บทที่488 หนีภัยล้มเหลว!

บทที่488 หนีภัยล้มเหลว!

หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง รถถังรถหุ้มเกราะพวกนั้นถอยไปทีละคัน ส่วนเฮลิคอปเตอร์ก็มีนายพลอาวุโสโดยสาร ขับดังกระหึ่มออกนอกเยี่ยนจิงไป

นายพลอาวุโสนั่งอยู่ในเฮลิคอปเตอร์ จับหน้าอกไว้ ก้มหน้าลง สีหน้าตั้งแต่ต้นจนจบประกายสีหน้าที่ซับซ้อน

ทันใดนั้น ภาพแต่ละฉากปรากฏขึ้นตรงหน้าของนายพลอาวุโส ใบหน้าของเฉินเป่ยปรากฏในสมองของผู้อาวุโสอย่างแจ่มแจ้ง

ผู้อาวุโสสูดหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง ในเวลานี้เอง นายทหารคนหนึ่งถือโทรศัพท์ดาวเทียมเดินมาตรงหน้าของนายพลอาวุโสแล้ว ยื่นโทรศัพท์ให้นายพลอาวุโสด้วยความเคารพนอบน้อม พูดว่า “ท่านจิงโทรหาท่านครับ”

“บอกว่าฉันสลบไปแล้ว ไม่ได้สติ” นายพลอาวุโสโบกมือไปอย่างรำคาญ ทำให้นายทหารด้านข้างคนนั้นสีหน้าตะลึง ไม่เข้าใจอยู่บ้าง

เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นนายพลอาวุโสกล้าปฏิเสธโทรศัพท์ของจิงอย่างคาดไม่ถึง ทำไมราชาหลงคนนั้นถึงทำให้นายพลอาวุโสมีปฏิกิริยาที่มากมายขนาดนี้ได้?

สรุปเกิดอะไรขึ้นแล้ว?

“เฉิน......”

นายพลอาวุโสหันหลังไป นายทหารคนนั้นได้ยินเพียงเสียงบ่นพึมพำที่เลือนราง

และเวลานี้ ในห้องพักแห่งหนึ่งที่อาคารทงเทียนของเยี่ยนจิง จิงและหู้นอนอยู่บนเตียงคนไข้สองเตียง หมอที่สวมชุดกาวน์สีขาวคนหนึ่งยืนอยู่ระหว่างเตียงทั้งสอง พูดว่า “ทั้งสองท่านได้พ้นขีดอันตรายแล้ว จำเป็นต้องพักรักษาตัว”

“เพียงแต่......” หมอคนนั้นหันหน้ามองทางหู้ สีหน้าเสียใจ “รอยมีดบนหน้าของท่านผมไม่มีกำลังพอ มีเพียงแค่ศัลยกรรม โดยเฉพาะรอยมีดลึกมาก สำหรับผมแล้ว ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมที่ยอดเยี่ยมสุดของเยี่ยนจิงก็รักษาให้หายดังเดิมได้ยากมาก”

“ฉันรู้แล้ว”

ทั่วทั้งตัวของหู้พันผ้าพันแผลสีขาวไว้ สีหน้าเย็นยะเยือกดูไม่ดี

“คุณออกไปก่อนเถอะ” จิงลุกขึ้นอย่างยากลำบาก โบกมือทางหมอคนนั้นไป

หลังจากหมอคนนั้นถอยออกไป จิงมองทางหู้ด้วยสายตาล้ำลึก ค่อยๆ พูดว่า “คิดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนมาแข็งแกร่งขนาดนี้ ความสามารถของเขาเกินกว่าการคาดการณ์ของฉันไปไกลมาก”

“จิง นายไม่ใช่คำนวณไม่มีตกหล่นเหรอ ทำไมในเรื่องสำคัญแบบนี้ถึงเกิดปัญหาขึ้นได้” หู้ทำเสียงเย็นชา น้ำเสียงไม่เป็นมิตร มีความหมายเย้ยหยัน

หลังจากที่จิงโดนหู้ถากถางก็ไม่ได้โกรธเคือง แต่พูดนิ่งๆ “ตอนนั้นเขาเหยียบย่ำนายขนาดนั้น นายยังโกรธแค้นมากใช่ไหม? วางใจเถอะ รอยแผลบนหน้าของนาย ฉันจะพยายามหาคนมารักษาให้เหมือนเดิม”

“ไม่ต้องการความหวังดีของนาย ฉันมีเพียงคำขอเดียว......เขาจำเป็นต้องตาย!”

“วางใจได้ ฉันให้กองทัพที่แข็งแรงสุดกลุ่มนั้นลงมือแล้ว เวลานี้ต่อให้เขาเป็นราชาหลง ก็ต้องตายแบบไม่ต้องสงสัย” จิงตอบกลับเรียบๆ

“กองทัพแข็งแรงที่สุด?” หู้ตะลึงนิดหน่อย จากนั้นสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย “คาดไม่ถึงนายใช้งานพวกเขาแล้ว?”

จิงพยักหน้า บนหน้าของหู้มีความตื่นตกใจแวบผ่าน “ดูแล้วนายทุ่มทุนไปมากเหมือนกัน”

“เขาจำเป็นต้องตาย” เสียงของจิงหนาวเหน็บหาที่เปรียบไม่ได้ แฝงไปด้วยความหมายอาฆาตแค้นที่เปิดเผย

จิงในเวลานี้ ไม่ได้มีความสุภาพงดงามแบบในช่วงปกติโดยสิ้นเชิง ยิ่งเหมือนAsuraที่มาจากนรก

เวลานี้จิงสีหน้าล้ำลึกเคร่งขรึม เขาค่อยๆ ลุกนั่งขึ้นมา หยิบน้ำชาแก้วหนึ่งจากชั้นหัวเตียงที่ด้านข้าง เล่นแก้วชาที่อยู่ในมือนั้นช้าๆ แต่ขณะเดียวกันในใจเขากลับมีความไม่สบายที่รุนแรงน่าประหลาดอย่างหนึ่ง...เขานั่งๆ อยู่แบบนี้ เหมือนว่า...กำลังรอคอยข่าวอะไรอยู่

“รายงาน! ท่านครับ! เรื่อง...เรื่องใหญ่ไม่ดีครับ!” ลูกน้องคนหนึ่งสั่นเครือหวาดกลัว พุ่งพรวดเข้าห้องทำงานอย่างรวดเร็ว คุกเข่าลงเสียงดังตึง

หัวใจของจิงเต้นรัว แต่เขาฝืนอดกลั้นความตื่นตระหนกไว้ในใจ ถามด้วยหน้าตาสงบล้ำลึก “เรื่องอะไรถึงต้องลนลานขนาดนี้? เกิดอะไรขึ้นแล้ว?”

เสียงลูกน้องสั่นเครือตื่นตระหนก “โรงแรมกลายเป็นทะเลไฟผืนหนึ่ง พวกเราหาศพของราชาหลงไม่เจอครับ!”

ตึง! พอได้ยินคำนี้ จิงเบิกดวงตาโต ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างแรง ไม่มีทางควบคุมได้อีก กระอักเลือดออกมารอบหนึ่ง

“อึก!”

ผ้าห่มขาวสะอาดที่คลุมบนตัวจิงนั้น ชั่วขณะนั้นกลายเป็นสีแดงเข้มแถบหนึ่ง เลือดสะดุดตาอย่างยิ่ง

“ฉันไม่ใช่ส่งกองทหารที่เข้มแข็งที่สุดไปเหรอ!” จิงพูดเสียงดุดัน

“พวกเรา......คาดไม่ถึง!” ลูกน้องตอบเสียงสั่นเครือ

“อึก!” ได้ยินคำพูดนี้ จิงกระอักเลือดอีกครั้ง