บทที่486 กองทหารใหญ่ถอยทัพ!

บทที่486 กองทหารใหญ่ถอยทัพ!

“รายงานครับ ห่ากระสุนของพวกเราไม่มีทางทำให้เกิดบาดแผลอะไรได้เลยครับ ไม่รู้ว่าศัตรูใช้ของอะไรมาสกัดกั้นไว้” นายทหารคนหนึ่งขึ้นไปรายงานต่อผู้อาวุโส

“พวกนายไม่ใช่ไม่รู้กัน พวกนายแค่ไม่มีทางเชื่อว่าเขาใช้เพียงแค่มีดเล่มหนึ่งสกัดห่ากระสุนของพวกนายทุกคนเอาไว้!” ผู้อาวุโสเอ่ยปากช้าๆ น้ำเสียงล้ำลึกเคร่งขรึม เสียงกลับแฝงอาการสั่นเครือ

“มีดเล่มหนึ่ง.......” นายทหารคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปกะทันหัน กลายเป็นซับซ้อนตกใจอย่างยิ่ง เขายากจะเชื่อถือ

ห่ากระสุนที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ของพวกเขา คาดไม่ถึงราชาหลงจะใช้มีดเล่มเดียวสกัดได้แล้ว นี่เป็นไปได้อย่างไร เป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย! นี่เดิมทีมันขัดกับหลักการฟิสิกส์เอามากๆ!

ความเร็วของราชาหลงไวมาก เดิมทีพวกเขาไม่มีทางสืบค้นได้

“รายงานครับ วงปิดล้อมที่หนึ่งของพวกเราใกล้โดนเขาสลายแล้วครับ” มีนายทหารคนหนึ่งพุ่งมาบอกสถานการณ์เร่งด่วนต่อหน้าของผู้อาวุโส

“รายงานครับ วงปิดล้อมที่หนึ่งโดนสลายแล้วครับ!”

“รายงานครับ วงปิดล้อมที่สองโดนสลายครับ!”

“รายงานครับ.......”

นายทหารแต่ละคนขึ้นมาข้างหน้า พวกเขาแต่ละคนสีหน้าดูแย่ เพราะพวกเขาไม่เพียงจับราชาหลงไว้ได้ แต่ยังทำให้ราชาหลงหนีรอดแบบหนีไปทางไหนก็แหลกราบไปหมด

พวกเขาล้วนเป็นกองทหารที่เกรียงไกรฝีมือดี ล้วนเป็นผู้เข้มแข็งที่สุดของเยี่ยนจิง เวลานายทหารระดับสูงนับไม่ถ้วนพูดถึงพวกเขาต่างชื่นชมไม่ขาดปาก แต่พวกเขานึกไม่ถึงว่าจะมีวันหนึ่งที่พวกเขาซึ่งเป็นกองทัพเกือบพัน ล้วนขวางการโจมตีของคนเดียวไม่อยู่

นายทหารเหล่านี้แม้แต่หน้ายังไม่ได้เงยขึ้นมา นี่ช่างน่าอัปยศอดสูเหลือเกิน นี่คือการตบหน้าและเหยียบย่ำที่โจ่งแจ้งอย่างยิ่ง พวกเขาเคยได้รับเกียรติยศมากขนาดนั้น เวลานี้ยามเผชิญหน้ากับราชาหลง กลับอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงขนาดนั้น

นายพลเหล่านั้นยิ่งมองภาพเงาคนที่บุกเข้าจู่โจมรวดเร็วฉับไวในระยะไกลด้วยสีหน้าอับอาย อยากหาร่องหลุมแถวนั้นมุดเข้าไปใจแทบขาด

ราชาหลง นี่ต่างหากที่เป็นความสามารถของราชาหลง ล้มล้างความเข้าใจของทุกคนหมด ก่อนหน้านี้ยังมีพวกเขาไม่น้อยที่ไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตา คิดว่าจัดการศัตรูคนหนึ่ง จะใช้กองทหารเกือบพันคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังเป็นทหารที่เกรียงไกร นั่นล้วนเป็นเรื่องเล็กที่ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังมากมาย แต่ตอนนี้ความเป็นจริงได้ตบหน้าพวกเขาทุกคนไปคนละทีแล้ว พวกเขามองดูราชาหลงหนีรอดไปต่อหน้าต่อตา

“ใช้กำลังทหารทั้งหมด......ตามมาให้ฉัน! ให้ทีมหุ้มเกราะใช้ห่ากระสุนปืนใหญ่ปกคลุม ฆ่าไม่ได้ งั้นก็ระเบิดทิ้ง!” ผู้อาวุโสจ้องมองที่ระยะไกล ค่อยๆ เอ่ยปาก

“รับทราบครับ!”

ชั่วพริบตาเดียว รถถังรถหุ้มเกราะที่รอบด้านโรงแรมต่างเลี้ยวรถกลับ ตามโจมตีไปทางของเฉินเป่ย

“ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับราชาหลงอีกมั้ย?” ผู้อาวุโสถามกับลูกน้องที่ด้านข้าง

“ไม่มีแล้วครับ จิงไม่ได้ให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากมายกับพวกเราอีกครับ” ลูกน้องคนนั้นพูดเสียงต่ำ

ผู้อาวุโสทำเสียงฮึดฮัด “ให้ฉันช่วยเขากำจัดคน ผลปรากฏว่าไม่บอกอะไรฉันเลย เดี๋ยวฉันจะรอดูโฉมหน้าที่แท้จริงของราชาหลงที่พูดถึงกันคนนี้!”

............

ตึง!

บนถนนเส้นหนึ่งของเยี่ยนจิง รถยนต์คันหนึ่งที่อยู่บนกำลังหนีอุตลุด รถถังและรถหุ้มเกราะแต่ละคันตามติดมาด้านหลัง ลักษณะกว้างใหญ่สง่างามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“ปัง!”

รถถังที่ตามรถยนต์คันนั้นมาติดๆ ทันใดนั้นปากกระบอกปืนใหญ่เล็งเป้าที่รถยนต์ ยิงกระสุนฉับพลัน

แสงไฟสายหนึ่งระเบิดยิงไปยังรถยนต์คันนั้น รถยนต์คันนั้นตกที่นั่งลำบากอย่างเทียบไม่ได้ เปลวไฟกองหนึ่งกำลังระเบิดออกด้านข้างรถยนต์ เฉินเป่ยหน้าตามอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่นอยู่ในรถ เห็นได้ชัดว่ากระเซอะกระเซิงสุดๆ

“แม่งเอ๊ย!” เฉินเป่ยด่าออกมาคำหนึ่ง ด้านหลังที่ระยะไกลมีเฮลิคอปเตอร์หลายลำปกคลุมภายใต้ฉากยามค่ำ เข้ามาใกล้รถยนต์ของเฉินเป่ยด้วยความว่องไว

“ตึกๆๆ.......” หลังจากเฮลิคอปเตอร์ล็อกเป้าเฉินเป่ยได้ กระสุนปืนที่สยองขวัญนับไม่ถ้วนดุจเม็ดฝนก็กระหน่ำยิงเฉินเป่ย เฮลิคอปเตอร์กราดยิงอย่างบ้าคลั่ง ทั่วถนนทุกที่ล้วนเป็นร่องรอยของรูกระสุนและปลอกกระสุนผ่านไปอย่างโชกโชน