บทที่540 ตะลุมบอน!

บทที่540 ตะลุมบอน!

ภายใต้หน้ากาก มุมปากของเฉินเป่ยยกยิ้มเยาะเย็นยะเยือกขึ้น...นึกไม่ถึงว่าตนเองในฐานะสายเลือดของหัวเซี่ย วันนี้กลับกลายเป็นการมีตัวตนที่ยังจะอันตรายยิ่งกว่าพวกสยองขวัญในสายตาของคนเหล่านี้...

ตอนที่สายตาของคนเหล่านี้มองทางตนเอง ราวกับเป็นศัตรูที่เป็นหรือตาย

“วันนี้ฉันเหยียบมาที่เยี่ยนจิง เพียงเพื่อฆ่าหลีเช่าเทียน...ถ้าพวกแกไม่อยากตายก็หลบไป” เสียงเฉินเป่ยไม่มีความหมายหวาดกลัวสักนิด สงบเยือกเย็น เยื้องย่างเข้าไปด้านหน้าทีละก้าว...อากาศเปลี่ยนไปเย็นยะเยือกถึงที่สุด

เหมือนว่าไม่มีใครสักคนสามารถหยุดยั้งฝีเท้าของราชาหลงได้

บนหน้าผากผู้ทำงานลับเฉพาะหลายสิบคนในที่เกิดเหตุปรากฏเม็ดเหงื่อออกมา นี่หมายความว่า...อยากปะทะรุนแรงขึ้น

ในความเป็นจริงพวกเขาไม่ยินยอมปะทะรุนแรงกับบุคคลตรงหน้าผู้นี้ ราชาหลงบุคคลระดับนี้...ต่อให้เป็นโลกชั่วร้ายทิศตะวันตกยังได้รับผลร้ายกัน และถ้าพวกเขาเกิดการปะทะซึ่งหน้ากับราชาหลงเข้าจริง...ต้องชดใช้ผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ เกรงว่า...ทั้งเยี่ยนจิง...ต้องสั่นสะเทือนทั้งหมด

ในเวลานี้ ด้านนอกบ้านตระกูลหลี...นับวันยิ่งมีผู้ทำงานลับเฉพาะขับรถรีบเข้ามา

ซู่! เฉินเป่ยโดนล้อมรอบ ตกอยู่ในสภาพที่ยากลำบาก

ในที่สุดหลีเห้าก็สีหน้าเย็นเฉียบเขียวปัด ก้าวขึ้นมาข้างหน้าทีละก้าว

“หมายความว่าแก...อยากบุกตระกูลหลีของฉัน?” หลีเห้าถลึงตาแค้นเคืองใส่เฉินเป่ย ความคิดอยากจะฆ่ากำลังผุดขึ้นทั่วตัว เขาบ้านตระกูลหลี อยู่หลายปีมาขนาดนี้ เป็นครั้งแรกที่โดนคนบุ่มบ่ามเข้ามาแบบกำเริบเสิบสานเช่นนี้ นี่...คือการยั่วยุอำนาจและศักดิ์ศรีของตระกูลหลีต่อหน้าสาธารณชนเลยทีเดียว

เฉินเป่ยกวาดสายตามองหลีเห้าด้วยแววตาเรียบนิ่งทีหนึ่ง ในแววตามีการเหยียดหยามที่หนาวเย็น

“พวกแกขวางฉันไม่ได้หรอก” เสียงของเฉินเป่ยสงบน่าสะพรึงกลัว กลับทำให้คนอกสั่นขวัญแขวน

“โอหัง! ยิงให้ตายเลย!” หลีเห้าสายตาเย็นเฉียบ ออกคำสั่งต่อหน้าทุกคน

“อย่า!” ผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้นตกใจกันใหญ่ อยากจะหยุดยั้ง พวกเขารู้ผลลัพธ์ที่ราชาหลงลงมือยิ่งกว่าผู้ใด

แต่ว่าพวกเขายังคงช้าไปก้าวหนึ่ง

“ตึกๆๆ...”

ชั่วขณะนั้นกระสุนลูกแล้วลูกเล่ากระหน่ำยิงไปทางเฉินเป่ย นี่คือ...อยากจะสังหารต่อหน้าสาธารณชน

แวบเดียว...ภาพเงาของเฉินเป่ยก็หายตัวไปจากที่เดิมกะทันหัน

“เฮือกๆ!” เลือดสดสีแดงสองสายกระจายออก มือทั้งคู่ของลูกน้องตระกูลหลีที่ยิงปืนสองคนนั้นโดนฟันขาดเรียบ

ภาพเงาของเฉินเป่ยค่อยๆ ปรากฏขึ้น ในมือของเขากุมมีดหลงหยาเล่มนั้นไว้...ที่ปลายมีด...ไม่เปื้อนหยดเลือด

ที่เกิดเหตุ...บรรยากาศเงียบงันเฉียบพลัน

ทั้งหมดล้วนตอบสนองเข้ามาไม่ทันอยู่บ้าง

ผู้ทำงานลับเฉพาะที่อยู่ในเหตุการณ์พวกนี้สีหน้าเปลี่ยนยกใหญ่ มีเพียงพวกเขาถึงเข้าใจ บุคคลด้านหน้าผู้นี้...ไม่สามารถปะทะรุนแรงซึ่งหน้าได้เด็ดขาด นี่...คือราชาหลง

หลีเห้าโกรธเคืองสั่นแรงทั่วตัว เขานึกไม่ถึง...นึกไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้ แม้กระทั่งผู้ทำงานลับเฉพาะในที่เกิดเหตุ เขายังกล้าเปิดฉากฆ่าคนตายมากมาย

และตอนนี้มีกลุ่มผู้ทำงานลับเฉพาะสนับสนุน หลีเห้ายิ่งไม่เข้าใจ ทำไมผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านี้ถึงไม่กล้าเสนอความคิดเห็นเช่นนี้?

เขาไม่ได้ฉลาดหลักแหลมอย่างกับปีศาจแบบหลีเช่าเทียน ในความเป็นจริงถ้าเขาฉลาดสักหน่อย คงไม่ถูกหลีหงเพิกเฉยหรอก

เขาในเวลานี้ได้สูญเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง

“ตายซะเถอะ!” หลีเห้าตะโกนสั่งการออกมา

แวบหนึ่ง ที่เกิดเหตุเสียการควบคุมถึงที่สุด

ลูกน้องตระกูลหลีนับไม่ถ้วนยิงอย่างบ้าคลั่ง ห่ากระสุนปืนผสมปนเป การสังหารโหดเหี้ยม ควันดินปืนที่เข้มข้นตลบอบอวลไปทั้งอากาศบนบ้านตระกูลหลี

ภาพเงาของเฉินเป่ยแวบผ่านฉับไว...มีดหลงหยากลายเป็นสายฟ้าแลบสยองขวัญ กระสุนนับไม่ถ้วนโดนฟันร่วงลงทั้งหมด...ไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้สักก้าว

มีดหลงหยาด้านหน้าเขาระเบิดแวบ ก้าวขึ้นมาทีละก้าวอย่างนี้ บนพื้น...ฝีเท้าแต่ละก้าวของเขาประทับตราลง ปรากฏรอยร้าวลึกๆ ออกมา

การสังหารเปิดฉากออก นรกผืนหนึ่งกำลังจะเกิดขึ้นมา

ส่วนผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้น ในที่สุดตัดสินใจได้เฉียบขาด ยิงดุเดือดไปยังเฉินเป่ยด้วยเช่นกัน

ผู้ทำงานลับเฉพาะที่ผ่านประสบการณ์ฝึกฝนน่ากลัวมานับไม่ถ้วน แต่ละคนล้วนเหนือกว่าคนทั่วไป ฝีมือสยองขวัญ

ภายใต้หน้ากากนั้น เฉินเป่ยลูกตาแข็งทื่อ

ราชาหลงออกโจมตี สังหารหมู่เลือดสดเจิ่งนอง

“เฮือกๆๆ——!”เสียงร้องโหยหวนนับไม่ถ้วน ภาพเงาแต่ละคนกระเด็นออกไป...เลือดสดเปื้อนแดงฉาดทั้งพื้นดินของบ้านตระกูลหลี

...

กลางดึก ในเมืองแห่งหนึ่งทางเหนือของหัวเซี่ย