บทที่444 การแข่งขันเริ่มต้น!

บทที่444 การแข่งขันเริ่มต้น!

“ไม่ต้องการโควตาผู้แข่งขัน?” ปี้หย่วนตะลึง เขานึกไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าเฉินเป่ยไม่อยากได้โควตาผู้เข้าแข่งขัน

งั้นเขาวิ่งมาทำอะไรกัน?

ในใจปี้หย่วนมึนงง แต่เฉินเป่ยราวกับมองความสงสัยที่อยู่ในใจปี้หย่วนออกภายในแวบเดียว จึงบอกขึ้นมาโดยตรง “ที่ฉันต้องการไม่ใช่โควตาผู้แข่งขัน”

“งั้นคุณต้องการ.....” ปี้หย่วนเอ่ยปากอย่างสงสัย เขายังพูดไม่ทันจบ คำพูดครึ่งประโยคที่เหลือก็กลืนกลับไปดื้อๆ

สายตาที่เขามองทางเฉินเป่ยชั่วขณะนั้นเปลี่ยนไป ตกตะลึงลนลานขึ้นมา

ผ่านไปสักพักหนึ่ง เขาถึงเอ่ยปากถามด้วยความระมัดระวัง “เป็นโควตาของกรรมการเหรอครับ?”

เฉินเป่ยไม่ได้พูดตอบ เพียงแค่พยักหน้าเงียบๆ

ปี้หย่วนสีหน้าฝืดแข็ง รีบหัวเราะกระอักกระอ่วน พูดอธิบาย “ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากให้นะครับ เพียงแต่โควตากรรมการไม่ใช่ผมกำหนดคนเดียว ใจผมอยากช่วยแต่ความสามารถไม่พอน่ะสิครับ”

ไม่นานปี้หย่วนก็อธิบายอีก บอกว่ากรรมการของการแข่งขันสำคัญมาก และไม่ใช่เขาคนเดียวที่กำหนดได้ เขาช่วยเฉินเป่ยไม่ได้

“งั้นให้โอกาสเลือกกับนายอีกครั้ง ช่วยหรือไม่ช่วย” เฉินเป่ยขี้เกียจฟังคำพูดพวกนี้ของปี้หย่วน ถามอีกครั้งด้วยความเกียจคร้าน

“เรื่องนี้ผมช่วยคุณไม่ได้จริงๆ...” ปี้หย่วนยังพูดไม่จบ ทันใดนั้น เสียง”ปึง”ของกาน้ำชาใบนั้นแตกกระจายทันใด เศษของกาน้ำชาสีม่วงมากมายแตกละเอียดไปทั่ว

“กึกๆๆ!”

ที่ว่างกลางอากาศบิดเบี้ยวสั่นสะท้าน เศษของกาน้ำชาแต่ละชิ้นนั้น พลังสยองขวัญราวกับลูกกระสุน ปี้หย่วนหนังศีรษะชา เมื่อสักครู่นี้ มีเศษกาน้ำชาหลายชิ้นเกือบจะแนบถูผ่านหนังศีรษะของเขา แทบจะปอกหนังศีรษะของปี้หย่วนหลุดไปผืนใหญ่

น้ำชาสาดกระเซ็น สาดไปบนตัวปี้หย่วน ทำให้ทั้งตัวปี้หย่วนเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำ

“เฮ้อ!” ปี้หย่วนพ่นลมหายใจยาวๆ ทีหนึ่ง เขาในเวลานี้ ดูขึ้นมากระเซอะกระเซิงแค่ไหน ก็ดูกระเซอะกระเซิงแค่นั้น

“อย่าขยับ ขอเพียงนายขยับสักนิดเดียว ชีวิตของนายคงจะไม่รอด”

ทันใดนั้น เสียงที่เย็นชาลอยเข้าในหูของปี้หย่วน

ปี้หย่วนสั่นไปทั่วตัว จากนั้นเขายิ่งรู้สึกถึงความเย็นเสียดกระดูกที่มาจากลำคอทำให้เย็นยะเยือกพูดลำบาก ทำให้เขารู้สึกเหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง

ปี้หย่วนหนังศีรษะชา เขาค่อยๆ ก้มหน้าลง ถึงได้มองเห็นมีดเล่มหนึ่งที่เฉินเป่ยถือไว้ กำลังจ่อที่ลำคอของเขา

มีดเล่มนี้เย็นเฉียบเสียดกระดูก ตอนที่ปี้หย่วนสัมผัสกับเขาที่มีผิวหนังกล้ามเนื้อ ยิ่งเป็นความรู้สึกซาบซึ้งตื้นตันใจ

ปลายแหลมของมีดหลงหยาจี้ไปที่ลำคอของปี้หย่วน ปรากฏรอยเลือดจางๆ ขึ้นแถวหนึ่ง ทำให้ปี้หย่วนเย็นยะเยือกไปทั้งตัว รู้สึกถึงแรงอาฆาตหนาวเย็นมหาศาลที่ลอยมาจากปลายมีดที่แหลมคมเล่มนั้น ทำให้เขารู้สึกขนลุกขนพองแล้ว

ปี้หย่วนหันหน้า มองทางเฉินเป่ย เขาสั่นเทาไปทั้งตัว เพราะเขาพบเข้าอย่างตกใจ การกระทำของเฉินเป่ยไวเหลือเกิน เดิมทีเขาไม่มีทางคาดเดาได้

ความเร็วของเฉินเป่ยเร็วถึงขั้นทำให้ปี้หย่วนหนังศีรษะชา เกือบจะเป็นเพียงเรื่องชั่วพริบตาเดียว เฉินเป่ยก็นำมีดมาจ่อบนคอของเขาเรียบร้อย

ปี้หย่วนหวาดผวา ผู้ชายตรงหน้าคนนี้ ความสามารถแกร่งจนทำให้คนคนเดือดดาล เขาคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง ตำนานของวงการพนันเพชรพลอยคนหนึ่ง จะมีความสามารถสยองขวัญเช่นนี้

“ตอนนี้เพิ่มโควตาเข้าได้หรือยัง?” เสียงที่หนาวเย็นของเฉินเป่ยประหนึ่งลอยมาจากเหวลึก ทำให้ปี้หย่วนสั่นเทาไปหมด

ปี้หย่วนรีบร้อนพยักหน้าไม่เลิก เขาไม่ลังเลสักนิดเดียว ถ้าตนเองไม่ทำให้ข้อเรียกร้องของชายหนุ่มคนนี้เป็นจริง เขาจะปาดคอของตนเองทันทีหรือเปล่า