บทที่443 กลายเป็นกรรมการ!

บทที่443 กลายเป็นกรรมการ!

ดวงตาของหัวหน้าสมาคมท่านนี้หดลงทันใด ชั่วขณะนั้นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปแล้ว

ชายชุดดำตรงหน้าคนนี้ เพียงแค่ถือโอกาสเปิดเผยฝีมือออกมาอย่างหนึ่ง ทำให้เขาพูดไม่ออกสักประโยคเดียว

กาน้ำชาใบนั้น หมุนวนกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศา สุดท้ายโดนชายชุดดำรับไว้อย่างมั่นคง ตั้งแต่แรกจนจบ ไม่มีน้ำชาสักหยดเดียวกระเด็นออกมา มองดูฉากนี้จนขาตกตะลึงพรึงเพริด

เรื่องที่คนทั่วไปไม่อาจทำได้แบบนี้ ชายชุดดำยังทำสำเร็จได้อย่างง่ายดาย

แต่ไม่นาน เรื่องต่อจากนี้จะยิ่งทำให้เขาตื่นตกใจจนลูกตาแทบหลุดลงมา

“กาน้ำชาของอี๋ซิง ตัวดินเหนียวไม่เลวเลย แต่เอาอันนี้มาทำชุดน้ำชา เทคนิคไม่ไหวเอามากๆ” ชายชุดดำเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน พูดวิจารณ์

หัวหน้าสมาคมสีหน้าแข็งทื่อ สายตาเผยความไม่พอใจ ชุดน้ำชาพวกนี้ ล้วนส่งมาจากหลากหลายที่ที่รวบรวมวัตถุดิบการพนันเพชรพลอยมากมาย เขามีความเข้าใจต่อชุดน้ำชาอย่างมาก ชัดเจนดีมาก ชุดน้ำชาพวกนี้ เป็นผลงานชั้นดีคุณภาพสูง ซึ่งเป็นของที่ปรมาจารย์ทำขึ้น

แต่ตอนนี้ชายชุดดำคนนี้กลับพูดว่าปรมาจารย์ที่ทำชุดน้ำชานี้ไม่ได้เรื่อง นี่ไม่เท่ากับว่าเป็นการตบหน้าเขาด้วยเหรอ?

หัวหน้าสมาคมอ้าปากแล้ว เขากำลังอยากจะพูดอะไร ทันใดนั้น มือที่ชายชุดดำถือกาน้ำชาไว้สั่นอย่างฉับพลัน ตามมาด้วยเดิมทีหัวหน้าสมาคมมองมือของชายชุดดำไม่ชัด ทำได้เพียงมองเห็นมือของชายชุดดำ เกือบจะกลายเป็นภาพวืดแต่ละภาพ

หัวหน้าสมาคมดวงตาหดอย่างแรง ความเร็วของมือชายชุดดำไวเหลือเกิน กาน้ำชาทรายสีม่วงใบนี้ของเขาอยู่ในมือของคนคนนั้น ลอยไปจนหมุนวนขึ้นมา

ไม่นาน น้ำชากระจายไปทั่ว ทั้งสาดไปบนโต๊ะ บนพื้น มีน้ำชาไม่น้อย และยิ่งสาดไปโดนตัวเขา

หลังจากที่กาน้ำชาใบนั้นหยุดลงมา ชายชุดดำชายตามองกาน้ำชาแวบหนึ่ง พูดจาเรียบนิ่ง “ภายนอกประณีตงดงาม แต่ด้านในกาน้ำชาความหนาไม่เรียบ เมื่อหมุนด้วยความเร็วสูงที่สม่ำเสมอ ถึงมีน้ำชาหกออกมา ผลงานเยี่ยมของอี๋ซิงที่นี่ เดิมทีไม่อาจมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นได้ นายแน่ใจว่านี่คือปรมาจารย์ทำขึ้น?”

“มากสุดคือลูกศิษย์คนหนึ่งทำ” ชายชุดดำก้มหน้ามองกาน้ำชาใบนั้นแวบหนึ่ง ส่งเสียงหัวเราะ

“นายเป็นใคร ใครให้นายเข้ามากัน ถ้ายังไม่ไสหัวออกไปอีก ฉันจะเรียกคนแล้วนะ!” หัวหน้าสมาคมมีเส้นเลือดสีหน้าเขียวเต้นตุบๆ บนหน้าผาก เขาที่ชอบชุดน้ำชามาแต่ไหนแต่ไร เมื่อสักครู่กลับโดนหักหน้าอย่างแรง นี่จะให้เขาเอาหน้าไปไว้ตรงไหนกัน

“จะเรียกคน งั้นนายก็ลองเรียกดูสิ......” ชายชุดดำเผชิญหน้ากับไฟโกรธของหัวหน้าสมาคม นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานอย่างนิ่งเฉยมาก พูดขึ้นนิ่งๆ “พอดีเลยให้ฉันได้เห็นสักหน่อยว่านายยังเหมือนเมื่อก่อนที่หูตาไม่สว่างขนาดนั้นอยู่รึเปล่า”

“นายเป็นใครกันแน่?”

หัวหน้าสมาคมจางได้ยินคำพูดประโยคนี้ของชายชุดดำ สั่นเทาหน่อยหนึ่งโดยสัญชาตญาณ สายตาที่มองทางชายชุดดำชั่วขณะหนึ่งเปลี่ยนไป

“นายว่าไงล่ะ หัวหน้าสมาคมปี้หย่วน” ชายชุดดำเงยหน้าขึ้นทันใด มองทางปี้หย่วน

สายตาทั้งสี่ประสานกัน สายตาของปี้หย่วนปะทะกับสายตาของเฉินเป่ย สายตาของทั้งสองคู่ชนกันเข้ากลางอากาศที่ว่าง ตอนที่ปี้หย่วนจ้องมองดวงตาเฉินเป่ย ในใจยิ่งสั่นอย่างรุนแรง

“สรุปนายเป็นใคร!” ในใจของปี้หย่วนสั่นสะเทือนไม่เลิก เขายิ่งรู้สึกถึงความสงสัยอยากรู้อยากเห็นต่อสถานะของชายชุดดำตรงหน้าคนนี้เพิ่มขึ้น

เมื่อสักครู่ชายชุดดำคนนี้ถือโอกาสแสดงฝีมือหนึ่งออกมา สั่นสะท้านจนทำให้ปี้หย่วนหวาดกลัวถึงที่สุด

ในแววตาของปี้หย่วนเปล่งประกายแสงโชติช่วงตื่นตัว ส่วนเฉินเป่ยนั่งบนเก้าอี้ทำงาน และนิ่งสงบเป็นพิเศษ

“ฉันเป็นใคร หรือว่านายลืมไปแล้วเหรอ?” เฉินเป่ยที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำ ได้แต่หัวเราะเยาะ ยกมือขึ้น ของชิ้นหนึ่งหลุดออกจากในมือของเฉินเป่ย กระแทกลงบนโต๊ะ เสียงดังกังวาน

สายตาของปี้หย่วนตกลงบนของชิ้นนั้น สายตาของเขาหยุดค้างไปนิดหน่อยก่อน ตอนเขาหยิบของชิ้นนั้นขึ้น ร่างกายสั่นเทาขึ้นกะทันหัน

หลังจากนั้นดวงตาของปี้หย่วนเผยความตกใจที่ยากจินตนาการได้ออกมา ร่างกายของเขาสั่นเทาเบาๆ มองเห็นของชิ้นนี้ มือทั้งคู่แทบจะสั่นไม่หยุด