บทที่452 ผ่าของเสียออกมา!

บทที่452 ผ่าของเสียออกมา!

“สรุปพวกนายอยากทำอะไรกันแน่?” หลีชิงเยียนถามด้วยเสียงเย็นเฉียบ

“ไม่ทำอะไร เพียงแต่อยากจะเตือนสติพวกเธอสองคน ตำแหน่งชนะเลิศของสุดยอดดาบสามเล่มต้องเป็นของฉัน ขอให้ทั้งสองคนอย่ามาขวางทางของฉัน ดีที่สุดถอนตัวออกไปเอง เลี่ยงที่จะทำลายมิตรภาพของพวกเรา” หลีเช่าเทียนเอ่ยปากด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลาย ส่วนหลีชิงเยียนใบหน้าอึมครึมทันใด

มาถึงตอนนี้ หลีชิงเยียนพึ่งเข้าใจเป้าหมายของหลีเช่าเทียน เดิมหลีเช่าเทียนอยากได้ตำแหน่งชนะเลิศของสุดยอดดาบสามเล่ม

หลีชิงเยียนยักคิ้วขึ้น ตอบกลับแบบเย็นชา “ตำแหน่งชนะเลิศนี่คือการอาศัยความสามารถส่วนตัวมาช่วงชิง นายอยากให้พวกเราถอนตัวออกไปเอง คนอื่นก็คงไม่ยอมด้วยแน่”

รอยยิ้มที่มั่นใจนิ่งเรียบบนหน้าหลีเช่าเทียนไม่ลดลง เหมือนเดาได้ตั้งแต่แรกว่าหลีชิงเยียนจะพูดปัญหาแบบนี้ออกมา จึงเอ่ยปากตอบไปทันที “ฉันเพียงแค่เห็นในตัวของเธอมีสายเลือดของตระกูลหลีอยู่ ถึงมาเตือนสักหน่อย แน่นอนว่าถ้าเธอดื้อดึงไม่ยอม เทพเมถุนผู้อาวุโสสองท่านนี้ ย่อมจะไม่ลงมือแบบปรานี เกรงว่าชื่อเสียงของหัวหน้าสมาคมจางคงไม่เหลือแน่”

หลีเช่าเทียนหันหน้ามองเทพเมถุนแวบหนึ่ง เทพเมถุนที่อยู่ด้านหลังหลีเช่าเทียนกวาดสายตามองจางเป่าเฉิงไปทันที สายตาคู่นั้นตกลงบนตัวจางเป่าเฉิง ชั่วขณะนั้นทำให้ร่างกายจางเป่าเฉิงสั่น

ถึงแม้จางเป่าเฉิงเป็นหัวหน้าสมาคมการพนันเพชรพลอย แต่ผู้มีพรสวรรค์ในสังคมไม่น้อย อย่างเช่นเทพเมถุนที่เป็นตำนานแม้แต่ปัจจุบันนี้ยังไม่เคยพ่ายแพ้แบบนี้ ต่อให้เป็นจางเป่าเฉิง ตอนที่เผชิญหน้าก็ต้องใจสั่นเช่นกัน

หลีชิงเยียนจ้องหลีเช่าเทียนอย่างเย็นชา คำพูดพวกนี้ของหลีเช่าเทียนช่างจอมปลอมเหลือเกิน ในคำพูดที่มากขนาดนี้ ความหมายที่อยากจะแสดงออกมายังชัดเจนว่าอยากให้หลีชิงเยียนเห็นความยากลำบากจนถอนตัวไป นี่คือให้คำเตือนหนึ่งกับหลีชิงเยียน

“เวลาพักใกล้หมดแล้ว พวกเราต้องกลับไปก่อน ถ้าเธอมีเวลาว่าง งานพนันเพชรพลอยจบลง มานั่งเล่นที่บ้านหลีได้นะ ประตูของบ้านหลีเปิดกว้างรอเธอกับพ่อเธอทุกเวลา” หลีเช่าเทียนมองหลีชิงเยียนแบบมีความสนใจแวบหนึ่ง แววตาแฝงด้วยความหมายลึกซึ้ง

หลังมุมปากของเขาวาดเส้นรัศมีวงกลมที่ผิดปกติขึ้น หมุนตัวออกไปพร้อมกันกับเทพเมถุน ภายใต้การอารักขาของบอดี้การ์ดโดยรอบ

“ตึกๆๆ......”

ดวงตางดงามจ้องมองภาพด้านหลังของหลีเช่าเทียน เสียงที่ดังกังวานติดๆ กันดังขึ้นกะทันหัน

หลีชิงเยียนจ้องหลีเช่าเทียนอย่างเย็นชา ร่างกายที่อ่อนช้อยสมบูรณ์แบบกำลังสั่นเทาเบาๆ ไม่หยุด

ในดวงตาของท่านประธานเทพธิดาเต็มเปี่ยมด้วยไฟโกรธและความเย็นเฉียบที่มหาศาล แม้กระทั่งเธอกำหมัดทั้งสอง ข้อต่อนิ้วมือถูกเธอกำจนซีดขาว เล็บมือจิกเข้าในเนื้อจนลึก

“ประธานหลี” ซูเหลยที่ยืนอยู่ด้านหลังของหลีชิงเยียน เห็นฉากนี้เข้า ร้องเรียกแบบอดเป็นห่วงไม่ได้

“ฉันไม่เป็นไร” หลีชิงเยียนค่อยๆ คลายข้อนิ้วมือที่บีบจนซีดขาวออก หลังจากหลีเช่าเทียนเดินไปไกล สีหน้าของเธอถึงดูดีขึ้นบ้าง

“ประธานหลี นี่สรุปเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน คุณคือคนของตระกูลหลี?” จางเป่าเฉิงหันหน้ามองทางหลีชิงเยียนแบบมีความกลัวในใจ

แต่ทว่าหลีชิงเยียนกลับส่ายหน้าแล้ว “ฉันกับตระกูลหลีไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ กันค่ะ”

เธอย่อมไม่พูดออกมาเป็นธรรมดา เมื่อสักครู่นี้เธอโกรธแค้นฮึกเหิมขนาดนั้น เป็นเพราะหลีเช่าเทียนสาดเกลือมาบนบาดแผลเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ตอนแรกที่ตระกูลหลีขับไล่เธอกับบิดาออกจากบ้าน ตอนนี้หลีเช่าเทียนก็พูดถึงเรื่องเก่าอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าจงใจกระตุ้นเธอเหรอ ตระกูลหลีไม่ได้ยอมรับตนเองตั้งนานแล้ว เขากลับจงใจเน้นถึงตระกูลหลี ทำให้หลีชิงเยียนนึกถึงสถานที่ที่ไม่ยอมนึกถึงมากที่สุดนั้นขึ้นมา

หลีเช่าเทียนมีเจตนาไม่ดี เป็นการตั้งใจโดยสิ้นเชิง

ถึงแม้หลีชิงเยียนจะไม่ยอมรับ แต่จางเป่าเฉิงยังคงสงสัยอยู่บ้าง แต่ตอนที่เขามองเห็นหลีชิงเยียนสีหน้าแย่ขนาดนั้น ท้ายที่สุดก็ไม่ได้จี้ถามต่อไปอีก

“เวลาพักผ่อนใกล้จะหมดแล้วมั้ง คุณน่าจะต้องกลับไปแล้ว” หลีชิงเยียนมองทางจางเป่าเฉิง

จางเป่าเฉิงพยักหน้า หลีชิงเยียนให้กำลังใจจางเป่าเฉิงไปสองสามประโยค จากนั้นมองจางเป่าเฉิงหมุนตัว เดินไปทางสนามแข่งขันที่นอกที่นั่งผู้ชม

หลีชิงเยียนจัดผมยาวที่ยุ่งเหยิงแล้ว ลมหายใจค่อยๆ สงบลง

และหลีชิงเยียน ซูเหลย แม้แต่จางเป่าเฉิงกลับไม่มีใครสังเกตเห็นว่าตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งกระบวนการ ในที่นั่งผู้ตัดสิน มีดวงตาคู่หนึ่งกำลังแอบจ้องมองพวกเขาอยู่ตั้งแต่เริ่ม

เฉินเป่ยนั่งอยู่ที่กลางนั่งผู้ตัดสิน เงยหน้ามองไปยังที่นั่งผู้ชม เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงที่นั่งผู้ชมอยู่ในสายตาชัดเจนดี

แต่ตั้งแต่แรกจนจบ สายตาของเฉินเป่ยแทบไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากเกินไป มีเพียงตอนที่มองเห็นเทพเมถุนปรากฏตัวด้านหลังของหลีเช่าเทียน ดวงตาของเฉินเป่ยถึงหดตัวฉับพลัน