ตอนที่ 483
บทที่483 เยี่ยนจิงเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่!
October 28, 2026
บทที่483 เยี่ยนจิงเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่!
ด้านนอกโรงแรม ข้างรถยนต์แต่ละคันที่จอดอยู่ตรงข้ามถนน ลูกน้องของหู้และจิงต่างมารวมตัวอยู่ด้วยกัน พวกเขาที่ว่างไม่มีอะไรทำ กำลังคุยโวโอ้อวดกันคนละประโยคสองประโยค
“พวกนายคิดว่าหลังศึกดุเดือดครั้งนี้ ใครจะได้รับบาดเจ็บน้อยที่สุด?”
“เป็นท่านจิงของพวกฉันอยู่แล้ว”
“จะเป็นจิงไปได้ยังไง ความสามารถของเจ้านายพวกฉันยากแท้หยั่งถึง ว่ากันว่าถึงปัจจุบันนี้ ยังไม่มีใครทำให้เขาแสดงความสามารถทั้งหมดออกมาได้” ลูกน้องอีกคนหนึ่งพูดขึ้น
ลูกน้องพวกนี้กำลังพูดกันมาแบบไม่ยอมให้กันเลย ทันใดนั้น ลูกน้องคนหนึ่งมองทางหน้าประตูโรงแรม สีหน้าตื่นเต้น ชี้ไปยังทิศทางของโรงแรมตะโกนว่า “พวกนายรีบดู!”
ลูกน้องแต่ละคนค่อยๆ มองไป ชั่วขณะนั้น พวกเขาแต่ละคนต่างเบิกดวงตาโตขึ้น
“ภาพเงาสองคนนั้นคือ......”
“ฉันไม่ได้มองผิดไปใช่มั้ย? หรือว่านั่นคือเจ้านายสองท่านนั้น?”
ภายใต้ฉากที่ปกคลุมด้วยฉากยามค่ำคืนที่มืดดำลุ่มลึก ภาพเงาสองคนกำลังประคองกันและกันไว้ รีบร้อนหนีออกมาจากในโรงแรมอย่างกระเซอะกระเซิง
เพราะฟ้ามืดเกินไป เดิมทีลูกน้องเหล่านี้มองหน้าของพวกเขาไม่ชัด พวกเขาได้แต่ดูผ่านรูปร่างที่ไม่ชัด เดาได้เลือนรางว่านั่นคือจิงและหู้เจ้านายทั้งสองคน
ตอนที่ภาพเงาสองคนนั้นวิ่งเข้ามา พวกเขาถึงจำกันได้ พุ่งเข้าไปทางหู้และจิงแบบสั่นเทาไปทั่วตัว
“เจ้านายครับ ท่านไม่เป็นอะไรนะครับ?”
ลูกน้องนับไม่ถ้วนกรูกันเข้ามา แต่ละคนล้อมอยู่ด้านข้างของหู้และจิง ส่วนตอนที่พวกเขามองเห็นท่าทางของจิงและหู้ ในใจยิ่งเกิดคลื่นโหมซัดสาดขึ้น
จิงและหู้ไม่ได้มีลักษณะที่สง่างามและหยิ่งยโสแบบก่อนหน้าที่พวกเขายังไม่ได้เข้าโรงแรม พวกเขาในเวลานี้ดูขึ้นมายังกระเซอะกระเซิงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
ทั้งสองอยู่ภายใต้การประคองของลูกน้องแต่ละคน จากนั้นเข้าไปนั่งในรถหรูแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบลูกน้องเหล่านั้นไม่กล้าหายใจกันแรงทั้งนั้น
เพราะท่าทางของจิงและหู้ในเวลานี้ช่างน่าสยดสยองเหลือเกิน จิงหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ ความล้ำลึกในดวงตาอันตรธานหายไปหมด เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อที่ไร้ขอบเขต
ส่วนหู้ที่ถูกลูกน้องพยุงเข้าในรถ เวลานี้เขาดูขึ้นมาย่ำแย่ยิ่งกว่าจิง เอ็นแขนข้างซ้ายของหู้ถูกมีดตัดขาด ทั้งแขนถือว่าใช้การไม่ได้ถึงที่สุด และเขานั่งบนเบาะหลังในรถหรู ทั้งตัวคือเลือด ริมฝีปากกำลังสั่นเทา ในดวงตาเปล่งประกายความหวาดกลัวขั้นสุดและตื่นตกใจอย่างไร้ขอบเขต
“เจ้านายครับ พวกเราจะออกไปกันตอนนี้เลยหรือเปล่าครับ?” ในรถของจิง ลูกน้องที่ขับรถคนนั้นหันหน้ามาสอบถาม
“ไป รีบเข้า ยิ่งเร็วยิ่งดี รีบออกไปจากที่นี่ทันที!” จิงเอ่ยปากไม่ลังเลสักนิดเดียว เขาที่แต่ไหนแต่ไรหนักแน่นสงบนิ่ง เวลานี้เสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง ราวกับเป็นคนบ้าไปแล้ว
จิงไม่มีทางยอมรับทุกอย่างที่เห็นมากับตาเมื่อสักครู่นี้และความพ่ายแพ้ได้ ตอนนี้เขาทำได้เพียงหนีไปจากพื้นที่ขัดแย้งแห่งนี้ สถานที่แห่งนี้สยองขวัญยิ่งกว่านรกเสียอีก
“บรื้น!”
รถหรูแต่ละคันที่จอดอยู่ข้างถนนยาวเหยียด ภายใต้การเร่งเร้าของจิงและหู้ ลูกน้องหลายคนรีบร้อนสตาร์ทรถ เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามกระหึ่ม โดยสารหู้และจิง ขับแล่นออกไปยังที่ห่างไกล
......
หลังจากหู้และจิงทั้งสองคนจากไป ซูเหลยที่มองเห็นทั้งกระบวนการมากับตาตนเองตั้งแต่ต้นจนจบ ในที่สุดก็โล่งอกไปทีหนึ่ง ในที่สุดโรงแรมก็กลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
ซูเหลยพิงอยู่ที่กำแพง หายใจแรงเมื่อก่อนหน้านี้ หล่อนในเวลานี้ในใจยังกำลังสั่นเทาอย่างบ้าคลั่ง หล่อนไม่มีทางจินตนาการได้โดยสิ้นเชิง จิงเจ้านายใหญ่ผู้มีตัวตนประเภทนั้น ทั้งสองคนร่วมมือกัน คาดไม่ถึงไม่มีทางตีเฉินเป่ยให้แพ้ได้
พวกเขายิ่งจะโดนเฉินเป่ยสังหารอย่างฉับไวในทีเดียว
สุดท้ายเฉินเป่ยระเบิดออกในวินาทีนั้น แม้แต่ซูเหลยที่จ้องมองอยู่ระยะไกล หัวใจยังเหมือนจะหยุดเต้นลงเลย
นั่นคือพลังระดับไหนกัน พลังแบบนั้น...เหมือนสามารถทำลายล้างทุกอย่างได้
สรุปแล้วเฉินเป่ยมีความแข็งแกร่งแค่ไหนกัน?
ซูเหลยหวาดกลัวเสียเหลือเกิน หนังศีรษะชา
อย่างไรเสียหล่อนก็คิดไม่ถึงว่าการมีตัวตนที่สยดสยองแบบนี้ คาดไม่ถึงจะอยู่ข้างกายตนเอง และอยู่มานานขนาดนั้นด้วย ตนเองไม่รู้เรื่องอะไรเลย
แม้กระทั่งตอนที่พึ่งรู้จัก ตนเองยังเยาะเย้ยไปยกหนึ่ง และอยากจะค้นหาสถานะของเฉินเป่ยจนคิดหนักมากแบบนับครั้งไม่ถ้วน
ผลปรากกว่าตอนนี้ล่ะ? ซูเหลยรู้ตัวตนของเฉินเป่ยแล้ว กลับหัวเราะอย่างขมขื่นไม่หยุด ตนเองช่างโง่เหลือเกิน ดันตรวจสอบราชาหลง เห็นได้ชัดว่าตนเองน่าตลกสิ้นดี
สีหน้าของซูเหลยซีดเผือด จนมาถึงทุกวันนี้ หล่อนถึงรับรู้ถึงความสามารถสยองขวัญของเฉินเป่ยอย่างแท้จริง ความสามารถแบบนี้ เพียงเฉินเป่ยถือโอกาสแสดงออกมา พอจะทำให้ซูเหลยหวาดกลัวมากได้เลย หัวใจสั่นเทาแบบควบคุมไม่อยู่ทั้งนั้น
หล่อนยากจะจินตนาการได้ นี่เป็นพลังที่มนุษย์คนหนึ่งสำแดงออกมาได้อย่างคาดไม่ถึง