บทที่587 ต่อยคนของฉัน

บทที่587 ต่อยคนของฉัน

หลังจากการปรากฏขึ้นของเสียงนี้ ชั่วขณะนั้นแรงอาฆาตแค้นของทาเคอุจิคุงก็แข็งตัว จากนั้นค่อยๆ เหือดหายไป...อาวุธต่อสู้เล่มนั้นถูกเก็บกลับเข้าในฝักช้าๆ ทุกอย่าง...กลับคืนสู่ความนิ่งสงบดังเดิม

ทาเคอุจิคุงจ้องเฉินเป่ยแวบหนึ่งด้วยแววตาเย็นชา นั่นคือสายตาที่มองคนตายแบบหนึ่ง ไม่ผิด...ในสายตาของทาเคอุจิคุง...เฉินเป่ยจัดว่าเป็นคนตายคนหนึ่งไปแล้ว

หลังจากทาเคอุจิคุงถอยไป ประตูรถของรถเลกซัสคันนั้นจึงค่อยๆ เปิดออก...

ผู้ชายที่แต่งเครื่องแบบญี่ปุ่นคนหนึ่งก้าวออกมาจากรถช้าๆ ผมยาวมัดขึ้นไว้ด้านหลัง บนหน้าไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย ลุ่มลึกดุจบ่อน้ำโบราณ ที่หน้าอกด้านซ้ายของเขายังปักอักษรคำว่า'เคน'ตัวหนึ่ง ราวกับเป็นสัญลักษณ์สถานะของเขา

เหล่านักฆ่ากลุ่มนั้นโค้งคำนับให้ทั้งหมด ใช้มารยาทการเคารพแบบญี่ปุ่น แสดงถึงความเคารพต่อเขา

“เรียกหลีชิงเยียนออกมายอมรับผิดและขอโทษกับฉัน” ยามาโมโตะเคนล้ำลึกอย่างยิ่ง ทั่วทั้งตัวปล่อยออร่าที่ทำให้คนไม่มีทางปฏิเสธได้ออกมา

“คนญี่ปุ่น ฉันขอเตือนพวกแกแก๊งยามาโมโตะว่าดีที่สุดกลับญี่ปุ่นไปแบบเชื่อฟัง...หัวเซี่ยไม่ใช่ที่ที่พวกแกจะมากันได้ตามใจชอบ...” เฉินเป่ยสูบบุหรี่ มองยามาโมโตะเคนอย่างเฉยชา ในน้ำเสียงนั้นดูนิสัยดื้อรั้น ไม่หวาดกลัวคนญี่ปุ่นกลุ่มนี้แม้แต่น้อย

ยามาโมโตะเคนเอามือทั้งสองไพล่หลัง กวาดแววตาที่นิ่งๆ มองเฉินเป่ยแวบหนึ่ง “แกเป็นใคร?” เสียงของเขาสงบมาก ไม่มีกระเพื่อมสั่นไหวสักนิดเดียว เดิมทีเหมือนไม่ได้เห็นคนหัวเซี่ยตรงหน้าอยู่ในสายตาเลย

เฉินเป่ยหรี่ดวงตาเล็กน้อย “แกไม่รู้จักฉัน?”

ยามาโมโตะเคนได้ยินดังนั้น จึงชายตามองเขาอีกที มุมปากเผยยิ้มเยาะที่เหยียดหยาม “พวกต่ำต้อยของหัวเซี่ย แกยังไม่คู่ควรมาอยู่ในสายตาของฉัน”

ได้ยินคำพูดนี้ เฉินเป่ยหัวเราะแล้ว...หัวเราะแบบมีความหมายแฝง “ดูแล้ว...แกคงไม่รู้จักฉันจริงๆ...”

ที่จริงคนที่สามารถกำเริบเสิบสานแบบนี้ต่อหน้าราชาหลงได้...เห็นได้ถึงความไม่รู้เรื่องของคนญี่ปุ่นตรงหน้าคนนี้...ดูแล้วฝ่ายตรงข้ามคงเป็นเพียงพวกระจอกของแก๊งยามาโมโตะ มิฉะนั้นทำไมถึงไม่รู้จักสถานะของเฉินเป่ย...และทำไมถึงกล้าโอหังต่อราชาหลงเช่นนี้?

“วันนี้ ถ้าหลีชิงเยียนไม่ออกมา งั้นพวกฉันจะปิดตายหน้าประตูของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป จากนั้น...ฆ่านองเลือด...” ทาเคอุจิคุงที่อยู่ด้านหลังสีหน้าหนาวเย็นอย่างมาก ราวกับยมทูตตนหนึ่งมาเยือน

พอคำพูดของเขาออกมา อากาศล้วนเย็นเฉียบทันใด เหล่าพนักงานที่อยู่รอบด้านกลุ่มนั้นต่างตกใจงุนงงกัน ถอยหลังหลบไม่หยุด ทุกคนโดนคนญี่ปุ่นขู่ขวัญแล้ว

ดวงตาเฉินเป่ยนิ่งสงบอย่างยิ่ง เขาค่อยๆ ทิ้งขี้บุหรี่ลง ในแขนเสื้อมือขวา...มีแสงดำสายหนึ่งปรากฏขึ้นช้าๆ...

“ดูแล้ววันนี้...ต้องฝ่าฝืนข้อห้ามแล้วล่ะ...” เสียงของเฉินเป่ยเรียบนิ่งไร้ที่เปรียบ ไม่มีอารมณ์สั่นไหวแม้แต่น้อย หลังจากเขากลับมาที่หัวเซี่ย เขาสาบานว่าจะไม่ฆ่าคนตามอำเภอใจ...เพราะเขาไม่อยากทำให้ดินแดนหัวเซี่ยถูกความสกปรกของตนเองแปดเปื้อน...แต่เวลานี้คนญี่ปุ่นกลุ่มนี้...กลับกำลังบีบให้เขาฝ่าฝืนข้อห้าม คนญี่ปุ่นคิดจะสังหารนองเลือดบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป? งั้นก่อนที่พวกเขาจะลงมือกัน...ราชาหลงคงได้สังหารนองเลือดคนญี่ปุ่นกลุ่มนี้เสียก่อน

“ฉันคือหลีชิงเยียน!” ในเวลานี้ เสียงที่น่าดึงดูดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน

เห็นเพียงหลีชิงเยียนท่านประธานเทพธิดาก้าวออกมาจากรถ ใส่รองเท้าส้นสูงเดินเข้ามาอย่างหนาวเหน็บ

เฉินเป่ยตะลึงเล็กน้อย คุ้มกันหลีชิงเยียนไว้ด้านหลังโดยจิตใต้สำนึก “คุณออกมาทำอะไร?”

“จัดการธุระไง” น้ำเสียงหลีชิงเยียนเด็ดเดี่ยวมีพลัง มีความงดงามที่ทรงเสน่ห์

เฉินเป่ยหมดคำจะพูดอยู่บ้างอย่างอดไม่ได้...ให้ผู้หญิงคนนี้ออกมา นี่ไม่ใช่เพิ่มความวุ่นวายขึ้นเหรอ? ในฐานะเป้าหมายของการคุ้มครอง เขาไม่อยากให้หลีชิงเยียนกับแก๊งยามาโมโตะมีการติดต่อแต่อย่างใด...นี่คือองค์กรอิทธิพลมืดกลุ่มหนึ่ง...ไม่ว่าเรื่องอะไรพวกเขาก็ทำได้ทั้งนั้น...ดังนั้นเฉินเป่ยจึงทุ่มสุดกำลังอยากปกป้องเธอ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับโผล่ออกมาเสียเอง~

ในเวลานี้ ซูเหลยค่อยๆ เดินเข้ามาเช่นกัน ยืนอยู่ข้างกายหลีชิงเยียนแบบเงียบเชียบ...นี่คือตำแหน่งคุ้มครองที่เป็นมืออาชีพมาก สามารถคุ้มครองความปลอดภัยของหลีชิงเยียนได้ทั่วทุกทาง

สายตายามาโมโตะเคนสงบลุ่มลึก จ้องหลีชิงเยียนนิ่งๆ “เธอคือหลีชิงเยียน?”

“ใช่” หลีชิงเยียนพยักหน้า สายตาฉลาดเฉียบแหลม “ขอโทษนะคะคุณคือ?”

“สมาชิกแก๊งยามาโมโตะ เรียกยามาโมโตะเคนก็ได้!” ยามาโมโตะเคนเอามือทั้งสองไพล่หลัง ยืดอกเย็นชาหยิ่งยโสไร้ที่เปรียบ ชื่อของแก๊งยามาโมโตะ เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนหวาดกลัวและยอมอยู่ใต้อำนาจ

หลีชิงเยียนพยักหน้าเบาๆ “คุณยามาโมโตะเคนสวัสดีค่ะ เมื่อคืนนี้ฉันงานยุ่งมาก ถ้าเกิดผิดนัดไป ขอให้คุณอภัยด้วยค่ะ” เสียงเธอน่าดึงดูดและนิ่งสงบ ยามอยู่ต่อหน้ายามาโมโตะเคนยังไม่มีสั่นไหวสักนิดเดียว

ยามาโมโตะเคนก็ตะลึงค้างนิดหน่อย...เขานึกไม่ถึงว่า...ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้...หลังจากได้ยินที่มาของตนเอง...คาดไม่ถึงหน้าตาไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย?

“คุณยามาโมโตะเคน มีเรื่องอะไรไม่สู้เข้าไปคุยกันด้านในดีกว่าค่ะ” หลีชิงเยียนใบหน้ามีบุคลิกภาพดูดี พูดเชื้อเชิญอย่างใจกว้าง

ยามาโมโตะเอามือไพล่หลัง ทำเสียงฮึดฮัด เดินเข้าไปในอาคารโดยตรง นักฆ่ากลุ่มหนึ่งด้านหลังตามเข้าไปติดๆ

เฉินเป่ยมึนงงอยู่บ้าง...นี่...นี่จัดการได้แล้ว? ในขณะนี้เขาต้องนับถือหลีชิงเยียนแล้ว...ผู้หญิงคนนี้ยังมีความสามารถอยู่จริงด้วย~ นี่พูดจามาสองสามประโยคเอง กลับแก้ไขเหตุขัดแย้งได้แล้ว? ถ้าว่าตามวิธีการจัดการของเฉินเป่ย วันนี้การสังหารนองเลือดคงเลี่ยงได้ยาก แต่เวลานี้การสังหารนองเลือดฉากนี้ถูกแก้ไขแบบเงียบเชียบเช่นนี้แล้ว...

ห้องประชุมบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป

ยามาโมโตะเคนนั่งอยู่ทางหัวโต๊ะประชุมแบบอยู่เหนือมวลชน สายตาของเขาสงบอย่างยิ่ง แต่กลับมีความทระนงองอาจอย่างไม่มีทางปฏิเสธได้

ด้านหลัง ทาเคอุจิคุงกอดหน้าอกไว้ อาวุธเล่มนั้นถูกเขาวางไว้ที่หน้าอก ทั่วตัวราวกับธนูและศรอันหนึ่ง

ส่วนด้านนอกห้องประชุม นักฆ่ากลุ่มหนึ่งเฝ้าอยู่หน้าประตูด้วยความเคารพนอบน้อม ทั้งห้องประชุมเต็มไปด้วยแรงอาฆาตและความเคารพอย่างสุดซึ้ง เหมือนว่าทุกอย่างล้วนอยู่ในการควบคุมของแก๊งยามาโมโตะ

แต่เกรงว่าแก๊งยามาโมโตะคงไม่รู้ ขอเพียงในห้องประชุมมีคนคนหนึ่งนั่งอยู่...การควบคุมทั้งหมดของพวกเขาก็ไร้ประโยชน์ในชั่วขณะนั้น นั่นคือราชาหลง เฉินเป่ยในเวลานี้กำลังนั่งอยู่ข้างกายหลีชิงเยียน มองยามาโมโตะอย่างสงบเฉยชา โดยเฉพาะ...ยังไม่เพียงอยู่คนเดียว ซูเหลยสาวงามผมทองยังนั่งอยู่อีกข้างของหลีชิงเยียน กำลังดื่มชาดอกกุหลาบแบบมีความหมายแฝง~

บุคคลยิ่งใหญ่ตั้งสองท่าน บุคคลแข็งแกร่งน่ากลัวทั้งสองของทหารรับจ้างหลงหุนนั่งอยู่ที่นี่...หลีชิงเยียนจะมีอันตรายได้อย่างไร?

“หลีชิงเยียน เรื่องของเมื่อวาน พอจะให้อภัยเธอได้ แต่ที่เข้ามาวันนี้ เธอจำเป็นต้องให้ความกระจ่างอย่างหนึ่งกับแก๊งยามาโมโตะ!” เสียงยามาโมโตะเคนสงบและล้ำลึก ทำให้คนไม่มีทางปฏิเสธ

หลีชิงเยียนมึนงงเล็กน้อย ใบหน้างดงามไม่สั่นไหวสักนิด “คุณยามาโมโตะเคน คุณอยากได้คำอธิบายอะไร?”

“ทำไมถึงเป็นศัตรูกับริชาร์ดครั้งแล้วครั้งเล่า แถมเมื่อคืนยังไม่มาคุยธุระ” ยามาโมโตะเคนค่อยๆ พูดขึ้น

ซู่! พอได้ยินคำพูดนี้ หลีชิงเยียนใบหน้าแข็งทื่อ

“คุณยามาโมโตะเคน ฉันไม่เข้าใจความหมายของคุณ” หลีชิงเยียนจ้องฝ่ายตรงข้ามด้วยดวงตานิ่งเหลือเกิน แต่ท่าทีกลับเย็นชาลงมาเล็กน้อย

“ขอโทษริชาร์ดซะ” ยามาโมโตะเคนค่อยๆ บอกไป น้ำเสียงทอดยาวล้ำลึก

ใบหน้างดงามของหลีชิงเยียนเรียบเฉยดุจน้ำ พูดด้วยเสียงน่าดึงดูด “คุณยามาโมโตะเคน การล้อเล่นแบบนี้ไม่ตลกเลยนะคะ”

หลีชิงเยียนไม่มีความหวาดกลัวใดๆ ทว่ายังตอบโต้ฝ่ายตรงข้ามไปโดยตรง

“นี่ไม่ใช่การล้อเล่น” น้ำเสียงในวินาทีนี้ของยามาโมโตะเคนทอดยาวไร้ที่เปรียบ นั่นคือความเย็นชาและก้าวร้าวที่เป็นโดยธรรมชาติ

หลีชิงเยียนเอาผมยาวทัดหูไปเบาๆ พูดด้วยสายตาสงบอย่างยิ่ง “ขอโทษนะคะ คุณยามาโมโตะเคน...ฉันขอปฏิเสธ”

บรรยากาศเงียบงันลงในชั่วขณะนั้น

สีหน้าของยามาโมโตะเคนยังคงสงบ เพียงแค่...สายตาของเขากลับดูแหลมคม จ้องหลีชิงเยียนตรงๆ ราวกับ...กำลังจ้องเหยื่อไว้

“หลีชิงเยียน เธอว่าอะไรนะ? ฉันเหมือนได้ยินไม่ชัด” เสียงของยามาโมโตะเคนลุ่มลึกทอดยาว ทำให้คนฟังเกือบจะมีความรู้สึกที่สั่นเทิ้ม

ดวงตาหลีชิงเยียนมีความแน่วแน่ พูดอีกครั้งหนึ่ง “ฉันพูดว่า...ข้อเรียกร้องที่พวกคุณแก๊งยามาโมโตะเสนอขึ้นมา ฉันขอปฏิเสธ”

วินาทีนี้ อากาศอุณหภูมิลดลงฉับพลัน

สายตาของยามาโมโตะเคนแข็งขึ้น ทั้งตัวเปลี่ยนเป็นหนาวเย็นผิดปกติ คล้ายกับเทพแห่งการสังหารที่น่ากลัวผู้หนึ่ง

ด้านหลัง ทาเคอุจิคุงหายใจทอดยาวลึกๆ เหมือนสัตว์ป่าดุร้ายที่อยากลงมือตะครุบเหยื่อ แม้แต่รอยแผลเป็นบนหน้าเขานั้นยังค่อยๆ บิดเบี้ยว

ช่วงที่เงียบเชียบ เฉินเป่ยกุมมือของหลีชิงเยียนไว้เบาๆ

หลีชิงเยียนตะลึงนิดนึง จากนั้นหันหน้ามองเขา

เฉินเป่ยยิ้มให้เธอเล็กน้อย ส่งสายตาที่มั่นคงให้เธอทีหนึ่ง

ไม่รู้ทำไมตอนที่มองเห็นสายตานี้ของเฉินเป่ย หัวใจของท่านประธานเทพธิดาจึงมั่นคงแล้วนิ่งลงมาอย่างไร้สาเหตุ...เหมือนว่าขอเพียงมีเขาอยู่ ทุกอย่างล้วนจะกลายเป็นปลอดภัยหมด

“หลีชิงเยียน เธอน่าจะรู้...ว่าเธอกำลังปฏิเสธใคร?” เสียงยามาโมโตะยิ่งนิ่งเฉยขึ้นไปอีก แต่ความกดดันที่ทำให้คนสั่นสะเทือนนิดๆ นั้นยิ่งเข้มข้นขึ้น

ดวงตาของหลีชิงเยียนสงบไร้ที่เปรียบ “ฉันรู้แน่นอน แก๊งยามาโมโตะ”

ตอนพูดประโยคนี้ มือของเธอกุมฝ่ามือของเฉินเป่ยไว้เบาๆ ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยหนังด้านนั้นกลับให้ความปลอดภัยและความสงบที่ไม่เคยมีมาก่อนมอบให้เธอ

ยามาโมโตะเคนหัวเราะแล้ว มุมปากของเขาฉีกเส้นรัศมีวงกลมที่ดุร้ายนิดๆ ขึ้น ค่อยๆ พลิกขึ้น

“น่าสนุก น่าสนใจ...นึกไม่ถึงว่าคนหัวเซี่ยยังมีคนที่ไม่กลัวพวกฉันแก๊งยามาโมโตะ...หลีชิงเยียน งั้นเธอคงรู้ถึงผลลัพธ์ของการปฏิเสธแก๊งยามาโมโตะ?”

หลีชิงเยียนกวาดตามองเขานิ่งๆ แวบหนึ่ง “คุณยามาโมโตะเคน ที่นี่คือหัวเซี่ย ไม่ใช่ญี่ปุ่น”

ครืน! พอหลีชิงเยียนพูดคำนี้ออกไป อากาศก็ลดฮวบไปบ้างอีกครั้ง คำพูดของเธอแจ่มแจ้งมาก เธอกำลังเตือนสติฝ่ายตรงข้าม...ที่นี่คือหัวเซี่ย เขตแดนหัวเซี่ย อิทธิพลญี่ปุ่นสามารถกำเริบโอหังที่หัวเซี่ยได้เหรอ?

แม้แต่ซูเหลยที่อยู่ด้านข้างยังแปลกใจพอสมควร มองเธอด้วยสายตาที่มีความหมายแฝง...ซูเหลยนึกไม่ถึงว่าหลีชิงเยียนผู้หญิงที่ดูเหมือนธรรมดาทั่วไปคนนี้ คาดไม่ถึงจะมีความเด็ดขาดเช่นนี้ ...แม้แต่เผชิญหน้ากับแก๊งยามาโมโตะอิทธิพลมืดเหนือชั้นระดับนี้...ยังสามารถสงบได้เช่นนี้