ตอนที่ 485
บทที่485 ราชาหลงหนีได้ยาก!
October 28, 2026
บทที่485 ราชาหลงหนีได้ยาก!
ในบ้านตระกูลหลี ก่อนหน้านั้นห้านาทียังมืดมิดไม่มีไฟผืนหนึ่ง และหลังจากห้านาทีที่โทรศัพท์สีดำเครื่องนั้นดังขึ้น ทั้งบ้านตระกูลหลีก็มีแสงไฟสว่างเจิดจ้า ลูกน้องแต่ละคนพุ่งออกมาจากในแต่ละห้อง รีบตามหลังหลีเช่าเทียน พุ่งเข้าไปในห้องลับ
ภายในห้องลับ ลูกน้องชุดดำที่เหมือนรูปปั้นก่อนหน้านี้ เวลานี้ถือโทรศัพท์ไว้ รอคอยที่ด้านข้างด้วยความเคารพ หลังเห็นหลีเช่าเทียนเดินเข้าห้องลับมา จึงยืนโทรศัพท์ให้หลีเช่าเทียนด้วยความนอบน้อม พลางพูดว่า “คุณชายหลีครับ โทรศัพท์ของท่านครับ”
หลีเช่าเทียนรับโทรศัพท์มา โบกๆ มือ บอกว่า “พวกนายออกไปกันเถอะ”
รอให้ลูกน้องเหล่านั้นออกไปกันหมด หลีเช่าเทียนสูดหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง หยิบโทรศัพท์ขึ้น พูดด้วยเสียงทุ้ม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“เยี่ยนจิงกำลังวุ่นวาย จิงนำกองทหารอยากไปปราบราชาหลง ในช่วงเวลานี้ บ้านตระกูลหลีของพวกคุณต้องอยู่เงียบๆ หน่อย ถ้าราชาหลงไม่ตาย เขาเข้ามาเยี่ยนจิง ต้องมีหายนะนองเลือดแน่นอน!”
ในสายโทรศัพท์นั้น เสียงที่เข้มแข็งมีพลังพูดเพียงไม่กี่ประโยคเสร็จ ก็วางสายโทรศัพท์ลงดังปัง
“ราชาหลง......” ในใจของหลีเช่าเทียนสั่นสะเทือน แววตาเปล่งประกายแสงล้ำลึกซับซ้อน
หลีเช่าเทียนนึกไม่ถึงเป็นธรรมดา โทรศัพท์ที่ทำให้ทั้งบ้านตระกูลหลีแตกตื่นสายนี้ เป็นเพราะราชาหลงถึงได้โทรเข้ามา
เขายิ่งนึกไม่ถึงว่าราชาหลงจะกระตุ้นไฟโกรธของจิงขึ้นด้วย
ทันใดนั้น หลีเช่าเทียนส่งเสียงหัวเราะฮาๆ พูดพึมพำ “ราชาหลง ดูแล้ววันนี้คือวันตายของนาย!”
“เป็นปรปักษ์กับจิง ไม่รู้จักที่ตายเสียจริง” หลีเช่าเทียนทำเสียงเย็นชา แววตาลุ่มลึก “ดูแล้วมีคนลงมือแทนฉันแล้วสิ”
หลีเช่าเทียนพูดจบ กวาดสายตามองไปด้านนอกหน้าต่างของบ้านตระกูลหลี ฉากยามค่ำคืนที่มืดมิด มุมปากฉีกรอยยิ้มขึ้น หมุนตัวเดินไปทางห้องในบ้านตระกูลหลี “กลับไปนอนกันให้หมดเถอะ”
“คุณชายหลีครับ ไม่จำเป็นต้องใช้มาตรการรับมือเหรอครับ?”
“ต้องใช้อะไร ราชาหลงกำเริบเสิบสานแค่ไหน อยู่ต่อหน้ากองทัพเกรียงไกรพวกนั้น คงต้องพ่ายแพ้ไปแน่นอน” หลีเช่าเทียนตอบกลับนิ่งๆ
“พวกเราเพียงแค่ดูเรื่องสนุกเงียบๆ นั่งดูอยู่ด้านข้างก็พอ”
“รับทราบครับ!”
หลีเช่าเทียนกับลูกน้องของบ้านตระกูลหลีกลับไปที่ห้องนอนของแต่ละคน ไม่นานบ้านตระกูลหลีที่แสงไฟสว่างเจิดจ้าจมสู่ความมืดมิดอีกครั้ง
............
ไม่เพียงแค่บ้านตระกูลหลีเท่านั้น กลางดึก ตระกูลของเยี่ยนจิงนับไม่ถ้วนล้วนได้รับข่าวคราวสารพัดอย่าง มีบางคนวางแผนการหลังจากนั้น มีบางคนกำลังเคลื่อนไหวก่อการร้าย รอโอกาสเหมาะทำอะไรบ้าง
และเวลานี้ โรงแรมยังคงกลายเป็นซากปรักหักพังผืนหนึ่ง
นายทหารนับไม่ถ้วนล้อมรอบโรงแรมเป็นวง นายพลที่อยู่ในสภาพเตรียมพร้อม กลายเป็นวงล้อมที่แน่นจนลมเข้าออกไม่ได้สามแถวตั้งแต่แรกแล้ว ที่นี่ แม้แต่แมลงวันยังยากที่จะบินออกไป
นายทหารแต่ละคนกำลังแยกออกจัดเรียงแถว ตอนที่ทำการปูพรมค้นหาที่โรงแรมและบริเวณโดยรอบ นายทหารคนหนึ่งผ่านซากปรักหักพังเศษปูนซีเมนต์กองหนึ่ง ทันใดนั้นหยุดชะงักฝีเท้า
นายทหารคนนั้นหันหน้ามองทางซากปรักหักพังของเศษปูนซีเมนต์กองนั้น ดวงตาจ้องซากปรักหักพังขนาดใหญ่กองนั้นตาไม่ขยับ เวลานี้กำลังมีเสียงก๊อกแก๊กติดๆ กันลอยออกจากด้านใน
ตอนที่ปากกระบอกปืนของนายทหารคนนั้นเล็งเป้าที่ซากปรักหักพัง อยากไปดูตอนที่ปรากฏตัวด้านหน้าซากปรักหักพัง ชั่วขณะหนึ่ง มีแขนที่สกปรกข้างหนึ่งยื่นออกมาจากในซากปรักหักพังด้วยกำลังที่ว่องไวจนไม่ทันให้คนได้เตรียมตัว คว้าคอเสื้อของนายทหารคนนั้นเอาไว้
“เขาอยู่ที่นี่!”
ชั่วขณะนั้น เสียงผิดปกติทำให้ปากกระบอกปืนแต่ละอันล็อกไปที่ทิศทางนั้นทั้งหมด
“ปัง!”
นายทหารคนนั้นเบิกดวงตาโต แขนที่คว้าเขาไว้ข้างนั้นเส้นเลือดนูนขึ้น นั่นเดิมทีไม่เหมือนแขนของคน แขนที่ใหญ่และแข็งแรงข้างนั้นคว้าเขาขึ้นอย่างง่ายดาย เหมือนกับนกอินทรีจับลูกเจี๊ยบไว้
“ตึง!”
หลังจากที่มือข้างนั้นคว้านายทหารคนนั้นขึ้น ถือโอกาสสะบัด ทั้งตัวของนายทหารคนนั้นลอยออกไปดุจว่าวที่สายขาด กระแทกไปบนพื้นหลายสิบเมตรอย่างแรง
และเวลานี้ ภาพเงาคนคนหนึ่งยืนบนซากปรักหักพังค่อยๆ กวาดตามองเข้ามาด้วยสายตาที่เย็นยะเยือก ทำให้นายทหารที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างสั่นเทาไปทั่วตัว
ภาพของคนคนนั้นดูขึ้นมากระเซอะกระเซิงสุดจะทน ใบหน้าที่สกปรกมอมแมมดูไม่ชัด แต่ออร่าบนตัวของเขานั้น พอจะทำให้นายทหารทั้งหมดในเหตุการณ์สั่นเทากันไม่หยุด
การปรากฏตัวของเขาเกือบจะทำให้นายทหารเหล่านี้จำเขาได้ตั้งแต่วินาทีแรกเลย—ราชาหลง
นอกจากราชาหลงแล้ว ใครยังจะมีลักษณะท่าทางระดับนี้ได้กัน ท่วงท่าที่ไร้ศัตรูและมองแบบเหยียดหยามอันนั้น ต่อให้เป็นจิงและหู้ก็คงทำไม่ได้
“รายงานครับ ราชาหลงปรากฏตัวแล้ว!”
บนเฮลิคอปเตอร์ แวบเดียวนายทหารคนนั้นก็มองเห็นราชาหลง จึงออกคำสั่งเสียงดุ
“จับกุมเต็มกำลัง ถ้าขัดขืน วิสามัญได้เลย!”
ชั่วขณะนั้นแสงเจิดจ้าบนเฮลิคอปเตอร์ส่องไปที่ตัวของเฉินเป่ย นายทหารแต่ละคนล้อมรอบเข้ามาทั้งหมด ปากกระบอกปืนเล็งเป้าไปที่เฉินเป่ย ขอเพียงเฉินเป่ยกล้าขยับเขยื้อนสักนิด ปืนดำขลับเย็นเฉียบจะลั่นไกอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย นายทหารมากขนาดนี้ พอจะยิงเฉินเป่ยจนเป็นรูพรุนเลยทีเดียว
นายทหารเหล่านี้ราวกับเผชิญหน้ากับศึกใหญ่ ถึงแม้ว่าเฉินเป่ยจะมือเปล่า ไม่มีอาวุธใดๆ แต่เทียบกับพวกสยองขวัญที่มีอาวุธครบครัน เขายังอันตรายกว่าเป็นหลายร้อยเท่า
เพราะเขาคือราชาหลง บุคคลที่อันตรายที่สุดของทั่วทั้งต่างประเทศ นายทหารเหล่านี้บางคนไม่เคยรู้ถึงการมีตัวตนของราชาหลง แต่ก่อนที่จะมา พวกเขาได้รับการอบรมมาแล้ว จึงระมัดระวังต่อเฉินเป่ยอย่างยิ่ง
เฉินเป่ยยืนอยู่ที่เดิม ถูกแสงเจิดจ้าของเฮลิคอปเตอร์สาดส่อง โดนปากกระบอกปืนของนายทหารเยี่ยนจิงเหล่านี้เล็งไว้ ทว่าล้วนไม่ได้ทำให้เขาสับสนแต่อย่างใดแม้แต่น้อย สีหน้าเรียบเฉยมาก เพียงแค่จ้องมองกองทหารที่แข็งแกร่งเกรียงไกรกลุ่มนี้ จากนั้นพูดขึ้นช้าๆ “พวกนายรีบถอยไป ฉันจะไม่ถือสาหาความต่อการกระทำทุกอย่างของพวกนายได้”