่าเทียนคือสิ่งขีดขวางใหญ่สุดที่อยู่ตรงหน้าตนเอง ก่อนหน้านี้เฉินเป่ยสงสารเขา แต่กลายเป็นหลีเช่าเทียนอยากมาแก้แค้นอย่างบ้าคลั่ง

“ใครมาทำให้คุณเจ็บ ผมจะให้เขาชดใช้เป็นร้อยเท่า!” ทันใดนั้นเฉินเป่ยกุมมือนุ่มของหลีชิงเยียนไว้ เอ่ยปากพูดอย่างจริงจัง

“อืม......” หลีชิงเยียนเดาไม่ได้โดยสิ้นเชิงว่าเฉินเป่ยจะทำขนาดนี้ ชั่วขณะหนึ่งจิตใจล่องลอย หัวใจเด็กสาวสั่นไหว แม้กระทั่งแก้มที่งดงามตึงเด้งนั้น มีสีแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เฉินเป่ยในเวลานี้ เทียบกับเขาในเวลาปกติที่เล่นแง่อันธพาลแล้วไม่เหมือนกันเลย บวกกับผู้หญิงแต่ไหนแต่ไรมีความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในใจอย่างหนึ่งต่อคำสัญญาของผู้ชาย หลีชิงเยียนก็ไม่ต่างกัน

เหตุการณ์ต่อเนื่องขนาดนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว ฉากนี้ของทั้งสองคนทำให้ซูเหลยและจางเป่าเฉิงกระอักกระอ่วนมาก สุดท้ายจางเป่าเฉิงทนดูต่อไปไม่ไหว กระแอมขึ้นมาทีหนึ่ง ถึงทำให้หลีชิงเยียนลนลานแบบแก้มแดงอยู่ ดึงมือน้อยๆ ที่เนียนนุ่มกลับจากในมือของเฉินเป่ย

เฉินเป่ยถลึงตาใส่จางเป่าเฉิงอย่างอึดอัด ในใจอดแอบต่อว่าไม่ได้ จางเป่าเฉิงพวกก้างขวางคอคนนี้ รบกวนเรื่องดีๆ ของตนเองเสียได้

ถ้าไม่ใช่จางเป่าเฉิง เขาคงสามารถดื่มด่ำกับมือน้อยๆ ที่เนียนนุ่มของท่านประธานเทพธิดาได้อีกสักพักหนึ่ง

“คนใกล้จะมาครบแล้ว” ในเวลานี้ จางเป่าเฉิงที่คอยสังเกตการเคลื่อนไหวหน้าประตูตั้งแต่ต้นจนจบเอ่ยปากบอกมากะทันหัน

เฉินเป่ยและหลีชิงเยียนมองไปตามทางสายตาของจางเป่าเฉิง พบว่าเมื่อสักครู่นั้น ที่นั่งของโซนแขกวีไอพี คนนั่งกันใกล้เต็มแล้ว

และในช่วงเวลาสุดท้ายนี่เอง ตำแหน่งของภาพคนที่เอ้อระเหยลอยชายมาสายแต่ละคนก็ยิ่งสูงขึ้นมา

ตั้งแต่ตอนแรกหัวหน้าสมาคมธุรกิจหู้ไห่ ถึงตอนนี้แม้แต่บุคคลชั้นสูงของเมืองอื่นๆ ยังมากันเกือบหลายท่าน

การปรากฏตัวของท่านเหล่านี้ แวบเดียวเกือบจะทำให้โถงประชุมฮือฮาขึ้น ผู้ชมนับไม่ถ้วนสีหน้าฮึกเหิม หลังมองเห็นการปรากฏของบุคคลยิ่งใหญ่เหล่านั้น แทบจะลุกขึ้นอย่างคลุ้มคลั่ง

“เป็นเขาเอง ในสุดยอดดาบสามเล่มครั้งก่อน ในการแข่งรอบชิงชนะเลิศท้ายสุด แพ้ให้เทพพนันไปอย่างฉิวเฉียด!”

“วงการพนันเพชรพลอยก็มีเทพพนัน?”

“แน่นอน ความสามารถของเขากับอวี้เฉิงวั่งพอๆ กัน สุดท้ายว่ากันว่าอวี้เฉิงวั่งใช้เล่ห์เหลี่ยมบ้าง รบกวนสมาธิของเขา ทำให้เขาเกิดการวินิจฉัยผิดพลาด ถึงทำให้เขาพ่ายแพ้ ไม่อย่างนั้นใครแพ้ใครชนะ ยังไม่แน่เลยล่ะ!”

“หู้! นี่ไม่ใช่ผู้นำของเมืองหู้ไห่เหรอ? เขาก็มาด้วย!”

ในโถงประชุม มีบุคคลยิ่งใหญ่ที่ตาแหลมคมส่วนหนึ่ง แวบเดียวก็พบหู้ที่เดินเข้าในโถงงานมาอย่างธรรมดา เทียบกับบุคคลยิ่งใหญ่เหล่านั้นที่มีบอดี้การ์ดล้อมรอบ สามารถพูดได้ว่าหู้เรียบง่ายอย่างมาก บวกกับผู้คนมากมายไม่เคยเจอหน้าจริงของเขามาก่อน มีเพียงบุคคลยิ่งใหญ่ส่วนหนึ่งถึงจำหู้ได้

บุคคลที่มีสิทธิ์นั่งอยู่โซนวีไอพีเหล่านี้ ไม่มีสักคนที่ไม่ใช่บุคคลชั้นยอดของหัวเซี่ย แต่ตอนที่พวกเขามองเห็นหู้ ภายในใจอดสั่นอย่างแรงไม่ได้ แม้กระทั่งสายตาเปลี่ยนไปหวาดผวาขึ้นมา

หลังหู้เดินเข้าไปในโซนวีไอพี จึงนั่งลงมา เรียบง่ายจนไม่เหมือนท่วงทีที่ผู้นำหู้ไห่ควรมีอย่างยิ่ง