บทที่442 ตำนานที่ไม่แพ้คือนาย!

บทที่442 ตำนานที่ไม่แพ้คือนาย!

ชั่วขณะนั้นที่เฉินเป่ยเอ่ยปาก จากบนตัวของเฉินเป่ยมีท่วงทีที่ไร้รูปร่างพุ่งทะยานขึ้นมา ทั้งตัวเขาเปลี่ยนไป ราวกับเป็นคนละคน

จางเป่าเฉิงสั่นเทิ้มไปทั่วตัว ความรู้สึกที่เฉินเป่ยมอบให้เขา ทำให้เขาขนลุกตั้งขึ้นอย่างฉับพลัน ในใจของเขา สั่นสะเทือนอย่างยิ่ง

วินาทีนั้น เขามีภาพหลอนหนึ่งผุดขึ้นมา เหมือนว่าที่ยืนตรงหน้าของเขาไม่ใช่เฉินเป่ย แต่เป็นสัตว์ป่าดุร้ายที่ทำให้คนอกสั่นขวัญแขวนตัวหนึ่ง

ขณะเดียวกันกับตอนที่จางเป่าเฉิงสั่นเทาไปทั้งตัว ในสมองปรากฏภาพเงาอีกคนหนึ่งขึ้นมาทันใด

ภาพเงาคนคนนั้นที่โผล่ขึ้นอย่างกะทันหัน มีประสบการณ์ที่คล้ายคลึงกันมากกับเทพเมถุน โดยเฉพาะเทียบกับเทพเมถุนสองท่านนั้นยังลึกลับกว่า......ผ่านไปไวในชั่วพริบตาเดียวดุจดาวตก ทำให้จางเป่าเฉิงเกือบลืมเขาไปเลย

“นายอยากจะทำอะไร!” ทันใดนั้น หลีชิงเยียนสังเกตถึงความผิดปกติ ตะโกนดุเสียงเย็นชา

เฉินเป่ยจ้องจางเป่าเฉิงอยู่ พอหลีชิงเยียนตะโกน ถึงทำให้ท่วงทียิ่งใหญ่บนตัวของเฉินเป่ยนั้นหายไปทันที

จางเป่าเฉิงรู้สึกถึงแรงอาฆาตที่หนาวเย็นนั้นถอยไปอย่างว่องไว แรงกดดันมหึมาบนตัวของตนเองนั้น หายไปฉับพลัน

เขาถึงถอนหายใจยาวสักทีหนึ่ง ปาดเหงื่อบนหน้าผาก ถึงแม้เขาเองจะไม่ได้พบอะไรเลย เมื่อสักครู่ทั่วทั้งตัวตนเองเต็มไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะหนะไม่รู้ตัว เปียกชื้นตนเองไปหมด

ความรู้สึกที่เฉินเป่ยมอบให้เขาตอนนั้นช่างสยองขวัญเหลือเกิน ทำให้หลังจากโดนโจมตีเขาตกใจค้าง จนกระทั่งตอนนี้ในใจของเขายังคงเต้นแรงอยู่

เฉินเป่ยสีหน้าเรียบนิ่ง เพียงแต่สายตายังคงจ้องจางเป่าเฉิงอยู่ เอ่ยปากนิ่งๆ “ไม่มีอะไร เพียงแค่ช่วยหัวหน้าสมาคมจางนึกเรื่องบางอย่าง”

“ฉันนึกขึ้นได้แล้ว ที่จริงเทพเมถุนไม่ใช่เพียงหนึ่งเดียว ยังมีคนหนึ่งทำสำเร็จอย่างเทพเมถุนได้” หลังจางเป่าเฉิงพูดจบ ทำเสียงฮึดฮัด “นี่แล้วยังไงกันล่ะ ไม่มีใครรู้สถานะของคนคนนั้น โดยเฉพาะเทพเมถุนก็ยากจะรับมือด้วยแล้ว คนคนนั้นไม่อาจปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างเด็ดขาด”

“สรุปนายอยากทำอะไร ไม่จบไม่สิ้นใช่มั้ย!” ในที่สุดหลีชิงเยียนก็ทนไม่ไหว เธอถลึงตาใส่เฉินเป่ยอย่างแรงแวบหนึ่ง ในน้ำเสียงเผยความเย็นชาและโกรธเคือง

“หัวหน้าสมาคมจางช่วยเหลือบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป เข้าร่วมสุดยอดดาบสามเล่มในครั้งนี้ ดึงดูดการตำหนิมากมาย นายกลับไม่เคารพขนาดนี้ ยังไม่รีบขอโทษอีก!” หลีชิงเยียนพูดสั่งด้วยเสียงดุหนาวเย็น

ขอโทษ?

เฉินเป่ยกวาดตามองจางเป่าเฉิงแวบหนึ่ง จางเป่าเฉิงคาดไม่ถึงว่าหลีชิงเยียนจะปกป้องตนเองขนาดนี้ ชั่วขณะนั้นสีหน้ากำเริบเสิบสานขึ้นมา

หลีชิงเยียนมองเฉินเป่ย ในใจของเธอกระสับกระส่ายมาก เธอโดนเฉินเป่ยทำให้โมโหไม่น้อย เธอกังวลมากว่าเฉินเป่ยจะพูดจาอะไรออกมาทำให้จางเป่าเฉิงไม่พอใจ อย่างนั้นความสัมพันธ์ระหว่างจางเป่าเฉิงและบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปที่เดิมทีล่อแหลมมาก จะยิ่งเพิ่มความย่ำแย่ขึ้นไปอีก

แต่ที่ทำให้เธอแปลกใจคือเฉินเป่ยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองจางเป่าเฉิงแบบมีความหมายลึกซึ้งแวบเดียว ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น หมุนตัวออกไปทันใดนั้น

หลีชิงเยียนใบหน้าฝืดค้าง เธอนึกไม่ถึงว่าเฉินเป่ยจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ เธอขมวดคิ้วแน่น ซูเหลยที่อยู่ด้านข้างถามขึ้นมาก่อน “ประธานหลีคะ ต้องการให้เรียกเขากลับมารึเปล่าคะ?”

“ไม่ต้อง เขาอยากไปไหนก็ไป ไม่ต้องสนใจเขา!” หลีชิงเยียนเอ่ยปากอย่างเย็นชา ความโกรธที่มีต่อเฉินเป่ยยังไม่สลายหายไป

“พวกเรานั่งลงดูเถอะ การแข่งขันใกล้เริ่มแล้ว” หลีชิงเยียนหันหน้ากลับ ไม่ไปมองทางที่เฉินเป่ยออกไปอีก พูดขึ้นทันที

“คนที่ร่วมแข่งใกล้มาถึงครบแล้ว ผมควรไปแข่งขันแล้วเหมือนกัน” เสียงมือถือของจางเป่าเฉิงดังขึ้น จางเป่าเฉิงกวาดสายตาผ่าน ลุกขึ้นบอกไป

“หัวหน้าสมาคมจางคะ มีความมั่นใจแค่ไหนกัน?” หลีชิงเยียนถามด้วยเสียงละมุน

จางเป่าเฉิงสีหน้าเคร่งขรึม “ต่ำมากครับ ถึงแม้ผมจะเป็นหัวหน้าสมาคม แต่ผู้คนฝีมือเยี่ยมก็ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่เทพเมถุนยังมาปรากฏตัวด้วย นี่เป็นครั้งหนึ่งของสุดยอดดาบสามเล่มที่ระดับความยากสูงสุดในประวัติศาสตร์เลย”

“พยายามแสดงออกมาให้เต็มที่ก็พอค่ะ หัวหน้าสมาคมจาง สู้ๆ ค่ะ คุณจะต้องทำได้แน่” หลีชิงเยียนพยักหน้าแล้ว เพิ่มกำลังใจให้จางเป่าเฉิง

ตอนที่หลีชิงเยียนมองส่งจางเป่าเฉิงเดินไปยังสนามแข่งขัน ซูเหลยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามขึ้นก่อนด้วยความระมัดระวัง “ประธานหลีคะ ไม่ต้องไปตามหาเฉินเป่ยจริงๆ เหรอคะ?”

“ไม่ต้อง ไม่ต้องสนใจเขาหรอก มีเขาอยู่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร” หลีชิงเยียนเอ่ยปากอย่างหงุดหงิด บนหน้ายังมีความโกรธเคืองที่ไม่หายไป

............

ไม่นานเท่าไร ภาพเงาแต่ละคนลุกขึ้นยืนจากกลางห้องโถงประชุม แต่ละคนเดินเข้าสนามแข่ง ส่วนเทพเมถุนที่เต็มไปด้วยความลึกลับสองท่านนั้น มองหลีเช่าเทียนที่อยู่ด้านข้างแวบหนึ่ง บนหน้ามีรอยยิ้มที่นิ่งสงบ

“ทุกอย่างนี้คงต้องพึ่งท่านทั้งสองแล้วนะครับ” หลีเช่าเทียนที่แต่ไหนแต่ไรเห็นว่าตนเองสูงส่ง หลังรู้สถานะแท้จริงของผู้อาวุโสสองท่านนี้ เห็นได้ชัดว่ายิ่งนอบน้อมถ่อมตัวขึ้นมา

เทพเมถุน หลีเช่าเทียนพึ่งเข้าใจว่าทำไมหลีหงที่ครอบครองตำแหน่งสูงสุดยอดของหัวเซี่ย กลับต้องไปเยือนด้วยตนเอง เชิญสองท่านนี้ออกมาจากภูเขาในป่าลึก

ที่แท้เป็นตำนานผู้ไม่พ่ายที่ทำให้เกิดการนองเลือดอันโหดเหี้ยมของวงการพนันเพชรพลอยในอดีต

หลีเช่าเทียนในเวลานี้ ถึงแม้สีหน้าสงบ ไม่ได้เผยความตื่นเต้นสักนิดออกมาก แต่ในความเป็นจริง เขามีแผนอยู่ในใจ สำหรับเรื่องนี้มีชัยชนะกำไว้ในมือตั้งนานแล้ว