บทที่493 ไร้ยางอาย!

บทที่493 ไร้ยางอาย!

“ปึง!” ท่อนเหล็กที่หยาบหนาฟาดบนศีรษะเฉินเป่ยอย่างแรง เกิดเสียงกระทบของกระดูกเนื้อและท่อนเหล็กออกมา

“เหยดเข้ ปล่อยให้แกกำเริบ!” อันธพาลคนหนึ่งเอ่ยปากตะโกนอย่างโหดเหี้ยม

ซู่!

บรรยากาศเงียบลงกะทันหัน เวลาราวกับว่าหยุดเดินตามไปด้วย

แต่วินาทีต่อมา ชั่วขณะนั้นคนพวกนี้ก็สีหน้าเปลี่ยนไป

“เฮ้ย ทำไมถึงมาโจมตีล่ะ?” เฉินเป่ยค่อยๆ เงยหน้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เหมือนว่าท่อนเหล็กนั้นไม่ได้ทำให้เขามีปฏิกิริยาใดๆ

อันธพาลที่จู่โจมมาคนนั้นมึนงงแล้ว จ้องศีรษะของเฉินเป่ยตาไม่กะพริบ ท่อนเหล็กของตนเอง เขามองเห็นชัดเจนว่าโจมตีไปที่ศีรษะของเฉินเป่ย

แต่ว่า...แต่ว่าเฉินเป่ยกลับเหมือนคนไม่เป็นอะไร ทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อ

เหมือนว่า...เหล็กที่ทรงพลังท่อนนี้ของเขา คาดไม่ถึงไม่ได้ทำให้เฉินเป่ยบาดเจ็บแต่อย่างใด

พวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งสีหน้าแข็งค้าง ทั้งหมดตื่นตกใจอย่างยิ่ง ฟาดไปเหี้ยมโหดขนาดนี้...คาดไม่ถึงไม่ได้ทำให้เฉินเป่ยได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

“เชี้ยแม่ง!” นักเลงที่จู่โจมคนนั้นไม่อยากเชื่อเลย ยกท่อนเหล็กขึ้นฉับพลัน ฟาดไปอีกทีอย่างแรง

“ตึง—!” ชั่วขณะหนึ่งที่ท่อนเหล็กฟาดลง แม้กระทั่งเฉินเป่ยยังจุดไฟบุหรี่ สูบเข้าไปแบบเรียบเฉย

ทุกคนเงียบกริบ มองนักเลงคนนั้นถือท่อนเหล็กไว้ด้วยความตกใจ ก่อนจะฟาดลงมาทีหนึ่ง

ท่อนเหล็กเหมือนหวดบนอาวุธ แถมยังมีเสียงก๊องแก๊งดังสะท้อนด้วย ส่วนเฉินเป่ยกลับพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างสบายใจ......

ในที่สุดอันธพาลพวกนี้ก็สีหน้าเปลี่ยนแล้ว สับสนและยากจะเชื่อกันขึ้นมา นี่สรุปมันเรื่องอะไรกัน? ศีรษะของคนนี้ทำมาจากเหล็กเหรอ?

ทำไมไม่เป็นอะไรสักนิดเดียว

“แม่งเอ๊ยฉันไม่เชื่อหรอก!” อันธพาลที่โจมตีมาคนนั้นเดือดดาลแล้ว หมุนควงท่อนเหล็กอย่างบ้าคลั่ง ฟาดทุบไปยังศีรษะของเฉินเป่ยด้วยความโหดร้ายคลุ้มคลั่ง “แม่ง! ฉันจะตีแกให้ตาย! ตายซะเถอะ!”

“ปึงๆๆ......” ท่อนเหล็กหนาหยาบตีกระทบบนศีรษะเฉินเป่ยครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ากลับไม่มีปฏิกิริยาอันใดแม้แต่น้อย เฉินเป่ยยืนอยู่ตรงนั้นไปแบบนี้ ปล่อยให้เขาฟาดกระแทกแบบกำเริบเสิบสาน......

อันธพาลคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนถึงที่สุด กลายเป็นว่าตื่นตระหนกตกใจอย่างยิ่ง “นี่เป็นไปไม่ได้!”

อันธพาลที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนหน้าตาตกใจกันหมด

หลีชิงเยียนในห้องทำงาน มองวงจรปิดในหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองเห็นฉากนี้ มึนงงถึงที่สุด...เกือบจะทำหน้างงงวย

ในมืออันธพาลคนนั้นถือท่อนเหล็กไว้ หวดลงไปนับครั้งไม่ถ้วน แม้กระทั่งบนตัวของเขายังมีเหงื่อซึมนิดหน่อย พ่นลมหายใจออกทีหนึ่ง แล้วมองทางเฉินเป่ย

ส่วนเฉินเป่ยก็พ่นควันบุหรี่ออกเป็นวง จ้องอันธพาลคนนั้นด้วยความสนใจ พร้อมพูดว่า “ตีเสร็จรึยัง?”

“ตีเสร็จแล้ว ถึงตาฉันแล้วมั้ง?” เฉินเป่ยเอ่ยปากพูด

“แม่งเอ๊ย! ตายซะเถอะ!” อันธพาลนั้นสีหน้าดุร้าย ถือท่อนเหล็กระเบิดโจมตีอีกครั้ง

แต่ความเร็วของเฉินเป่ยไวกว่าเขาอีก เฉินเป่ยฟาดเท้ามาทีหนึ่ง

“ปึง——!”

ภาพคนคนหนึ่งลอยกระเด็นออกไป กระอักเลือดทีหนึ่ง

“ตึง”ภาพเงาคนกระแทกไปบนรถยนต์คันหนึ่งโดยตรง ชั่วขณะนั้นประตูของรถยนต์บุบลง กระจกแตกละเอียด ทั้งร่างกายอันธพาลคนนั้นติดอยู่ที่กระจกหน้าต่างของรถยนต์ ในปากกระอักเลือดสด......สภาพน่าเวทนา

เงียบงันไปหมดทั้งที่เกิดเหตุ

“เชี้ย! ฟันมันให้ตาย!” อันธพาลที่โจมตีคนนั้น ชั่วขณะนั้นจุดประกายไฟโกรธของอันธพาลทั้งหมดขึ้น

พวกนักเลงเหล่านี้ดุร้ายโกรธเคืองเป็นพิเศษ โบกควงอาวุธฉับพลัน ท่อนเหล็ก มีดยาว พวกมีดที่เย็นเยียบปล่อยแสงที่เย็นยะเยือกออกมา ล้อมรอบเฉินเป่ยไว้อย่างบ้าคลั่ง ระเบิดโจมตีเข้ามา

“ไม่!” ท่านประธานเทพธิดาในห้องทำงานมองเห็นฉากนี้ในภาพวงจรปิดเข้า นั่งไม่ติดอีกต่อไป รีบลุกขึ้นทันที พุ่งออกจากห้องทำงาน

เธอไม่สามารถดูเฉินเป่ยตกอยู่ในอันตรายได้แบบหน้าตาเฉย

“ตายซะเถอะ!”

อันธพาลคนหนึ่งพุ่งเข้ามาตรงหน้าเฉินเป่ยก่อน

ที่มีดยาวในมือนั้นยังมีเลือดที่ยังไม่แห้งติดอยู่ ถ้ามีดนี้แสดงออกมา ต้องได้เลือดเป็นแน่