บทที่487 เสียงคำรามของมังกร!

บทที่487 เสียงคำรามของมังกร!

หลังซูเหลยขับรถยนต์ออกไปไกล เวลานี้ ที่เกิดเหตุเหลือเพียงเฉินเป่ยคนเดียวแล้ว

เฉินเป่ยนั่งอยู่ในรถ หรี่ดวงตา คลำหาบุหรี่มวนหนึ่งออกมา จุดไฟแบบไม่รีบร้อน สูบเข้าไปทีหนึ่ง จากนั้นพ่นควันบุหรี่ออกมาอีกที

“ราชาหลง ไสหัวออกมา!”

ด้านนอกรถ นายพลอาวุโสท่านนั้นมองทางเฉินเป่ย ผ่านหน้าต่างที่แตกเป็นชิ้นๆ สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ราชาหลงเป็นบุคคลที่อันตรายที่สุดในหัวเซี่ยตอนนี้ ผู้อาวุโสย่อมชัดเจนดีมาก โลกชั่วร้ายทิศตะวันตกตอนนั้น ทำอะไรเฉินเป่ยไม่ได้เลยสักอย่าง

ผู้ชายคนนี้นำกองทหารหลง เปลี่ยนแปลงรูปแบบของโลกใบนี้ เพียงแต่ว่ามองจากภายนอกดูเหมือนเป็นคนที่ไม่สำคัญเท่านั้น

และหลังจากผ่านเรื่องพวกนั้นที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ ความระแวงของผู้อาวุโสที่มีต่อเฉินเป่ยกลับเพิ่มขึ้นด้วย ที่แท้ความสามารถของราชาหลงช่างสยองขวัญ ทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตา

ยามกองทหารที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรเหล่านี้ของตนเองอยู่ต่อหน้าเฉินเป่ย เห็นได้ชัดว่าไร้เรี่ยวแรงที่สุด เดิมทีไม่มีทางขวางกั้นฝีเท้าของราชาหลงได้

“รายงานครับ เป้าหมายอยู่ในรถ พวกเราได้ล้อมปิดเขาไว้แล้ว” ลูกน้องคนหนึ่งกล่าวรายงาน

ผู้อาวุโสทำเสียงฮึดฮัด กวาดตามองลูกน้องคนนั้นแวบหนึ่ง พลางพูดว่า “นั่นคือเขาให้พวกนายล้อมไว้ คนของพวกเราเหล่านี้จะขวางเขาไว้ได้ยังไงกัน?”

ผู้อาวุโสกวาดตามองรถยนต์สีแดงคันนั้นแวบหนึ่งก่อนจะพูดขึ้น ลูกน้องที่อยู่ด้านข้างสีหน้าตะลึง ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดในใจ

“ให้รถถังยิงปืน ระเบิดรถคันนั้นเป็นจุณให้ฉัน” ผู้อาวุโสกวาดสายตามองรถยนต์สีแดงที่เฉินเป่ยนั่งอยู่ พูดเสียงเย็นเฉียบ

“ครับ”

นายทหารคนนั้นหมุนตัว วิ่งเหยาะๆ ไปทางรถถัง วินาทีผู้อาวุโสจ้องมองรถยนต์สีแดงอยู่ ทันใดนั้นรถถังคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจากที่ระยะไกล ปากกระบอกปืนใหญ่เล็งเป้าที่รถยนต์สีแดงคันนั้น

“ยิง!”

ผู้อาวุโสสั่งคำหนึ่ง ชั่วพริบตาเดียวก็มีแสงไฟเส้นหนึ่งระเบิดยิงออกมาจากปากกระบอกปืนใหญ่ของรถถัง เสียงคำรามทำให้ที่ว่างกลางอากาศสั่นสะเทือนกระหึ่ม

ส่วนรถยนต์สีแดงคันนั้น ระเบิดขึ้นทันที กลายเป็นลูกไฟกองหนึ่ง เปลวไฟพุ่งเต็มฟ้า

“บุก!” พอผู้อาวุโสโบกมือ นายทหารแต่ละคนที่ถือปืนดำขลับไว้ในมือ ถึงพุ่งเข้าไปกันทีละคน

และหลังจากที่รอนายทหารเหล่านี้เปิดประตูรถออก กลับตะลึงค้างไปครู่หนึ่ง

ผ่านไปสองสามวินาทีได้ นายทหารเหล่านี้จึงหันหน้า ตะโกนบอกผู้อาวุโส “รายงานครับ เป้าหมายหายตัวไป!”

“หายตัว?” ในใจผู้อาวุโสสั่น ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เฉินเป่ยหนีพ้นไปได้ นี่เป็นไปได้อย่างไร?

ในเวลานี้ ทันใดนั้นรถถังที่ด้านหลังของผู้อาวุโสเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังก้องในที่ว่างกลางอากาศขึ้นมากะทันหัน นายทหารโดยรอบของรถถังขณะนั้นอดถอยหลังไปหลายก้าวไม่ได้

ผู้อาวุโสหันหน้า รถถังที่ยิงกระสุนออกคันก่อนหน้านั้นถูกระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ พังเสียหายถึงที่สุด

ส่วนเฉินเป่ยปรากฏตัวหลังเส้นสายตาของพวกเขาอีกครั้งหนึ่ง

“ยิงโจมตีทั้งหมด!”

ผู้อาวุโสตะโกนเสียงดัง ลั่นไกยิงโจมตีอย่างไม่ลังเลสักนิด

“ปังๆๆ....”

ตอนที่ผู้อาวุโสลั่นไก เฉินเป่ยก็หายตัวไปจากที่เดิมแล้ว กลายเป็นภาพวืดภาพหนึ่ง กลับไปกลับมาด้วยว่องไวท่ามกลางฝูงชน

“ตึงๆๆ!”

นายทหารแต่ละคนกระเด็นออกไป ทักษะวาร์ปตัวของเฉินเป่ย การต่อสู้มือเปล่า แม้กระทั่งมีดหลงหยายังไม่ได้ใช้งาน เหมือนกับเข้ามาสถานที่ที่ไม่มีคน ไม่มีนายทหารสักคนเดียวที่ขวางเขาไว้ได้

“ราชาหลง!”

ผู้อาวุโสมองนายทหารที่นับวันยิ่งได้รับบาดเจ็บมากมาย เส้นเลือดที่หน้าผากกระตุกแรงไม่หยุด สุดท้ายก้าวเท้าออกมา ตะโกนขึ้นทีหนึ่งทันที

ฝีเท้าของเฉินเป่ยชะงัก หันหน้ามองทางผู้อาวุโส