บทที่538 จับกุมไว้!

บทที่538 จับกุมไว้!

ปลายทวนสีเงินเล่มนั้น...อยู่ห่างจากหน้าอกของเฉินเป่ยเพียงเซนติเมตรเดียว... แต่ระยะห่างหนึ่งเซนติเมตรนี้...กลับหยุดทวนสีเงินที่สยองขวัญน่าสะพรึงกลัวเล่มนั้นไว้แล้ว

เห็นเพียงฝ่ามือของเฉินเป่ยกุมทวนสีเงินที่สยองขวัญเล่มนี้ไว้แน่น...ราวกับจะสังหารทุกอย่างรอบด้าน...ล้วนแล้วแต่เหมือนถูกหนีบทำลายลง

“ตาย——!” ลูกชายใหญ่หยางเย่นกั้วสีหน้าโหดร้าย ร้องตะโกนทีหนึ่ง ทวนสีเงินสะสมฉับพลัน...เสียบแทงเข้ามาอีกครั้ง อยากจะแทงเฉินเป่ยให้ตายถึงที่สุด แทงทะลุผ่านหัวใจ

ทวนมักรดำระเบิดพลังขึ้น...ระเบิดจู่โจมสยองขวัญท่วมท้น ปลายทวนห่างจากหน้าอกของเฉินเป่ยใกล้อีกแค่ครึ่งนิ้ว...ปลายทวนที่แหลมคมนั้น...เกือบจะแทงเข้าในร่างกายของเฉินเป่ย...เสื้อผ้าโดนเสียบแทงจนขาดวิ่น

แขนของเฉินเป่ยมีเส้นเลือดระเบิดขึ้น...กล้ามเนื้อน่ากลัวระเบิดนูนขึ้นในขณะนี้ พื้นดินใต้เท้าเขา...แตกร้าวยุบลงส่วนหนึ่ง

ด้านหลัง...ลูกชายรองหยางฉางคงยกทวนขึ้นมา ทวนสีเงินดุจคลื่นยักษ์โหมซัดสาด ฟันทุกอย่างอีกครั้ง ฟาดฟันลงมาอย่างน่ากลัว อยากฟันเฉินเป่ยออกเป็นสองท่อน

ชั่วขณะนี้สังหารอย่างโหดเหี้ยม

“ชิ้ง!” ทันใดนั้น เฉินเป่ยโบกแขนขวาฉับพลัน...ราวกับกรงเล็บมังกรที่สยองขวัญ ชั่วพริบตาก็คว้าทวนสีเงินที่ฟาดฟันรุนแรงกลางอากาศเล่มนั้นไว้แน่น

มือทั้งคู่ของเฉินเป่ยจับอาวุธทวนสีเงินของอัจฉริยะทั้งสองของตระกูลหยางไว้แน่น กล้ามเนื้อแขนของเขานูนขึ้นจนน่ากลัว...ดุจปีศาจร้าย

อัจฉริยะสองคนของตระกูลหยางมองหน้ากัน ชั่วขณะนั้นทวนสีเงินสองเล่มแตกกระจายพลังสยองขวัญ บีบแทงเสียบไปยังเฉินเป่ยโดยตรง

พลังทวนสีเงินส่งผ่านเข้าไปอย่างสยองขวัญในชั่วขณะนั้น มือทั้งคู่ของเฉินเป่ยกุมทวนสองเล่มนั้นไว้แน่น ฝ่ามือและด้ามทวนเสียดสีกันรุนแรง...ระเบิดเสียงแก๊กออกมา

ขอเพียงเฉินเป่ยปล่อยมือนิดนึง...ทวนสีเงินสองเล่มนี้...คงทะลุผ่านร่างกายของเขาในขณะนั้น...

ร่างกายของเฉินเป่ยโดนพลังมหาศาลบีบเคล้นจนต้องถอยละทีละก้าว... หลุมยุบลึกที่อยู่บนพื้นปรากฏขึ้นส่วนหนึ่ง

ในที่สุดแขนทั้งคู่ของเฉินเป่ยก็สั่นเทารุนแรง...เส้นเลือดปูดนูนจนเหมือนงูที่น่ากลัว...ขยายอยู่บนกล้ามเนื้อแขน ร่างกายของเขาหยุดลงทันใด...พลังที่สยดสยองสองฝั่ง...กำลังคุมเชิงกันอย่างสยองขวัญ

อากาศราวกับแข็งตัวในเสี้ยววินาทีนี้

ใต้หน้ากากราชาหลง ในแววตาของเฉินเป่ย...ปรากฏภาพภูเขาศพทะเลเลือดที่น่ากลัวขึ้นมา

บนตัวของเฉินเป่ยวินาทีนั้น ระเบิดความคิดอยากสังหารที่โหดร้ายในชั่วขณะนั้น และทำให้รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนออกมา

“อัยย่าห์——!” เฉินเป่ยระเบิดเสียงตะโกน กล้ามเนื้อแขนของเขาในขณะหนึ่ง...ระเบิดพลังที่น่ากลัวพอฟัดพอเหวี่ยงออกมา

โจมตีด้วยพลังสยองขวัญ...อัจฉริยะตระกูลหยางทั้งสองคนสั่นไปทั่วทั้งตัว...ร่างกายของสองคนถอยหลังล้มกะทันหัน...บนพื้นเกิดรอยร้าวยุบลงไม่หยุด...ฝุ่นลอยตลบอบอวล

เส้นเลือดที่แขนทั้งคู่ของเฉินเป่ยปูดนูน พลังน่ากลัวผุดขึ้นฉับไว เขาจับทวนสีเงินสองเล่มไว้แน่น ทวนสีเงินสองเล่มนั้น...ยามอยู่ภายใต้พลังสยองขวัญของเขา...คาดไม่ถึงมีเส้นรัศมีวงกลมที่โค้งงอเลือนราง...

“เฮือก——!”แขนทั้งคู่ของเฉินเป่ยราวกับงูใหญ่สยองขวัญ จับทวนสีเงินสองเล่มนั้นไว้ จากนั้นยกขึ้นทันใด

เดิมทีอัจฉริยะสองคนของตระกูลหยางไม่มีทางควบคุม...โดนเฉินเป่ยสะบัดขึ้นกลางอากาศทันใด

“ตึงๆ...!” เสียงระเบิดโจมตียุบลงรุนแรงสองที อัจฉริยะทั้งสองของตระกูลหยางถูกเฉินเป่ยโจมตีที่พื้นอย่างแรง พลังมหาศาลสั่นสะเทือน...ทั้งพื้นดินราวกับกำลังสั่นเทา

ฝุ่นลอยขึ้นมา... ที่เกิดเหตุสยดสยองน่าสะพรึงกลัว

เฉินเป่ยใช้ทักษะวาร์ปตัวดิ่งลงไป... หมัดหนึ่งโจมตีเข้ามาฉับไว

อัจฉริยะทั้งสองของตระกูลหยางสีหน้าเปลี่ยน ก่อนจะทะยานขึ้นบนฟ้า

“ปัง!” เฉินเป่ยไวประหนึ่งสายฟ้าแลบ หมัดหนึ่งจู่โจมบนหน้าอกหยางเย่นกั้วอย่างแรง

ทั้งตัวหยางเย่นกั้วราวกับเจอฟ้าผ่า...พ่นเลือดสดออกมาทันใด...ทั้งตัวคนกระเด็นลอยออกไปทางด้านหลัง

“ตึง!” หยางเย่นกั้วกระแทกบนขั้นบันไดหินที่ประตูใหญ่ของตระกูลหลีรุนแรง...ทั้งขั้นบันไดหินยุบแตกเป็นเสี่ยงๆ

“ฟึบ!” ลูกชายรองหยางฉางคงสีหน้าเดือดดาล ใช้ทักษะยกทวนขึ้นมา ทวนสีเงินเปล่งประกาย กลายเป็นการสังหารโหดร้ายทารุณโหมซัดสาดเข้ามา

ร่างกายของเฉินเป่ยวาร์ปหายทันที...ไม่เพียงไม่ได้หลบหลีก...แต่ยังยกกำลังออกตีสกัดการสังหารทวนสีเงินที่สยองขวัญนั้น

“ชิ้ง——!” เฉินเป่ยยกแขนทั้งคู่ทันใด จับทวนสีเงินที่โหดเหี้ยมเล่มนั้นไว้ทันที ทวนสีเงินที่เป็นภาพเพ้อฝันของหยางฉางคงนั้นชั่วพริบตาเดียวก็เป็นธาตุแท้ เฉินเป่ยใช้แขนทั้งคู่ของจับทวนสีเงินไว้แน่น

แขนทั้งคู่ของเฉินเป่ยน่าสยองอย่างยิ่ง ราวกับปล่อยพลังหมื่นชั่งออกมา น่ากลัวอย่างมหันต์ สกัดทวนสีเงินน่าสะพรึงกลัวเล่มนั้นไว้แน่น