บทที่582 คุณชายใหญ่ช่วยด้วย

บทที่582 คุณชายใหญ่ช่วยด้วย

เรดเกิดความคิดอยากฆ่าขึ้นแล้ว เขาอยากจะฆ่าเฉินเป่ย จากนั้นทำให้หลีชิงเยียนด่างพร้อยถึงที่สุด คืนนี้เขาจะต้องประสบผลให้ได้

มีดพกสปริงในมือของเขาเผยแสงเย็นเฉียบน่าสะพรึงกลัว แทงเข้ามายังส่วนท้องของเฉินเป่ยโดยตรง บนหน้าเขามีรอยยิ้มชั่วร้ายน่ากลัวอยู่ คืนนี้เป็นค่ำคืนที่เป็นของเขา ในคืนนี้ ด้านในไนต์คลับส่วนตัวแห่งนี้...เขาเรดพูดคำไหนคำนั้น แม้กระทั่งเขายังเพ้อฝันไปว่าเฉินเป่ยโดนแทงจนทั้งตัวเป็นเลือดไปหมด นอนอยู่ที่พื้น...มองดูหลีชิงเยียนถูกตนเองถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วขืนใจ เหตุการณ์ที่กระตุ้นอารมณ์นั้นต่อหน้าต่อตา

“เฉินเป่ย...ก่อนที่แกจะตาย ฉันจะให้แกเห็นหลีชิงเยียนโดนฉันขืนใจด้วยตาของแกเอง!” เรดดุร้ายไร้ที่เปรียบ แทงมีดพกสปริงเข้าไปโดยตรง ก่อนจะพบว่าแสงเย็นเฉียบที่แหลมคมนั้นแทงทะลุส่วนท้องของเฉินเป่ย

ชั่วพริบตาเดียว เฉินเป่ยยื่นมือฉับพลัน...ตบหน้าอย่างแรงทีหนึ่ง

“ป้าบ——!” เสียงดังกังวานสนั่นทีหนึ่ง

ทั้งตัวเรดเหมือนโดนฟ้าผ่าลงมา มีดในมือหล่นลงพื้นทันที...ในปากเขาพ่นเลือดสดออกมา ร่างกายซวนเซ...

เดิมทีเฉินเป่ยไม่ได้ให้โอกาสเขาต่อต้าน ตบหน้าลงมาอีกทีหนึ่ง

“ป้าบ——!” แรงตบในครั้งนี้ยิ่งแรงกว่าเดิม ทั้งตัวของเรดโดนตบจนหมุนวนอยู่ที่เดิมไปหลายตลบ...เลือดสดกบปาก

เฉินเป่ยตบหน้าครั้งที่สามลงไป

“ป้าบ——!” ตบครั้งนี้ ทำเอาเรดสั่นสะเทือนไปทั่วตัวเลยทีเดียว ทั้งใบหน้าเปลี่ยนรูปแล้ว...เลือดเต็มหน้า ไหลออกมาจากอวัยวะเจ็ดรูบนหน้าของเรดไม่ขาดสาย...อัปลักษณ์น่ากลัวถึงขั้นสุด

“แก...แก...” เดิมทีเรดไม่มีทางพูดจาอะไรได้ โดนตบจนฟันร่วงหมดแล้ว...ขอเพียงอ้าปาก เลือดสดคงจะไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาสั่นเทาไปทั้งตัว

“ฉันจะฆ่าแก...!” เรดสั่นเทาล้วงมีดสปริงอีกเล่มหนึ่งออกมาจากในเสื้อ บนตัวเขาพกมีดไว้สองเล่ม อันหนึ่งถูกตบจนหล่นไปแล้ว แต่ยังคงมีอีกเล่มหนึ่ง

มีดสปริงแทงมายังหน้าอกเฉินเป่ยอย่างโหดร้ายทารุณ นี่คือโจมตีทีเดียวเอาถึงชีวิต พอโดนแทงเข้ามา นั่นทำให้ถึงแก่ชีวิตได้เลย

เฉินเป่ยสีหน้าเย็นชา คว้าข้อมือของเขาเอาไว้ทันใด จากนั้นใช้แรงผลัก

มีดสปริงในมือของเรดเล่มนั้นหมุนกลับ แทงเข้าส่วนท้องของตัวเขาเองโดยตรง

“ฉึก!” เสียงอึดอัดตรงปลายแหลมของโลหะแทงทะลุเนื้อหนัง

เรดสีหน้าสั่นเทาดุร้ายถึงขั้นสุด ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอันเศร้าสลด “อ๊าก——!”

ส่วนท้องถูกตนเองแทงเข้ามาทีหนึ่ง...ความเจ็บปวดจากบาดแผลเข้าโจมตีไม่หยุด ทำให้เขาเจ็บจนร้องออกมาเสียงดังลั่น

เฉินเป่ยใช้แรงจับแขนของเขาบิด

“แกร๊ก!” ดังลั่นทีหนึ่ง ข้อต่อข้อมือของเขาถูกบิดหัก

เรดร้องโหยหวนอีกครั้งหนึ่ง ความเจ็บที่ข้อมือโดนหัก นั่นคือความรู้สึกที่เจ็บปวดถึงขั้นสุด

เฉินเป่ยถือโอกาสรับมีดสปริงที่ลื่นตกเล่มนั้นขึ้นมา จากนั้นนำมีดสปริงแทงเสียบเข้าไปในเป้ากางเกงของเขาโดยตรง

“ฉึก!” เสียงวัตถุโลหะทะลุผ่านน่าสะพรึงกลัวเสียงหนึ่ง

“อัย——ย่าห์!!!” มีดนี้...นั่นคือการทำให้สูญพันธุ์อย่างแท้จริง ใต้เป้ากางเกงของเรดสั่นเทารุนแรง...เลือดแดงเปื้อนไปทั้งกางเกงของเขา

เรดสีหน้าซีดเผือดถึงขั้นสุด นั่นคือชีวิตของเขา นั่นคือของที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นของเขา วินาทีที่ปลายมีดโลหะที่แข็งแรงหนาวเย็นนั้นแทงเข้าเป้ากางเกง...นั่นคือความเจ็บปวดทุกข์ทรมานชนิดที่คนทั่วไปยากจะรับไหว นั่นคือความเจ็บที่ฟ้าถล่มดินทลาย

เรดสีหน้าซีดเซียว ดวงตาทั้งสองมืดมัว...โดนแทงจนสลบลงไปเลย

แต่เดิมทีเฉินเป่ยไม่ยอมปล่อยเขาไป จับนิ้วมือของเขาไว้แน่น ใช้แรงหักอีกครั้ง

“แกร๊กๆๆ!” เสียงดังกังวานของนิ้วที่หักติดๆ กัน สิบนิ้วด้วยความเจตนา นี่คือความเจ็บที่มีเจตนา เรดถูกความเจ็บปลุกขึ้นมาอีกครั้ง...เขาในเวลานี้...อยากอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่ได้อีก

ในขณะเดียวกัน...พนักงานรักษาความปลอดภัยและพนักงานไนต์คลับกลุ่มหนึ่งกำลังส่งคนเข้ามาแบบเร่งด่วน รถตู้แต่ละคันจอดอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ของไนต์คลับ พวกอันธพาลของไนต์คลับพุ่งลงรถทันที ในมือแต่ละคนกุมมีดไว้ โหดเหี้ยมอย่างยิ่ง พุ่งโจมตีไปยังห้องอาหาร

ตามมาด้วยรถเบนท์ลีย์คันหนึ่งจอดอยู่ที่หน้าประตูไนต์คลับทันทีแล้ว ผู้ชายวัยกลางคนที่ดูภูมิฐานคนหนึ่งก้าวลงรถอย่างเย็นชา เขาคือเถ้าแก่ของไนต์คลับส่วนตัวแห่งนี้ ฉีหยวน และคือบุคคลชั้นสูงของเมืองหู้ไห่ด้วย ยึดครองอิทธิพลด้านหนึ่งของเมืองหู้ไห่ ฉีหยวนสีหน้าหนาวเย็นที่สุด ถามขึ้นทันที “คนก่อเรื่องอยู่ที่ไหน?”

“เถ้าแก่ครับ เขากำลังอยู่ในห้องเฟิ่งอู่...เรดกำลังโดนเขาต่อยอยู่...” พนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งตอบอย่างระมัดระวัง

ฉีหยวนสีหน้าเย็นชา “ตามฉันไป!” เขารีบเดินไปทางห้องเฟิ่งอู่ทันใด ที่ด้านหลังเขา เหล่าบอดี้การ์ดสูทดำหลายคนตามติดเข้าไปด้วยท่าทางดุดัน ที่หน้าอกเสื้อของบอดี้การ์ดสูทสีดำแต่ละคนล้วนนูนขึ้น ด้านในหน้าอกเสื้อของพวกเขาแอบซ่อนอาวุธปืนอาวุธร้อนที่น่ากลัว

ในค่ำคืนมืดมิด เหล่านักเลงที่ในมือถือมีดไว้กลุ่มหนึ่งพุ่งโจมตีไปทางห้องอาหารด้วยลักษณะท่าทางดุดัน

ครืน! อันธพาลถือมีดร้อยกว่าคนเต็มๆ ล้อมดักหน้าห้องอาหารอย่างฉับพลัน ปิดเส้นทางทั้งหมดเอาไว้เรียบร้อย

“ปล่อยคุณชายเรดนะ!!” พวกนักอันธพาลกลุ่มนั้นเห็นฉากที่โหดเหี้ยมสุดจะทนในห้องอาหาร จึงตะคอกใส่อย่างเดือดดาลเดี๋ยวนั้น

ทว่าสิ่งที่ตอบกลับพวกเขา...คือมีดสปริงเล่มหนึ่ง

เฉินเป่ยดึงมีดพกสปริงเล่มนั้นที่เสียบอยู่กลางเป้ากางเกงเรดอยู่ออก จากนั้นขว้างไปยังพวกอันธพาลกลุ่มนั้นทางหน้าประตูอย่างฉับไว

เหล่าอันธพาลกลุ่มนั้นกำลังอยากพังประตูเข้ามา พอเห็นมีดที่เข้ามากะทันหันเล่มนี้...ทุกคนต่างสีหน้าเปลี่ยนไป

“พรึ่บๆๆ...!” ชั่วพริบตาเดียวมีดแฉลบผ่านหน้าร่างกายของพวกเขา เลือดสดนับไม่ถ้วนสาดกระเซ็น พวกอันธพาลที่พุ่งโจมตีอยู่ด้านหน้าสุดกลุ่มนั้นโดนมีดสปริงกรีดหน้าอกกันหมด...คนกลุ่มหนึ่งร้องโหยหวนน่าสังเวช ล้มจมกองเลือดกันไปตามๆ กัน บนพื้นเป็นเลือดสดผืนหนึ่ง พวกอันธพาลกลุ่มนั้นนอนอยู่ที่พื้นตัวสั่นเทิ้มร้องคำรามไม่หยุด เศร้าสลดอย่างยิ่ง

พวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งสีหน้าเปลี่ยนกะทันหัน...ถอยหลังหลบกันติดๆ จนกระทั่งมีดสปริงเล่มนั้นหมดกำลังลงในที่สุดก็ร่วงหล่นบนพื้น...เหล่าอันธพาลกลุ่มนั้นถึงค่อยๆ ล้อมดักเข้ามาแล้ว แรงอาฆาตน่าครั่นคร้าม

“โอหัง! ฉันอยากดูหน่อยว่าใครกันที่กล้าก่อเรื่องวุ่นในไนต์คลับ?” ทันใดนั้นมีเสียงตะคอกลอยมาจากด้านนอกห้องอาหาร

พวกอันธพาลที่ล้อมปิดหน้าประตูกลุ่มนั้นต่างหลบกันหมด ตรงกลางเหลือเป็นทางเดินเส้นหนึ่ง

เห็นเพียงผู้ชายที่สง่าภูมิฐานคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยลักษณะท่าทางดุดัน ที่ด้านหลังของเขามีบอดี้การ์ดซึ่งใส่ชุดสูทสีดำหลายคนตามมา เถ้าแก่ไนต์คลับ——ฉีหยวน

ฉีหยวนในเวลานี้แค้นเคืองขั้นสุด เขาอยู่ที่หู้ไห่เปิดไนต์คลับมาหลายปี คาดไม่ถึงจะมีคนกล้าก่อเรื่องโจ่งแจ้งเช่นนี้ในเขตอิทธิพลของตนเอง และที่ยิ่งทำให้เขาโกรธเคืองคือ...ผู้ถูกทำร้ายคือเรด ซึ่งเป็นบุคคลที่มีเบื้องหลังอย่างมากของตระกูลริชาร์ด เรดถูกทำร้ายในไนต์คลับของตนเอง...นี่คือการตบหน้าของเขาอย่างจัง...ทำลายเส้นทางการเงินและชื่อเสียง

ทั่วทั้งตัวเรดคือเลือด ร่างกายกำลังสั่นเทาไม่หยุด...ชั่วขณะที่เขาเห็นเถ้าแก่ฉีเข้า...ในแววตาที่สั่นเทาตื่นตระหนก ในที่สุดความมีชีวิตชีวาก็สาดส่องออกมา เขาจะรอดแล้ว

“เถ้าแก่ีฉี...ช่วย...ช่วยฉัน...” ฉีหยวนยังไม่ทันพูดจบ...เฉินเป่ยก็ตบหน้าเข้าไปอย่างแรงทีหนึ่ง

เรดโดนตบหน้าอีกครั้งจนกระอักเลือดสด

สีหน้าฉีหยวนเย็นเฉียบฉับพลัน

“แกวอนหาที่ตาย! แกกล้าโอหังในไนต์คลับฉันขนาดนี้ แกไม่อยากอยู่แล้วเหรอ?” ฉีหยวนสีหน้าโกรธเคืองสั่นเทา เขาไม่เคยเจอคนที่กำเริบเสิบสานเช่นนี้ คาดไม่ถึงยังกล้าอยู่ในไนต์คลับของเขา...ตอนที่อยู่ต่อหน้าของเขา...ยังกำเริบเสิบสานเช่นนี้ วินาทีนี้...ฉีหยวนเกิดความคิดอยากฆ่าขึ้นมาแล้ว ในแววตาของเขาเผยความคิดอาฆาตน่าสะพรึงกลัวออกมา

“ปล่อยเรดออกเดี๋ยวนี้! แล้วฉันจะไม่เอาแกตาย ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่สนใจแล้วฆ่าแกในวันนี้!” ฉีหยวนตะโกนด้วยความโมโห บอดี้การ์ดหลายคนด้านหลังควักปืนออก“พรึ่บๆๆ” ปืนจริงอาวุธปรมาณู ปากกระบอกอาวุธที่ดำขลับหนาวเย็นหลายกระบอกเล็งเฉินเป่ยไว้ อากาศเย็นฉับพลัน

สายตาเฉินเป่ยสงบนิ่งผิดปกติ นิ่งจนน่าตกใจอยู่บ้าง เขาจ้องฉีหยวนขนาดนี้ ก่อนจะค่อยๆ ถามว่า “พวกแก เป็นกลุ่มเดียวกันเหรอ?”

“รีบปล่อยคุณเรดเดี๋ยวนี้ ฉันให้เวลาแกพิจารณาสามวินาที!” ฉีหยวนสีหน้าหนาวเย็นน่าสะพรึงกลัว เขาอดทนมาพอแล้ว วันนี้เขาอยากจะสังหารทิ้ง

“ดูแล้วพวกแกคงเป็นพวกเดียวกันสินะ...” สายตาเฉินเป่ยเย็นเฉียบพลัน ชั่วขณะนั้นร่างกายเขากลายเป็นภาพวืด พุ่งโจมตีเข้ามา