บทที่494 บุกบ้านตระกูลหลี!

บทที่494 บุกบ้านตระกูลหลี!

ทั้งที่เกิดเหตุเงียบงันกันไปหมด

พวกอันธพาลคุกเข่าลงบนพื้น ต่างก้มหน้าลงกัน ไม่กล้าพูดจา ร่างกายของพวกเขาสั่นเทารุนแรง ในที่สุดพวกเขาเข้าใจกันในวินาทีนั้นว่าผู้ชายตรงหน้าคนนี้ เดิมพวกเขาหาเรื่องไม่ได้

ผู้ชายกำยำที่เป็นหัวหน้าหนึ่งในนั้นยิ่งรู้สึกเสียใจอย่างมาก หลายวันนี้ที่เยี่ยนจิงโกลาหล เขาถือโอกาสตรวจสอบบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปมาละเอียดถี่ถ้วน พอได้ข้อสรุปออกมา บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปมีเพียงพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ไม่มีระดับอะไรส่วนหนึ่งยืนเฝ้ายาม แทบจะไม่สร้างการคุกคามใดๆ ให้กับพวกเขาได้เลย เขาถึงวางใจรวมกำลังอันธพาลมาทวงค่าคุ้มครองถึงที่

บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปไม่มีฐานทัพอยู่ที่เยี่ยนจิง ความเกี่ยวข้องทางตำรวจหรือมาเฟียก็ยังไม่ได้สานสัมพันธ์ ชายกำยำคนนั้นวางใจมากว่าต่อให้ก่อเรื่องวุ่นจนมีคนตาย ก็คงไม่มีบุคคลยิ่งใหญ่คนไหนออกหน้าให้บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป ดังนั้นเขาถึงได้กำเริบเสิบสานเช่นนี้

แต่ตอนนี้กลับปรากฏคนคนหนึ่งมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ดุจเทพเจ้าแห่งสงครามผู้ไม่แพ้ จัดการพวกเขาจนยอมอยู่ใต้อำนาจกันหมด

“ลูกพี่ของพวกแกคือใคร?” เฉินเป่ยค่อยๆ กวาดสายตาผ่านอันธพาลที่คุกเข่าลงบนพื้นพวกนี้ เอ่ยปากถามช้าๆ

ในใจอันธพาลพวกนี้สั่น มองหน้ากันและกันขึ้นมา ส่วนหัวหน้าอันธพาลที่จิตใจสั่นสะท้านคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปชั่วครู่หนึ่ง นี่เห็นได้ชัดว่าเฉินเป่ยอยากดึงเขาออกไป

“ไม่พูดกันใช่มั้ย?” เฉินเป่ยแสยะมุมปาก เขาเก็บมีดยาวเล่มหนึ่งขึ้นจากที่พื้น จากนั้นล้วงผ้าดำผืนหนึ่งออก นำมาปิดดวงตาของตนเองไว้ ในมือชั่งน้ำหนักมีดยาวเล่มนี้อยู่ พูดเสียงดัง “ในเมื่อพวกแกไม่พูด งั้นฉันคงทำได้แค่โยนมั่วไปตามดวงแล้วกัน ส่วนจะโยนโดนหรือเปล่า หรือว่าจะมีใครบาดเจ็บล้มตายหรือเปล่า ฉันก็ไม่รู้นะ ทุกอย่างพึ่งชะตากรรม”

เฉินเป่ยพูดอย่างผ่อนคลายอารมณ์สองสามประโยค ชั่วขณะนั้นทำให้สีหน้าของอันธพาลพวกนั้นเปลี่ยนกะทันหัน

“ฉันนับถึงสามครั้ง เป็นตายให้ชะตากรรมกำหนด” เฉินเป่ยเอ่ยปากเรียบนิ่ง

“สาม สอง หนึ่ง......”

เฉินเป่ยพูดๆ อยู่ก็อยากนำมีดยาวโยนออกไปยังอันธพาลกลุ่มนั้น

ชั่วขณะนั้นอันธพาลตกใจยกใหญ่หน้าเปลี่ยนสี แนวป้องกันที่แข็งแรงภายในใจถูกคำพูดสองสามประโยคของเฉินเป่ย ทำเอาพังทลายจนถึงที่สุด

“ผมรู้ อย่าฆ่าผม!” อันธพาลหนึ่งในนั้นลุกขึ้นยืนทันใด สีหน้าของเขาตื่นตกใจไร้ที่เปรียบ ท่าทางอกสั่นขวัญแขวน

“พูดมา” เฉินเป่ยมองทางอันธพาลคนนั้นแบบมีความสนใจ

“เขา...เขาคือลูกพี่” อันธพาลคนนั้นชี้ไปยังหัวหน้าอันธพาลคนนั้นที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยอาการสั่นเทิ้ม

หัวหน้าอันธพาลคนนั้นเห็นสายตาที่แหลมคมของเฉินเป่ยมองมาทางเขา ในใจตะลึง ลุกขึ้นหันหน้าแล้ววิ่งอย่างไม่ลังเลสักนิดเดียว

ส่วนเฉินเป่ยมองทางภาพด้านหลังของหัวหน้าอันธพาลคนนั้นที่วิ่งหนีไป มุมปากฉีกรอยยิ้มขึ้น หรี่ดวงตามองหัวหน้าอันธพาลคนนั้นอยู่

“คิดจะหนี?” มีดยาวในมือของเฉินเป่ยโยนออกกะทันหัน มีดหลุดออกไปจากมือของเฉินเป่ย ลอยฉวัดเฉวียนด้วยความรวดเร็วไปทางภาพด้านหลังของคนคนนั้น

“ฉึบ!”

มีดเล่มนั้นกรีดแหวกที่ว่างกลางอากาศ ช่วงเวลาเพียงชั่วพริบตาเดียวก็ฟันลงบนขาของคนคนนั้นอย่างแม่นยำ

“อ๊าก!”

ขาของหัวหน้าอันธพาลคนนั้นโดนมีดไปทีหนึ่ง ความเร็วของเขาช้าลงมาทันที เดินกะโผลกกะเผลก พยายามฝืนความเจ็บปวด เดินออกไปให้ไกลอีก

เฉินเป่ยล้วงกล่องบุหรี่ออก หยิบบุหรี่มามวนหนึ่ง หลังจากจุดไฟ สูบเข้ามาทีหนึ่ง จึงเดินไปยังหัวหน้าอันธพาลคนนั้น

“ซี๊ด......” หัวหน้าอันธพาลคนนั้นตกใจมาก ความเจ็บปวดที่สุดจะทานทนเกือบจะทำให้เขาสูญเสียสติสัมปชัญญะไป