บทที่583 ล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน

บทที่583 ล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน

เวลานี้ เรดหวาดวิตกถึงที่สุดแล้ว ทั่วทั้งตัวราวกับเป็นโรคจิตร้องโหยหวน “ฉันเป็นคนของตระกูลริชาร์ด...นายจะแตะต้องฉันไม่ได้!”

“น่ารำคาญ” เฉินเป่ยสีหน้าหนาวเย็น ชั่วพริบตาเดียวแสงดำในมือเส้นหนึ่งก็แวบออกมาโดยตรง แสงดำดุจสายฟ้าแลบเฉียดผ่านตาซ้ายของเรด

“ฟึ่บ!” เลือดสดพุ่งออกมาจากตาซ้าย เรดอุดตาซ้ายไว้ ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยเลือด ร้องโหยหวนอย่างเศร้ารันทด นั่นคือความเจ็บปวด ความเจ็บปวดที่ดวงตาถูกทำลาย ความเจ็บที่จงใจทำให้บาดลึก

ชั่วพริบตาเดียวแสงดำก็กลับมาอยู่ในมือเฉินเป่ย บนปลายมีดหลงหยาไม่มีรอยเลือดหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย... แหลมคมถึงขั้นหยดเลือดไม่แปดเปื้อน

มือทั้งสองของเรดสั่นเทา ทันใดนั้นล้วงมือถือออกมาในขณะที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง จากนั้นต่อสายหมายเลขโทรศัพท์อย่างว่องไว

โทรศัพท์ขอความช่วยเหลือ เขากำลังโทรศัพท์ติดต่อขอความช่วยเหลือ

เฉินเป่ยนิ่งสงบไร้ที่เปรียบ กุมมีดหลงหยาไว้ในมือ ไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใด อีกฝ่ายอยากจะเสริมกำลัง...งั้นก็ปล่อยเขาทำ...เพราะพอมีดหลงหยาออกมา จำเป็นต้องได้รับเลือด วันนี้ เรดยากจะหนีหายนะครั้งนี้ เขาจำเป็นต้องชดใช้ในความผิดของเขา

หลังจากต่อสายโทรศัพท์ เรดก็ร้องโหยหวนฟ้องในสายโทรศัพท์ เขาโทรศัพท์หาบิดาแล้ว ที่พึ่งสุดท้ายของเขา ฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้าย

ในสายโทรศัพท์นั้น ตอนที่เอ็ดเวิร์ดบิดาของเขาได้ยินสถานการณ์ที่เศร้าสลดเช่นนี้ของลูกชาย...น้ำเสียงเปลี่ยนไปดุร้ายที่สุด

“แกเป็นใคร? ถึงกล้ามาทำกับลูกชายฉันแบบนี้?” เสียงของเอ็ดเวิร์ดโกรธแค้นอย่างยิ่ง ตะโกนเสียงดุจากในโทรศัพท์ “แกรีบปล่อยลูกชายของฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น...ตระกูลริชาร์ดของฉันจะใช้สุดกำลังที่มี...ตามฆ่าแกถึงตาย!!”

โทรศัพท์เปิดลำโพงแล้ว เสียงของเอ็ดเวิร์ดมีการข่มขู่ที่น่ากลัว พยายามใช้เรื่องนี้สั่นสะเทือนสยบเฉินเป่ย

แต่เฉินเป่ยยังคงสีหน้าสงบนิ่งแบบไร้ที่เปรียบ เดิมทีไม่ได้สนใจคำขู่ในสายโทรศัพท์ แสงดำในมือเขาแวบผ่านไปอีกครั้ง

เสียง“ฟึ่บ!” ดวงตาอีกข้างของเรดก็โดนกรีดทำลายเช่นกัน เลือดสดพุ่งออกมา เรดร้องโหยหวน น่าเวทนาขั้นสุด

ในสายโทรศัพท์นั้น เอ็ดเวิร์ดได้ยินเสียงลูกชายตนเองร้องโอดครวญน่าสังเวชเช่นนี้ เขาแทบจะพังทลายแล้ว เขาเอ็ดเวิร์ดมีแค่ลูกชายคนเดียวเท่านี้ เพียงลูกชายคนหนึ่งนี้ เวลานี้ได้ยินเสียงของลูกชายที่น่าสงสารเศร้ารันทดเช่นนี้ นี่เสมือนเอามีดมาทิ่มแทงหัวใจของเขาเลยทีเดียว

“แกกล้าแตะต้องลูกชายฉันก็ลองดู? ฉันรับรองว่าจะต้องฆ่าแกแน่! ยังมีหลีชิงเยียนคนนั้นด้วย ฉันจะไม่ปล่อยหล่อนไป ฉันรู้ข้อมูลทั้งหมดของหล่อนตั้งนานแล้ว ฉันจะเอาหล่อนไปฝังตามลูกชายฉันด้วย!!” ในสายนั้น เสียงของเอ็ดเวิร์ดดุร้ายอย่างยิ่ง

พอได้ยินคำพูดนี้ แววตาของเฉินเป่ยแข็งทื่อเล็กน้อย พูดอย่างนิ่งเฉย “ดูแล้ว...เรื่องในวันนี้ของลูกชายแก...แกคงรู้เห็นด้วย?”

“พวกฉันตระกูลริชาร์ดอยู่ที่หัวเซี่ยหูตากว้างไกล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมืองหู้ไห่เล็กๆ ที่หนึ่ง คุณชายใหญ่บอกทุกอย่างกับฉันแล้ว ข่าวอะไรจะรอดพ้นไปจากสายตาของฉันได้? ฉันขอเตือนแก ถ้าแกกล้าแตะต้องลูกชายฉัน หลีชิงเยียนได้ฝังอยู่ข้างหลุมศพลูกชายฉันไปด้วยแน่!!” เสียงเอ็ดเวิร์ดดุร้ายข่มขู่ถึงที่สุด

บนหน้าเรียบนิ่งของเฉินเป่ยค่อยๆ เผยการเยาะเย้ยขึ้น “ที่แท้มีพ่อเป็นแบบไหนลูกชายก็เป็นแบบนั้น...แกมีลูกแบบนี้ออกมาได้...ดูแล้วแกก็มีความชั่วมหันต์...”

“ฉันขอเตือนแกไว้ รีบปล่อยลูกชายฉันไปซะ ได้ยินรึเปล่า?” เอ็ดเวิร์ดแทบจะตะคอกคำรามใส่โทรศัพท์

“ที่จริง...ฉันกะว่าจะไว้ชีวิตลูกชายแกเอาไว้สักครั้ง...ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว” เสียงของเฉินเป่ยนิ่งอย่างไร้ที่เปรียบ ประหนึ่งเสียงจากนรก

“ซู่——!” มีดหลงหยาพุ่งยิงออกมาเฉียบไว แสงดำดุจสายฟ้าแลบแหวกทะลุกลางอากาศ

“อ๊าก——!” เรดคำรามอย่างน่าสังเวช เห็นเพียงท่อนล่างของเขา...ทุกจุดที่พาดผ่านตามขาทั้งสอง...ถูกฟันจนกลายเป็นสองท่อนทั้งหมด ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป...เรดสูญเสียท่อนล่างร่างกายไปหมดสิ้น กลายเป็นคนพิการโดยสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสูญเสียความสามารถในการสืบเชื้อสายด้วย เพราะอวัยวะของเขา...ถูกแสงดำตัดลงไปแล้วเช่นกัน

เมื่อมีดหลงหยาออกโรง เดิมทีไม่มีที่เหลือให้กอบกู้ มีดหลงหยาเป็นอาวุธมีดที่แหลมคมที่สุดและไวที่สุดบนโลก ขอเพียงระบบอวัยวะที่ถูกมีดหลงหยาฟันลง เดิมทีไม่อาจใช้วิธีทางการแพทย์เชื่อมติดรักษา...นั่นหมายถึงตายลงถึงที่สุด

เรดร้องทุรนทุราย น้ำเสียงเศร้าเสียใจเหลือทน ท้ายที่สุดเสียงของเขานับวันยิ่งอ่อนแรง สีหน้าซีดเซียว...สลบลงไปทันใด

นี่คือสภาพที่ยากลำบากสุดจะทน ถึงแม้วันนี้เรดอยากตายก็ตายไม่ได้ ถ้าราชาหลงอยากให้เขาตาย ในคืนนี้เขาคงอยู่ไม่รอดเด็ดขาด ถ้าราชาหลงอยากให้เขาอยู่ เขาก็ตายไม่ได้เด็ดขาด

ในโทรศัพท์ที่พื้น เสียงเอ็ดเวิร์ดร้องคำรามอย่างดุร้ายโศกเศร้าอาดูรลอยมา “ฉันจะไม่ปล่อยแกไป ฉันต้องฆ่าแกแน่ ฉันจะฝังหลีชิงเยียนคนนั้นไว้ข้างๆ สุสานลูกชายฉัน ฉันจะให้หล่อนต้องตาย!”

เฉินเป่ยเหยียบไปโดยตรง เหยียบจนมือถือเครื่องนั้นแตกละเอียด...เสียงที่เดือดดาลของเอ็ดเวิร์ดนั้นหยุดลงทันใด

เฉินเป่ยมาด้านหน้าอ่างล้างมือ ใช้สบู่เหลวล้างมือถูล้างเลือดบนมือซ้ำไปมา...ล้างฝ่ามือให้สะอาดหมดจด มือทั้งสองของเขาเปื้อนเลือดสดแล้ว แต่เสื้อผ้าของเขากลับยังสะอาดเรียบร้อยอย่างยิ่ง ไม่มีรอยเลือดกระเด็นใส่สักนิด...เหมือนว่าไม่ได้ผ่านฉากนั้นมาเลย

แต่เขายังถอดเสื้อสูทด้านนอกของตนเองทิ้งไป บนเสื้อตัวนอกเปื้อนกลิ่นของคาดเลือด เขาถอดเสื้อตัวนอกออกไปโดยตรง และเผยเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ห่อหุ้มกล้ามเนื้อตึงแน่นออกมา

เฉินเป่ยค่อยๆ มาถึงด้านหน้าหลีชิงเยียนที่สลบไป...หลีชิงเยียนในเวลานี้โดนยาสลบทำให้เกิดอาการ...ร่างกายอ่อนช้อยฟุบลงที่โต๊ะอาหาร สูญเสียการรู้สึกตัวไปถึงที่สุด...

เฉินเป่ยอุ้มเธอขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง หลีชิงเยียนที่เดิมทีไม่รู้สึกตัวไม่มีการขัดแย้งและต่อต้านใดๆ ปล่อยให้เฉินเป่ยอุ้มไว้ ทั้งร่างกายอ่อนยวบอยู่ในอ้อมอกของเฉินเป่ย

หลังจากอุ้มหลีชิงเยียนเอาไว้ เดินไปด้านหน้ารถไมบัคคันนั้นทีละก้าว เฉินเป่ยค่อยๆ อุ้มเธอเข้าไปในที่นั่งข้างคนขับ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยแทนเธอ...หลีชิงเยียนในเวลานี้พิงอยู่บนพนักพิงหลังของเบาะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่อ่อนโยนละมุน

รถไมบัคสตาร์ทเครื่องยนต์ หายไปจากปลายทางของท้องฟ้ายามค่ำ...

มองแสงไฟสีแดงนั้นค่อยๆ ไกลออกไป ก่อนจะหายลับไปในท้องฟ้ายามค่ำคืน คุณชายใหญ่ถึงค่อยๆ ก้าวเดินออกจากมุมของระเบียงทางเดิน

“น่าสนใจอยู่...ช่วยฉันกำจัดคนไปได้คนหนึ่ง ก็ดี...” คุณชายใหญ่บ่นพึมพำ ในแววตาเปล่งประกายความมันวาวที่ล้ำลึกแทบหยุดหายใจ

เขาเหมือนไม่ได้สะเทือนใจใดๆ ต่อเลือดสดในพื้นที่นี้ เหยียบย่ำผ่านไปด้วยฝีเท้าบางเบา เดินผ่านไปด้านนอกไนต์คลับโดยตรง

ในเวลานี้ ที่มือถือของเขามีเสียงกริ่งข้อความหนึ่งดังเข้ามา

เขาหยิบมือถือมาดู บนใบหน้าฉีกเส้นรัศมีวงกลมขึ้น...

คุณชายใหญ่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ไม่นานก็พิมพ์ตอบกลับข้อความหนึ่งเข้าไป: ในฐานะผู้มีตัวตนระดับสูงของหู้ไห่ นายต้องการให้ฉันลงมือจริงเหรอ?

บรรยากาศมืดมิดเงียบงัน รถไมบัคค่อยๆ ขับอยู่บนถนน...หลีชิงเยียนหลับปุ๋ยอยู่ที่นั่งด้านข้างเงียบๆ...

ในมือถือไม่มีการตอบรับอะไร เฉินเป่ยค่อยๆ ขับรถไมบัคไปยังเขตคฤหาสน์แล้ว

...

วันต่อมา รถยนต์คันหนึ่งรีบร้อนไปยังโรงพยาบาลต่างสัญชาติที่ทางฝั่งตะวันตกมาลงทุนแห่งหนึ่งอย่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า