บทที่523 ตั้งรางวัลมูลค่ามหาศาล!

บทที่523 ตั้งรางวัลมูลค่ามหาศาล!

“ประธานหลี...” รอซูเหลยตอบสนองเข้ามา หลีชิงเยียนก็พุ่งออกไปนอกห้องแล้ว

ซูเหลยรีบก้าวตามออกไป ไม่นานพบว่าหลีชิงเยียนปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูห้องของเฉินเป่ย ยกมือที่เรียวงามขึ้น เคาะประตูดังตึงๆๆ

“ประธานหลี เบาหน่อยค่ะ” ซูเหลยพูดตื่นสติด้วยความหวังดี เวลานี้หลีชิงเยียนเสียการควบคุมตัวโดยสิ้นเชิง ไม่มีลักษณะของหญิงสาวสง่าผ่าเผยแบบปกติสักนิด ร้อนรนเหมือนมีเรื่องเร่งด่วนอะไร ทำให้เธอไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนเองแต่อย่างใด

“ก่อนหน้านี้ฉันมองเห็นคนคนหนึ่ง เหมือนจะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊ก” หลีชิงเยียนพูดอธิบายเสียงรีบร้อน

ซูเหลยตะลึง มองทางหลีชิงเยียน ถามว่า “ประธานหลีคะ คุณแน่ใจเหรอ? คุณหมายความว่าเฉินเป่ยคือคนที่หยุดยั้งนักฆ่าพวกนั้นไว้” ซูเหลยเอ่ยปากพูดแบบสีหน้าไม่เปลี่ยน

“ไกลเกินไป มองไม่ค่อยชัด ดังนั้นฉันถึงมาเคาะประตูห้องเขาไง ถ้าเป็นเขาจริง เขาต้องไม่อยู่ด้านในนี้” หลีชิงเยียนขมวดคิ้วแน่น พูดตอบ

ถึงแม้เธอเองก็ไม่เชื่อว่าเฉินเป่ยจะมีความสามารถมากขนาดนั้น แต่ลองดูก็ไม่เสียหายอะไร

ซูเหลยมองหลีชิงเยียนอยู่ ในใจแอบทอดถอนใจ หล่อนรู้ดี ตามการเปลี่ยนแปลงของกาลเวลา ต่อให้ปิดซ่อนดีอย่างไรคงต้องปรากฏพิรุธออกมาบ้าง ถึงแม้การปกปิดของเฉินเป่ยจะซ่อนแบบไม่มีช่องโหว่ใดๆ แต่ก็คงค่อยๆ เผยเบาะแสออกมา

และในช่วงเวลานี้ หลีชิงเยียนสงสัยเป็นพิเศษ ไม่เพียงแค่ครั้งเดียวที่ให้ซูเหลยจ้องการกระทำของเฉินเป่ยไว้ ช่วงที่เฉินเป่ยไม่ใส่ใจเผยฝีมือออกมา ถึงแม้ไม่ได้สั่นสะเทือนถึงหลีชิงเยียน แต่ทำให้เธอเกิดความสงสัยภายในใจแล้ว

ต่อให้เฉินเป่ยอธิบายว่าตนเองเพียงแค่กำลังจัดการอันธพาลเสเพล ทว่าหลีชิงเยียนไม่เคยเข้าใจเบื้องหลังของเฉินเป่ยอย่างแท้จริงมาแต่ไหนแต่ไร ย่อมไม่เชื่อลูกไม้แบบนี้เป็นธรรมดา

“ประธานหลีคะ คุณสงสัยเขา? ฉันคิดว่าไม่ค่อยน่าเป็นไปได้มั้ง” ซูเหลยยิ้มตอบ

ส่วนหลีชิงเยียนตบประตูอยู่ตั้งนาน สีหน้าเผยความสงสัยไม่เข้าใจออกมา “ฉันเคาะมานานขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังไม่ตอบรับอะไร?”

“ประธานหลีคะ ต้องการให้ฉันจัดการมั้ยคะ?” ซูเหลยถามขึ้น

หลีชิงเยียนครุ่นคิดสักครู่ พยักหน้าแล้ว หลังหลีชิงเยียนถอยไปด้านข้าง ซูเหลยยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องพัก สูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมยกเท้าถีบประตูห้องออก

ในเวลานี้ ทันใดนั้นประตูห้องเปิดออกเสียงกึก ประตูมีช่องหนึ่งแง้มออก ศีรษะของเฉินเป่ยมุดออกมาจากด้านในแล้ว มองหลีชิงเยียนและซูเหลยแวบหนึ่ง ตะลึงนิดหน่อย ถามอย่างไม่เข้าใจ “ชิงเยียน ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว พวกคุณยังมาทำอะไรกัน?”

“อย่ามาไร้สาระ ให้พวกฉันเข้าไป” หลีชิงเยียนพูดแบบหน้าตาเย็นชา

เฉินเป่ยตะลึง หน้าเผยสีหน้าที่ลำบากใจ “นี่...นี่ไม่ค่อยดีมั้ง”

“ไม่มีอะไรไม่ดีทั้งนั้นแหละ หลบไป” หลีชิงเยียนทำเสียงฮึดฮัด ผลักประตูห้องออกไปทีหนึ่ง เตรียมบุกเดินเข้าไปกับซูเหลย

และทันทีที่ประตูห้องเปิดออก ดวงตาหลีชิงเยียนแข็งทื่อ ชั่วขณะนั้นอึ้งอยู่ที่เดิม

สายตาของหลีชิงเยียนตกอยู่บนตัวของเฉินเป่ย แวบเดียวก็มองเห็นเฉินเป่ยยืนอยู่หน้าประตูแบบเปลือยเปล่า ไม่ได้ใช้แม้กระทั่งมือปกปิด จนสะท้อนเข้าในตาของหลีชิงเยียนแบบมองเห็นภาพทั้งหมดเลย

“ว๊าย!” หลีชิงเยียนร้องตกใจออกมา ถึงแม้เธอจะนิสัยเย็นยะเยือก ตอนที่มองเห็นร่างกายที่แข็งแรงกำยำและรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนของเฉินเป่ยยังตกใจยกใหญ่เข้าให้ กลั้นไม่ไหวร้องส่งเสียงออกมา

และตอนที่ดวงตาของเธอกวาดผ่านร่างกายของเฉินเป่ยในชั่วขณะนั้น มองเห็นทุกส่วนที่ไม่ควรมองอย่างแจ่มชัด รีบร้อนปิดดวงตาไว้ทันที ใบหน้างดงามเปลี่ยนเป็นสีแดงฉ่ำแวบหนึ่ง

ใบหน้างดงามของหลีชิงเยียนร้อนฉ่าอย่างไร้ที่เปรียบ ประกายสีแดงอับอายขึ้น ท่านประธานเทพธิดาที่บริสุทธิ์ผุดผ่องและสูงส่ง เวลานี้อับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีแทบไม่ทัน

“ป้าบ!”

หลีชิงเยียนทั้งอายทั้งโมโห หมุนตัวกลับไปทันที ตะโกนใส่เสียงดุ “รีบไปใส่เสื้อผ้า! เดี๋ยวนี้!”

ซูเหลยที่อยู่ด้านข้างหลีชิงเยียน ย่อมมองเห็นสิ่งที่หลีชิงเยียนเห็นทั้งหมด ในฐานะผู้หญิง หล่อนย่อมรับไม่ค่อยได้เท่าไร สีหน้ากระอักกระอ่วนมาก

เฉินเป่ยหน้าตาไร้ความผิด “นี่ ชิงเยียน ผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณจะมาเยี่ยมกลางดึก อะไรคุณก็มองเห็นหมดแล้วยังมีอะไรต้องอายกันอีก ผมยังไม่ได้ให้คุณรับผิดชอบ คุณกลับให้ผมใส่เสื้อผ้าก่อนอีก”

เฉินเป่ยสวมกางเกงขึ้นพลางบ่นพึมพำไปด้วย ทำให้หลีชิงเยียนที่หมุนตัวไป โกรธจนกัดฟัน อยากฉีกร่างเฉินเป่ยให้ขาดแทบแย่

เฉินเป่ยทำท่าทางไร้ความผิด เสมือนว่าโดนหลีชิงเยียนเอาเปรียบเข้าแล้ว และเหมือนตนเองได้รับความเสียหายมากมาย ทำให้หลีชิงเยียนไม่รู้สึกอับอายจนโมโหได้อย่างไร