บทที่522 ราชาหลงโดนต่อย!

บทที่522 ราชาหลงโดนต่อย!

รถตู้ที่ถูกระเบิดล้อรถคันนั้น หลังผ่านการระเบิดฉากนั้นแล้วก็มีบาดแผลไปทั่วทั้งตัว กระจกรถแตกละเอียด บนพื้นโดยรอบของรถตู้ ทุกที่ล้วนเป็นเศษกระจก ทหารชั้นยอดเหล่านั้นถูกควันหลงการระเบิดของลูกระเบิดมือแรงสูงโจมตี ร้อนแรงลวกเดือด อุณหภูมิสูงที่เดิมทีคนทั่วไปไม่มีทางรับไหว ทำให้ร่างกายพวกเขาแต่ละคนไหม้เป็นถ่าน ทั่วทิศทางล้วนมีแต่แขนขาดร่างบอบช้ำ ทหารชั้นยอดที่ไม่เป็นสองรองใครเหล่านี้ เป็นความภาคภูมิใจของกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิง ทว่าเวลานี้แทบจะกลายเป็นคนพิการหมดแล้ว

มีเพียงทหารชั้นยอดไม่กี่คนที่อยู่ไกลสุด ห่างมาจากแรงระเบิดหลังสุด ยังกระเซอะกระเซิงสุดจะทนจนกระอักเลือด ต่อให้พวกเขาไม่โดนผลกระทบจากการระเบิด แต่แรงระเบิดที่สยองขวัญโหมซัดสาดเข้ามาเมื่อสักครู่นั้น ทำให้อวัยวะภายในของพวกเขาได้รับความเสียหายเช่นกัน

ระเบิดมือแรงสูงลูกหนึ่งชั่วขณะเดียว เกือบจะทำให้ทั้งหมดนี้สูญเสียกำลังต่อสู้ไปหมด

นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน หัวหน้าจ้องมองฉากตรงหน้าตาไม่กะพริบ แทบจะพังทลาย ไม่มีทางรับได้

หัวหน้าใกล้จะหน้ามืดและเป็นลมลงแล้ว ระเบิดมือแรงสูงลูกนี้เป็นสิ่งที่สมาชิกทีมของตนเองใช้จัดการราชาหลง ผลปรากฏว่ากลับเป็นการหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเองแทน

ในใจหัวหน้าขมขื่น ร่างกายสั่นเทารุนแรง เขามองทุกอย่างนี้เกิดขึ้นอย่างหน้าตาเฉย ทว่ากลับไม่มีทางหยุดยั้ง

นั่นคือฉากที่น่าเวทนาแบบหาที่เปรียบไม่ได้ กองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิงใช้ทรัพยากรนับไม่ถ้วนถึงมีทหารชั้นยอดเหล่านี้แบบในปัจจุบันได้ สำหรับกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิงแล้ว มูลค่าของทหารชั้นยอดเหล่านี้มีความหมายมหาศาล แต่ละคนล้วนมีมูลค่าหลายล้าน

ทว่าตอนนี้ทหารชั้นยอดที่ค่าตัวหลายล้านเหล่านี้ ยามอยู่ต่อหน้าราชาหลง แค่ตีทีเดียวก็ล้มพังแล้ว

ความภูมิใจศักดิ์ศรีของพวกเขาหายเกลี้ยง อัปยศอดสูอย่างยิ่ง

“ฆ่าให้ฉัน...ฆ่ามันเลย...!” ทหารชั้นยอดที่เหลือรอดอยู่คนหนึ่งเอ่ยปาก เสียงของเขาสั่นเครือรุนแรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธเคือง เวลานี้บนหน้าเขาเปื้อนเลือดสดของตนเอง อัปลักษณ์ไร้ที่เปรียบ เขาต้องการฆ่าผู้ชายที่สมควรตายคนนี้อย่างไม่สนใจผลลัพธ์สักอย่าง

“เจ็บจนเดี้ยงไปทั้งตัวแล้ว ยังคิดเพ้อฝันอยู่อีกเหรอ?” เฉินเป่ยกวาดสายตามองแวบหนึ่ง สีหน้าหนาวเย็นเสียดสี

“อัยย่าห์—ตายซะ!” ทหารชั้นยอดคนหนึ่งในนั้นเลือดสดเต็มหน้า เขาล้มอยู่ในกองเลือด ขาทั้งคู่โดนระเบิดขาดไป ขาของเขา...อยู่ห่างจากเขาไปไม่ถึงห้าเมตร เขามองเฉินเป่ยอย่างสูญเสียสติสัมปชัญญะถึงที่สุด จากนั้นกระหน่ำยิงปืน

เฉินเป่ยใช้ทักษะหายตัวฉับพลัน ฝีเท้าเหยียบข้ามบนพื้นดุจเดินแบบประณีต ภาพเงาของเขาแทบจะกลายเป็นเงาเปล่า กระสุนเปลวไฟที่ระเบิดโจมตีมา...หลบผ่านทั้งหมด

ลูกตาบรรดาทหารชั้นยอดกลุ่มนั้นเบิกโต มีความตกใจที่ไม่อยากเชื่อ การแสดงออกของเฉินเป่ยผ่อนคลายราวกับเพียงแค่ทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ได้สลักสำคัญสักนิด

“ปึง!” เฉินเป่ยเก็บมีดหลงหยาไว้ เข้าไปใกล้ทหารชั้นยอดคนนั้นฉับไว เขากุมหมัดขวาแน่น ภายในแขนมีเสียงกร๊อบที่ดังกังวานติดกันปรากฏขึ้นทันใด

“ปัง!”

เฉินเป่ยปล่อยหมัดหนึ่งไปบนร่างกายของคนคนนั้น พลังที่สยดสยองระเบิดออกฉับพลัน

หลังจากร่างกายของทหารชั้นยอดคนนั้นหมุนวนอยู่กลางอากาศหลายรอบก็ร่วงล้มที่พื้นอย่างแรง ในปากมีเลือดเหม็นคาว ทั้งตัวเขาถูกโจมตีไปทีเดียวจนพังทลายถึงที่สุด ลูกตาดูตื่นตระหนกตกใจ

“แก...แก...” ทหารคนนั้นพอเอ่ยปาก ก็กระอักเลือดสดออกมาเยอะ ยากจะพูดจาได้ชัดถ้อยชัดคำ และออกเสียงชัดเสียง...

“ลูกพี่รอง!”

ทหารชั้นยอดคนอื่นๆ ที่ได้รับบาดเจ็บไม่หนักสีหน้าแข็งทื่อ ความหมายเย็นเฉียบอาฆาตแค้นที่น่าตกใจปะทุขึ้นทันที

ปากกระบอกปืนของทหารชั้นยอดเหล่านี้เล็งเป้าไปยังเฉินเป่ยอีกครั้ง เปลวไฟกระสุนกระหน่ำยิง อากาศสั่นสะเทือน

ภาพเงาเฉินเป่ยแวบหายกะทันหัน กลายเป็นภาพวืดไปทันที

“ปังๆๆ!” ร่างกายของเขาเร็วจนถึงขีดสุด

ทหารชั้นยอดกลุ่มนั้นรู้สึกเพียงว่าด้านหน้ามีเงาคนแวบผ่านไป...ตามมาด้วยข้อมือของพวกเขาสั่นระบมไปหมด...อาวุธในมือร่วงลงทั้งหมดเช่นกัน

เฉินเป่ยบุกเดี่ยว มือเปล่าไร้อาวุธ เหมือนเข้ามาในดินแดนที่ไร้ผู้คน หมัดทั้งคู่สู้ได้ฉับไว แต่ทว่าทุกที่ที่เงาหมัดของเขาผ่านไป จะมีเลือดสดสาดกระจาย ภาพเงาคนนับไม่ถ้วนกระเด็นลอยกลางอากาศ

ภาพที่สั่นสะเทือนนั้นเหมือนว่าเป็นความทรงจำที่ชีวิตนี้ยากจะลืมเลือน นี่เทียบกับภาพยนตร์ไซไฟของฮอลลีวูดแล้วยังสั่นสะท้านยิ่งกว่า

“ตึง!” หมัดหนึ่งของเฉินเป่ยต่อยคนสุดท้ายลอยออกไปไกลหลายสิบเมตร หมัดทั้งคู่ของเขาเปื้อนเลือดคาวเต็มๆ ยืนอยู่กลางเลือดที่เหม็นคาวอย่างสงบนิ่งดุจปีศาจร้าย ทั้งสี่ด้านรอบกายเขา...ล้วนเป็นร่างกายอ่อนแอทั้งหมด...ร้องโหยหวนอยู่ทุกที่ ในอากาศตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้น ทำให้คนสั่นสะท้านตื่นตกใจ

วันนี้เฉินเป่ยไม่ได้ฆ่าคน...แต่เขาในเวลานี้กลับน่าสยองขวัญกว่าเทพเจ้าแห่งการสังหารเสียอีก ทุกคนที่โดนหมัดทั้งคู่ของเขาโจมตี...ล้วนแล้วแต่พิการทั้งหมด

นั่นเรียกว่าเหมือนตายทั้งเป็น

“ปัง!” ทันใดนั้นเสียงปืนที่ชัดแจ๋วรุนแรงดังขึ้นทะลุผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ดังสะท้อนอยู่ในที่ว่างกลางอากาศ ไม่รู้ว่าทหารชั้นยอดหนึ่งในนั้นหยิบอาวุธที่พื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร กำลังเล็งยิงโจมตีทางเฉินเป่ย

แต่ตอนที่ลูกกระสุนยิงไปยังเฉินเป่ยด้วยความรวดเร็ว...เฉินเป่ยกลับกลายเป็นภาพวืดเฉียบพลัน กระสุนยิงเข้าสู่ความว่างเปล่า

เฉินเป่ยพุ่งจู่โจมทันที เหยียบไปบนแขนของคนคนนั้นโดยตรง ข้อมือของทหารชั้นยอดคนนั้นกระดูกหักแบบแตกละเอียด ชั่วขณะนั้นอาวุธที่อยู่ในมือคลายออก

“ตอนนี้แกจะยอมรึยัง?” เสียงเฉินเป่ยสงบไร้ที่เปรียบ แต่กลับมีความเย็นยะเยือกขั้นสุด