บทที่539 ส่งคนมา!

บทที่539 ส่งคนมา!

หยางเย่นกั้วสีหน้าเปลี่ยนเฉียบพลัน...ลูกตาหดตัวรุนแรง นี่...เป็นไปได้อย่างไร?

ทวนมักรดำของเขาเป็นอาวุธวิเศษมากที่ตีหลอมมาร้อยปี... แข็งแรงไร้ที่เปรียบ แม้แต่เพชรยังสามารถฟันออกมาสับขาดได้ชั่วพริบตา เป็นไปได้อย่างไร...เป็นได้อย่างไรถึงหัก?

แต่วินาทีต่อมา...ความตื่นตระหนกในลูกตาเขาเริ่มชัดขึ้น เพราะทันใดนั้นเขาพบว่า...ภาพการมองเห็นตรงหน้าของตนเอง...กำลังค่อยๆ แยกออก

เห็นเพียงบนหน้าผากของเขามีรอยเลือดเล็กน้อยรอยหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น...ตามมาด้วยที่ระหว่างคิ้วของเขา...แตกแยกกระจายลงไปตลอดทาง ทั้งร่างกายของเขา...กำลังแยกออกทีละนิด

ลูกชายใหญ่ตระกูลหยาง หยางเย่นกั้ว...ร่างกายของเขากำลังแยกออกช้าๆ บาดแผลส่วนที่ตัดออกเรียบเนียนอย่างยิ่ง...แม้กระทั่งเลือดสดก็ยังไม่มีสักหยด เหมือนว่าถูกตัดออกอย่างเป็นระเบียบจากด้านในกระจก

“ปึง!” ร่างกายของหยางเย่นกั้วถูกตัดเป็นสองท่อน...ล้มลงที่พื้นเสียงดังสนั่นไปแบบนี้...ดวงตาของเขาเบิกโตไม่กะพริบ...ราวกับว่าก่อนตายมีความตื่นตกใจที่ไม่อยากเชื่อ

“พี่ใหญ่! ไม่!” ลูกชายรองหยางฉางคงดวงตาแดงก่ำ เสียงร้องตะโกนรุนแรง

“อัยย่าห์—— !” หยางฉางคงราวกับสติแตกไปทั้งตัวแล้ว พุ่งโจมตีเข้าไปอย่างโมโหเดือดดาล ทวนสีเงินกลายเป็นมังกร อากาศสั่นสะเทือน แรงอาฆาตโหมซัดสาดคำราม เสียบทางเฉินเป่ยตรงๆ

เสียงลมคำราม ฝุ่นโหมพัดเข้ามา

ทวนสีเงินสยองขวัญนั้นระเบิดโจมตีมาที่เฉินเป่ยแบบน่ากลัว ทวนนี้รวบรวมการพัฒนาวิทยายุทธ์สยองขวัญพันปีของตระกูลหยางเอาไว้ เรียกได้ว่าสยดสยองโหดเหี้ยม

“ชิ้ง!” ทวนสีเงินเสียบเข้าฉับไว...แวบเดียว...ก็ลอยอยู่ตรงที่ห่างจากหน้าอกซ้ายเฉินเป่ยไปหนึ่งเซนติเมตร

เฉินเป่ยกุมด้ามทวนสีเงินไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว ราวกับสัตว์ป่าดุร้าย...ทำให้หยางฉางคงคนนั้นเดิมทีไม่สามารถขยับเขยื้อนได้สักนิด

ภายใต้หน้ากาก ลูกตาของเฉินเป่ยมีเลือดไหลวน...จิตสังหารไร้ขอบเขตแพร่กระจาย

“ช่วยคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญ ในสายตาพวกแกยังมีประเทศสองคำนี้อยู่อีกเหรอ?” เสียงของเฉินเป่ยน่าครั่นคร้ามไร้ที่เปรียบ เรียบง่ายมีพลังสั่นสะเทือนที่รุนแรง

“อัยย่าห์—— ! ตายซะเถอะ” ดวงตาทั้งคู่ของหยางฉางคงแดงก่ำโกรธมาก ราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่คลุ้มคลั่ง พลังยิ่งเพิ่มขึ้น หมายจะแทงทะลุเฉินเป่ย

“ช่วยคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญ...ภัยพิบัติใหญ่หลวง...ความผิดของแกนี้ ไม่มีหน้าไปเจอบรรพบุรุษของตระกูลหยาง...!” เฉินเป่ยตะโกนเสียงดังสั่นสะเทือน ทวนสีเงินที่จิตสังหารครบถ้วนเล่มนั้นของหยางฉางคง...คาดไม่ถึงถูกเฉินเป่ยบดขยี้จนค่อยๆ โค้งงอด้วยมือเปล่า

“ตายซะเถอะ!” สายตาหยางฉางคงดุร้ายแดงดุจเลือด จิตสังหารระเบิดออก

สายตาเฉินเป่ยยิ่งเพิ่มความโหดเหี้ยมเย็นยะเยือก มีการเยาะเย้ย “ช่างเถอะ ดื้อด้านไม่เข้าใจ ถ้าแกเหยียบย่ำชื่อเสียงพันปีของตระกูลหยางแบบนี้...วันนี้ฉันจะจัดการฆ่าแกทิ้งแทนบรรพบุรุษตระกูลหยางเอง!”

ทั่วตัวเฉินเป่ยปล่อยกำลังวังชาทันใด...การสังหารที่ศพกองเป็นภูเขาโผล่ออกมาในชั่วขณะนั้น

“กึก...” ทวนสีเงินเล่มนั้น...ถูกเฉินเป่ยบดขยี้ด้วยพลังสยองขวัญ...โค้งงอไม่หยุด...เปลี่ยนรูปแล้ว

“โฉ้งเฉ้ง!” เสียงโลหะดังลั่นทีหนึ่ง

ทวนสีเงิน...โดนพลังมือเปล่าของเฉินเป่ย...บดทับหักไปทื่อๆ

เฉินเป่ยกลายเป็นภาพวืด...พุ่งโจมตีเข้ามาฉับพลัน

แวบเดียวภาพเงาของเขาปรากฏอยู่ด้านหลังของหยางฉางคง

“ซู่!”

แสงดำเส้นหนึ่งแวบผ่าน นั่นคือสายฟ้าแลบแสงดำเส้นหนึ่ง

หยางฉางคงใช้มือทั้งคู่จับลำคอของตนเองแน่น...ลูกตาเบิกโตทันที สยองขวัญชนิดที่ตื่นตระหนกตกใจ

แวบเดียว...ศีรษะร่วงลงพื้น ร่างกับศีรษะแยกออกจากกัน

อัจฉริยะทั้งคู่ของตระกูลหยาง ซึ่งเป็นตระกูลวิทยายุทธ์เก่าแก่ที่สืบทอดมานับพันปี...อัจฉริยะด้านวิทยายุทธ์สะเทือนโลกสองคน ท้ายที่สุด...เสียชีวิตลงที่นี่

ใต้หน้ากากดุร้ายน่ากลัว สายตาของเฉินเป่ยเหี้ยมโหดอย่างยิ่ง...นี่คือราชาหลง ลูกชายราชาหลงที่ทำให้ต่างประเทศสั่นสะเทือน เป็นคนที่ฆ่าออกมาจากทะเลเลือด ชื่อของราชาหลง เดิมทีหมายถึงการสังหารหมู่ที่ไร้ขอบเขต

......

ในบ้านตระกูลหลี หลีเห้านั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โบราณ ในใจยากจะสงบ

เสียงการสังหารที่ดุเดือดด้านนอกดังก้องในอากาศ...เขาได้ยินชัดแจ๋ว...แต่ว่าเวลานี้ เสียงสังหารกลับหยุดลงแล้ว...นี่ทำให้เขายิ่งไม่สงบ...