ตอนที่ 489
บทที่489 เหมือนตายทั้งเป็น!
October 28, 2026
บทที่489 เหมือนตายทั้งเป็น!
ห้องพักแห่งหนึ่งในอาคารทงเทียน
จิงนอนอยู่บนเตียง กำลังหลับตาพักผ่อน เมื่อสักครู่นี้เขาสูญเสียการควบคุมตนเองเกินไปแล้ว สูญเสียความสุขุมเยือกเย็นถึงที่สุด
นี่เขาเพิ่งระลึกขึ้นได้ ทุกอย่างนี้ล้วนเป็นเพราะเฉินเป่ย เขาในฐานะผู้นำของเยี่ยนจิงไม่สามารถเสียอาการได้
ทันใดนั้น ลูกน้องคนหนึ่งรีบร้อนพุ่งเข้ามาในห้องพัก แม้แต่ประตูยังไม่ทันเคาะ สีหน้าซีดขาวตื่นตระหนก คุกเข่าลงที่พื้นทันที พูดด้วยเสียงสั่น “ไม่ได้การแล้วครับเจ้านาย มีคนเข้ามาฆ่าแล้วครับ!”
“อะไรนะ?”
ดวงตาของจิงหดอย่างแรง ร่างกายสั่นเทา สีหน้าดูแย่และโกรธแค้น
คาดไม่ถึงจะมีคนกล้าทำเรื่องแย่อะไรเช่นนี้ ที่นี่เป็นถิ่นฐานของเขา เป็นใครกันที่กล้าเข้ามาฆ่า!
ในเวลานี้เอง ในใจของจิงสั่นรุนแรง ภายในสมองของเขาปรากฏภาพเงาคนคนหนึ่งขึ้นมา ภาพเงาคนที่น่าตกใจจนเกือบทำให้เขาอกสั่นขวัญหาย
“คนที่มาคือใคร? บอกชื่อสกุลของตัวเองแล้วรึเปล่า?” จิงตะโกนสอบถามเสียงดัง
“ไม่...เขาเพียงบอกแค่ว่าจะมาฆ่านองเลือดครับ!”
“ราชาหลง?” ด้านข้าง หู้ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ตะโกนออกมาโดยจิตใต้สำนึก สีหน้าเย็นยะเยือกดูไม่มีอย่างยิ่ง
นอกจากราชาหลงแล้ว ไม่มีใครกล้าทำขนาดนี้หรอก
จิงขมวดคิ้วแน่น ราชาหลง คาดไม่ถึงจะกล้าเข้ามาฆ่าจริงด้วย
บนโลกใบนี้ เหมือนจะไม่มีเรื่องที่เขาไม่กล้าทำ
“รีบเตรียมรถ!” จิงออกคำสั่งเสียงดัง
“ครับ!”
ในโรงรถของอาคารทงเทียน ไม่นานรถไมบัคสีดำคันหนึ่งก็เตรียมพร้อมเรียบร้อย รอคอยรับส่งเขาออกไป
“เจ้านายครับ รถเตรียมพร้อมดีแล้วครับ” ลูกน้องพุ่งเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้งหนึ่ง
“ไป ให้บอดี้การ์ดทุกคนถ่วงเขาไว้!” จิงเอ่ยปากบอกอย่างไม่ลังเลสักนิด ตอนนี้เขาและหู้รู้ดีเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น กำลังสู้รบในเวลานี้ของตนเอง เดิมทีไม่มีทางรอดต่อไปได้ภายในเงื้อมมือของเฉินเป่ย
ขณะนี้เขากับหู้ทำได้เพียงหนี หนีไปยิ่งไกลยิ่งดี
.........
และเวลานี้ หน้าประตูอาคารทงเทียน
บอดี้การ์ดชุดดำที่ได้รับคำสั่งมา พุ่งโจมตีเข้าไปทางเฉินเป่ยแบบไม่สนใจความปลอดภัยของตนเอง มีดหลงหยาที่อยู่ในมือของเฉินเป่ย คำรามโจมตีอย่างคลุ้มคลั่ง เฉินเป่ยในเวลานี้ เลือดเปื้อนไปทั่วตัว พวกนั้นล้วนเป็นเลือดลูกน้องของจิง ทำให้เขาดูคล้ายกับปีศาจร้ายมาแต่กำเนิด
ในใจบอดี้การ์ดชุดดำนับไม่ถ้วนสั่นสะเทือน ตื่นตกใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
ไม่มีใครสามารถสกัดกั้นฝีเท้าของเฉินเป่ยได้ ยังมีอะไร...สามารถสกัดปีศาจร้ายที่สยดสยองตนนี้ไว้ได้?
ฉากยามค่ำที่ล้ำลึกทอดยาวออกไปไม่ขาดสาย ในโรงรถของอาคารทงเทียน จิงและหู้อยู่ภายใต้การประคองของลูกน้องหลายคน พุ่งไปยังรถไมบัคคันนั้น
ประตูรถเปิดออก จิงและหู้นั่งเข้าไปในรถ จิงตะโกนเสียงดัง “เร็ว รีบสตาร์ทรถ!”
“หึ่ม!” เสียงคำรามของเครื่องยนต์ขึ้น รถไมบัคคันนั้นคำรามอยู่ก่อนจะแล่นออกไปยังที่ระยะไกล
และเวลานี้ เฉินเป่ยก็เข้ามาสังหารถึงอาคารทงเทียน บอดี้การ์ดชุดดำนับไม่ถ้วนไม่มีใครสกัดเฉินเป่ยไว้ได้ พวกเขาแต่ละคนได้แต่ถลึงตามองภาพการสังหารที่สยองขวัญถึงขีดสุดตรงหน้านี้ด้วยความตื่นตกใจ
ด้านหน้า นั่นคือภูเขาศพทะเลเลือดที่ราวกับนรก ทั่วทุกที่เป็นแขนขาขาดนั้นกองรวมเป็นภูเขา แม้กระทั่งร่างกายยังมีอุณหภูมิหลงเหลืออยู่ กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นคลุ้งกระจายในอากาศ คือนรกในโลกมนุษย์เสียจริง
บอดี้การ์ดที่ได้สติกลับมาเหล่านั้นตื่นตระหนกอย่างยิ่ง ในสมองว่างเปล่าไปแถบหนึ่ง
หัวใจของพวกเขาต่างเหมือนกำลังหยุดเต้นลงในวินาทีนั้นเลย
ทุกอย่างนี้เป็นสิ่งที่ผู้ชายสังหารหมู่อย่างบ้าคลั่งคนนั้นทำเหรอ
ผู้ชายที่ถือมีดหลงหยาไว้ในมือคนนั้น ทุกที่ที่ผ่านไปก็กลายเป็นศพทั้งนั้น
เขาเหมือนกับปีศาจร้าย เกิดมาเพื่อสังหารโหดเหี้ยม
“คำสั่งของเจ้านาย สกัดเขาไว้โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!” มีบอดี้การ์ดชุดดำคนหนึ่งตะโกนขึ้น พุ่งเข้าไปยังเฉินเป่ยแล้ว
ภาพเงาคนคนนั้นพุ่งโจมตีเข้าไปฉับไวด้วยความเร็วที่ไวที่สุด
ส่วนเฉินเป่ยไม่ได้มองเขาสักแวบเดียว เฉินเป่ยเดินอยู่ภายในอาคารทงเทียน เหมือนอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีใคร
ตอนที่ตาเห็นว่าภาพคนคนนั้นจะจู่โจมไปที่ตัวเฉินเป่ย ทันใดนั้นสายตาที่หนาวเย็นของเฉินเป่ยกวาดผ่านภาพเงาคนคนนั้น ทำให้ฝีเท้าของเขาหยุดชะงักกลางคัน
ในใจคนคนนั้นสั่นรุนแรง ตอนที่เฉินเป่ยจ้องเขาไว้......คนที่เขาเผชิญหน้าเหมือนกับไม่ใช่คน แต่ว่าเป็นยมทูตตนหนึ่ง
สกัดกั้นเขา?