บทที่490 ลงโทษเฉียบขาด!

บทที่490 ลงโทษเฉียบขาด!

“ปึง!”

เฉินเป่ยกระโดดขึ้น ทักษะวาร์ปหาย ก่อนจะกระโดดขึ้นกลางอากาศ

มีดหลงหยาในมือของเขายกขึ้นสูง ภายใต้ฉากยามค่ำคืนที่มืดมิดลึกล้ำ แสงจันทร์ที่ริบหรี่สาดส่องบนมีดหลงหยา ฉายแสงดำที่แวววาวออกมา

ด้านนอกกระจกรถที่มืดมิด เห็นเพียงร่างกายของเฉินเป่ยที่ดุจปีศาจร้ายนั้น วิ่งเร็วพุ่งจู่โจมบนถนนที่มืดมิด ความเร็วน่าสยองดุจสายฟ้าแลบ ไวเกินกว่ารถไมบัคอยู่หลายระดับ

“เร็ว! เพิ่มความเร็วสิ!” จิงนั่งอยู่ในรถ ตะโกนบอกเสียงดุ ในใจสับสนถึงขีดสุด

“หึ่ม!” รถไมบัคเพิ่มความเร็ว เครื่องร้องคำรามอย่างบ้าระห่ำ พยายามสะบัดเฉินเป่ยออกไม่หยุด

สายตาเฉินเป่ยหนาวเหน็บอย่างยิ่งประดุจปีศาจร้าย ร่างกายของเขาพุ่งจู่โจมฉับไว ทันใดนั้นเขากระโดดขึ้นมาฉับพลัน

“ตึง!” ร่างกายของเฉินเป่ยราวกับสายฟ้าแลบ ระเบิดโจมตีบดขยี้อย่างรวดเร็ว เหยียบบนหลังคารถไมบัคคันนั้นอย่างโหดเหี้ยม

ชั่วขณะนั้นพลังที่สยองขวัญระเบิดออก ทั้งหลังคารถถูกเหยียบจนบุบลงจังๆ

“วอนหาที่ตาย!” จิงตื่นตระหนกสุดๆ คว้ามีดยาวเล่มหนึ่งจากด้านข้างขึ้นมา ชักออกทันใด จากนั้นแทงไปทางหลังคารถ

“สวบๆ!” ทันใดนั้นมีดยาวแสงเงินเย็นเฉียบเล่มหนึ่งก็แทงออกมาจากบนหลังคารถอย่างรวดเร็ว อยากจะแทงทะลุหัวใจของเฉินเป่ย

มีดยาวเล่มนั้นลักษณะท่าทางดุดัน เกือบจะแทงโดนหัวใจของเฉินเป่ย

เฉินเป่ยคว้าปลายมีดยาวเล่มนั้นไว้ โยนไปด้วยพลังสยองขวัญทันที

“ปึก!” ทั้งร่างกายจิงถูกโยนออกเสียงดัง

“ปึง!”

จิงปักมีดยาวไว้บนหลังคารถ ทั้งตัวยืนอยู่บนรถยนต์ที่แล่นไปด้วยความเร็วสูง ประจันหน้ากันกับเฉินเป่ย

จิงโกรธเคืองมาก ร่างกายเขาสั่นไหวอย่างรวดเร็วกลางอากาศ มีดยาวในมือฟันไปยังเฉินเป่ยอย่างบ้าคลั่ง

“วันนี้ไม่ใช่นายตาย...ก็เป็นฉันที่ตาย!”

“เอ๋อตงเฉิน...คิดว่าฉันกลัวนายจริงๆ งั้นเหรอ? ในเมื่อนายอยากตาย ฉันจะทำให้นายสมหวัง!” จิงกัดฟันแน่น ควงมีดที่น่าสยองเข้าไปหาเฉินเป่ย เจตนาอยากฆ่าระเบิดขึ้น อยากฆ่าฟันเฉินเป่ยทิ้งให้สิ้นซาก

ท้องฟ้าที่มืดมิดสั่นสะเทือน มีดคำรามเปล่งประกาย ปลายมีดสีเงินตัดลงที่วางกลางอากาศ เหมือนอยากจะแบ่งอากาศออกเป็นสองส่วน

เฉินเป่ยสีหน้าสงบแบบหาที่เปรียบไม่ได้ ในแววตาเขา...สะท้อนแสงมีดสีเงินวิบวับไร้ขอบเขตนับไม่ถ้วนออกมา...การสังหารอันยิ่งใหญ่ แต่เฉินเป่ยกลับไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ สักนิด...เขายื่นมือออกไปกะทันหัน จับไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยโดยตรง จับไปยังภาพลวงตาของมีดยาวที่มีความหนาวเย็นแสงแวววาวนับไม่ถ้วนนั้นทันที

“ชิ้ง!” โลหะสั่นร้องพักหนึ่ง...ภาพลวงตาดาบยาวที่สยองขวัญมากล้นนั้นหายไปทันที ภาพลวงตามีดยาวที่มลายหายไป เดิมทีถูกเฉินเป่ยจับไว้แล้ว

และมีดยาวเล่มนั้นกำลังโดนเฉินเป่ยกำไว้ในมือแน่น ไม่มีทางขยับเขยื้อนได้สักนิด ทำได้เพียงสั่นสะเทือนหึ่งๆ กลับไม่มีทางทำอะไรได้

“อัยย่าห์—”

เห็นมีดยาวในมือของตนเองโดนเฉินเป่ยกุมไว้ สีหน้าของจิงแข็งทื่อฉับพลัน

จิงสีหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ กล้ามเนื้อแขนทั้งสองของเขาปูดขึ้น พยายามนำมีดยาวที่แตกร้าวแทงเข้าหัวใจของเฉินเป่ย

เฉินเป่ยสีหน้าหนาวเย็น จ้องจิงอยู่ มีดยาวเล่มนั้นถูกเขาจับไว้มือเดียว เหมือนแข็งค้างอยู่กลางอากาศ ไม่มีทางเข้าใกล้แม้แต่คืบเดียว

“จิง ฉันเคยพูดแล้ว...นายหนีไม่รอดหรอก” เสียงเฉินเป่ยเย็นชาหนาวเหน็บ ชั่วพริบตาเดียว...พลังแขนของเฉินเป่ยพุ่งขึ้นฉับพลัน มือที่บีบมีดยาวข้างนั้นปล่อยแรงทันใด

“ปัง!” เสียงโลหะสั่นสะเทือนแตกหักรุนแรงครู่หนึ่ง มีดยาวที่แหลมคมสีเงินแวววาวเล่มนั้นถูกหักทิ้งไปด้วยมือเปล่าเลยทีเดียว

แวบหนึ่งเฉินเป่ยถีบโจมตีที่หน้าอกของจิง

ร่างกายของจิงถูกถีบถอยกระเด็นออกไปโดยตรง

“ตึง!” จิงล้มลงบนพื้นอย่างโหดเหี้ยม เขาปีนขึ้นมาแบบกระเซอะกระเซิงสุดจะทน

ชั่วขณะนั้น ลูกตาของจิงหดลงรุนแรง...เขาถือโอกาสที่ร่างกายอยู่ในท่วงท่าล้มถอย หมุนตัวอย่างฉับพลัน ร่างกายวาร์ปรวดเร็ว แอบซ่อนเข้าในท้องฟ้ายามค่ำคืน...พยายามหลบหนี

ในเวลานี้นายน้อยที่เหนือขั้นของตระกูลหวงคนนี้ บุคคลที่สั่นสะเทือนทั้งเมืองหู้ไห่...คาดไม่ถึงจะเหมือนหมาจนตรอกตัวหนึ่ง หนีอย่างบ้าคลั่ง

ในค่ำคืนที่มืดมิด มุมปากเฉินเป่ยยกรอยยิ้มหนาวเย็นขึ้น...หนี?

ร่างกายเขาวาร์ปหายฉับพลัน เปลี่ยนแปลงเป็นภาพวืด ดุจปีศาจร้ายออกโจมตี