บทที่588 มาเสียเที่ยว

บทที่588 มาเสียเที่ยว

ในรถเลกซัส พอทาเคอุจิคุงได้ยินคำพูดนี้ สีหน้ายิ่งบิดเบี้ยวขึ้น มีรอยยิ้มที่น่ากลัวแบบหนึ่ง

“ได้! คืนนี้ให้ผมฆ่านองเลือดตระกูลหลี!” เขากุมดาบนักรบในมือแน่น ทั่วตัวสั่นไหวเพราะฮึกเหิมเกินไป เมื่อสักครู่...เขาพึ่งได้รับความอัปยศอดสูที่ใหญ่หลวงเช่นนี้ คืนนี้ เขาอยากแก้แค้นให้เต็มที่ ฆ่าฟันฝ่ายตรงข้ามให้ถึงที่สุด เมื่อสักครู่...เพียงแค่ดาบของเขาไม่ได้ออกจากฝัก ถ้าเขาชักดาบออกจากฝัก หัวเซี่ยนี้...จะมีใครห้ามเขาได้? ภายใต้ดาบของเขานั้น มีวิญญาณคนตายนับไม่ถ้วน

ยามาโมโตะเคนกลับค่อยๆ พูดขึ้น “ไม่...คืนนี้ไม่ต้องลงมือ...นายได้รับบาดเจ็บ พักรักษาตัวชั่วคราว คืนนี้ฉันจะส่งกลุ่มอิ่นซาไปลงมือ...หลีชิงเยียน...จะต้องเธอเอามาเป็นของเล่นของฉันให้ได้” พูดจบมือทั้งสองของเขากำหมัดแน่น มุมปากเผยยิ้มดุร้ายออกมา...ในสมองของเขาเหมือนกำลังจินตนาการอยู่ ภาพที่รอจับหลีชิงเยียนมาแล้ว และจะย่ำยีอย่างไร ภาพเหตุการณ์นั้น คิดๆ ดูแล้วยิ่งทำให้คนฮึกเหิม

ทาเคอุจิคุงสีหน้าไม่ยินยอมเท่าไร “เคนซามะ...งั้นผม...”

“นายรักษาตัวชั่วคราว สถานการณ์ที่หัวเซี่ยยุ่งไปหน่อย นายรีบรักษาแผลให้หายต่างหากที่เป็นเรื่องหลัก” ยามาโมโตะเคนพูดช้าๆ

“งั้น...ผู้หญิงคนนั้น...ผมจะได้หรือไม่?” ทาเคอุจิคุงสีหน้าครั่นคร้ามอยู่บ้าง มีความหมายที่ชั่วร้าย

ยามาโมโตะเคนแสยะปากยิ้มขึ้นมา รอยยิ้มน่ากลัวสั่นสะเทือน “ทาเคอุจิคุง วางใจเถอะ...เดี๋ยวฉันดื่มด่ำรสชาติของหลีชิงเยียนผู้หญิงคนนั้นเสร็จ...แล้วจะให้นาย ให้นังผู้หญิงคนนั้นปรนนิบัติพวกเราอย่างดี...”

พอได้ยินคำนี้ ทาเคอุจิคุงก็สีหน้าตื่นเต้น เลียริมฝีปากอย่างดุร้าย “ขอบพระคุณครับเคนซามะ!”

“ผู้หญิงหัวเซี่ย...นานมากแล้วที่ไม่ได้ลิ้มลองรสชาติแบบนั้น...” แววตายามาโมโตะเคนล้ำลึกชั่วร้าย เขาหวนนึกถึงภาพกระตุ้นใจของผู้หญิงหัวเซี่ยในตอนนั้นอีกครั้ง...ผู้หญิงหัวเซี่ย...มีเพียงตอนที่บีบบังคับต่อต้าน ถึงจะยิ่งมีรสชาติ...

...

พลบค่ำ เฉินเป่ยกำลังขับรถไมบัค มีท่านประธานเทพธิดาและซูเหลยโดยสารอยู่...ขับมาที่คฤหาสน์ตระกูลหลีตลอดทาง

ตอนที่หญิงสาวสองคนลงจากรถ เฉินเป่ยไม่ลืมเตือนสติซูเหลยสักประโยค “ตอนค่ำแมลงค่อนข้างเยอะ ต้องระวังหน่อย”

ได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าซูเหลยตะลึงเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ “มีน้ำยาฆ่ากับตาข่ายดักแมลงมากขนาดนี้ นายยังจะกลัวอะไร?”

หลีชิงเยียนที่อยู่ด้านข้างฟังแบบมึนงง มองสองคนนี้อย่างสงสัยแวบหนึ่ง...สำหรับบทสนทนาที่ประหลาดของสองคนนี้ เธอฟังไม่เข้าใจทั้งสิ้น...

เฉินเป่ยเม้มปาก จากนั้นถึงขับรถไมบัคออกไปช้าๆ...

ในบทสนทนาของเขาและซูเหลยเมื่อสักครู่นี้ ย่อมมีความหมายแฝงเป็นธรรมดา...เขากำลังกำชับซูเหลยว่าคืนนี้อาจจะมีเหตุการณ์เกิดขึ้น ให้หล่อนระวังคุ้มครองหลีชิงเยียน

ส่วนความหมายในคำพูดของซูเหลยคือ...รอบด้านคฤหาสน์ตระกูลหลีล้วนวางแผนไว้ละเอียดรอบคอบแล้ว นายยังกังวลอะไร?

หลังกลับถึงบ้าน หลีชิงเยียนทานข้าวเสร็จ ก็รีบวิ่งขึ้นบ้านไป

หลังจากเธอมาถึงห้องหนังสือ จัดการล็อกประตูห้องเป็นอันดับแรก ป้องกันซูเหลยเข้ามา จากนั้นเธอมาที่หน้าคอมพิวเตอร์โดยตรง เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้น เริ่มค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต...คำสำคัญของการค้นหามีเพียงห้าคำ: แก๊งยามาโมโตะ

บนอินเทอร์เน็ตฐานข้อมูลของหัวเซี่ยยังคงไม่มีข้อมูลใดๆ...ป๋ายตู้ โซโกว่ กูเกิล...ล้วนไม่มีข้อมูลใดๆ ที่ค้นหา

หลีชิงเยียนจึงเริ่มเปิดใช้วีพีเอ็น เข้าไปในเว็บไซต์ของต่างประเทศแล้ว จากนั้นเริ่มค้นหาในเว็บไซต์สัญชาติต่างประเทศ...แต่เหมือนว่าจะยังคงไม่มีข้อมูลอะไร?

ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับแก๊งยามาโมโตะแต่อย่างใด...แก๊งยามาโมโตะห้าคำนี้ เหมือนถูกจงใจปิดซ่อนแล้วหรือ? เดิมทีถึงไม่มีทางค้นหาได้

ใบหน้าหลีชิงเยียนแข็งทื่อเล็กน้อย ในดวงตางดงามเผยความสงสัย เธอแอบรู้สึกว่า...แก๊งยามาโมโตะนี้เหมือนไม่ได้กระจอกแบบที่เฉินเป่ยบอกมา..เพราะน้ำเสียงเผด็จการดุเดือดอย่างนั้น...ไม่เหมือนเป็นแก๊งกระจอกที่สามารถทำออกมาได้?

คฤหาสน์ตระกูลหลี หลีชิงเยียนกำลังคิดเหลวไหลแบบยุ่งเหยิงในห้องหนังสือ...ส่วนพ่อแม่กำลังพูดคุยกันในห้องน้ำชา...ซูเหลยก็ขลุกอยู่ในห้องรับแขกใหญ่คนเดียว กำลังดูละครโทรทัศน์...

ทุกอย่างเหมือนเงียบเชียบผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

โดยรอบคฤหาสน์ ทีมบอดี้การ์ดตระเวนตรวจตรายี่สิบสี่ชั่วโมง ระบบป้องกันเปิดอยู่ตลอดเวลา จับตาตรวจสอบสถานการณ์โดยรอบของคฤหาสน์

ในช่วงกลางคืน...คนที่ใส่ชุดดำโพกคลุมหน้าไว้กลุ่มหนึ่งกำลังขับรถไมบัครวดเร็วในฉากยามค่ำ...พวกเขาแต่ละคน ในมือซ้ายกุมดาบที่มีรัศมีวงกลมเรียวยาวไว้เล่มหนึ่ง...ดาบนักรบนั้น นี่คือนักฆ่าที่ปิดคลุมหน้าไว้กลุ่มหนึ่ง

แสงจันทร์สุกสกาว สาดส่องแสงจันทร์สีเงินลงมา...แต่เหล่านักฆ่าชุดดำกลุ่มนั้นฝีมือแข็งแรงมีพลังอย่างยิ่ง แต่ละฝีเท้าของพวกเขาแทบจะรวมเข้าไปในภาพเงายามราตรี...ในลมยามค่ำ แม้กระทั่งยังไม่ได้ยินเสียงใดๆ...น่าครั่นคร้ามราวกับป่าทึบ

ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลหลีไปหลายกิโลเมตร รถยนต์เลกซัสสีดำคันหนึ่งกำลังจอดอยู่ที่นั่นอย่างเงียบสงบ ยามาโมโตะนั่งอยู่ในรถอย่างสบายอารมณ์ มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มที่น่ากลัวและร้ายกาจออกมา

“อิ่นซาพวกเขาถึงตำแหน่งไหนแล้ว?” ยามาโมโตะเคนถามขึ้นแบบเรียบนิ่ง

ที่นั่งด้านหน้าของรถเลกซัส คนขับรถหยิบเครื่องจับพิกัดออกมา ยืนยันสักหน่อย ก่อนพูดรายงาน “อิ่นซาเข้าสู่วงรอบนอกของคฤหาสน์ตระกูลหลีแล้ว...คำนวณว่ายังอีกห้าร้อยเมตร ถึงจะสามารถทำลายการป้องกันของคฤหาสน์ได้ ก่อนที่จะเข้าสู่การจู่โจมครับ”

ยามาโมโตะค่อยๆ พยักหน้า ยิ้มชั่วร้ายที่มุมปากเข้มขึ้น เขาหยิบไวอากร้าขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ใส่เข้าในปากแล้ว..วินาทีนี้ เขารู้สึกได้ถึงพลังทั้งตัวกำลังเดือดพล่านเร่าร้อนถึงที่สุด คืนนี้ เขาอยากดื่มด่ำรสชาติหอมหวานของหลีชิงเยียนดีๆ หลายปีมาแล้วที่เขาไม่ได้ลิ้มลองรสชาติของผู้หญิงหัวเซี่ย วันนี้ ในที่สุดก็สามารถลิ้มรสได้อีกครั้งแล้ว~

ในยามค่ำคืน นักฆ่าคลุมหน้ากลุ่มนั้นกำลังเหยียบเงายามค่ำคืน จู่โจมเข้าไปยังที่ดินตระกูลหลีอย่างรวดเร็ว...ระยะห่างนับวันยิ่งใกล้เข้ามา อิ่นซา...ในอิทธิพลของแก๊งยามาโมโตะ กลุ่มนินจาลอบสังหารที่แกร่งที่สุด...อิ่นซาออกโรง เลือดสาดกระเซ็นในฉากยามค่ำคืน

คฤหาสน์ตระกูลหลี ในห้องวงจรปิด

หัวหน้าบอดี้การ์ดถูกลูกน้องตะโกนเรียกมาจากในห้องวงจรปิดอย่างรีบร้อน

“หัวหน้า วงจรปิดเตือนขึ้นกะทันหันครับ บอกว่าภายนอกระยะห่างจากคฤหาสน์ห้าร้อยเมตร มีบุคคลไม่ชัดเจนบุกเข้ามา!” บอดี้การ์ดลูกน้องคนหนึ่งพูดจาด้วยสีหน้าจริงจัง

ดวงตาหยางเฟิงแข็งทื่อ จ้องภาพที่หน้าจอวงจรปิดไม่กะพริบ...บนหน้าจอวงจรปิดนั้น ภาพวงจรปิดที่ทอดเงาคมชัดกำลังปรากฏอยู่ด้านหน้า ภาพนั้นชัดเจนมาก ชัดเจนถึงขั้นเกือบจะสามารถมองเห็นขี้บุหรี่ที่ทิ้งไว้ด้านข้างถนนชิ้นนั้นได้...

เพียงแต่ในภาพที่คมชัดนั้นไม่มีความผิดปกติสักนิด ทุกอย่างนิ่งเงียบขนาดนั้น ตกอยู่ในความเงียบงันยามค่ำที่ไร้ขอบเขต...ถนนทั้งเส้นเงียบงันไร้เสียง

“ฝ่ายตรงข้ามอยู่ที่ไหน?” บอดี้การ์ดคนหนึ่งสายตาสงสัยนิดนึง อาศัยภาพวงจรปิดที่คมชัดนี้ เขากลับไม่พบความผิดปกติ

“วงจรปิดธรรมดามองไม่เห็น ต้องผ่านวงจรปิดสแกนแรงแม่เหล็กอินฟราเรด!” อีกคนหนึ่งพูดขึ้น ก่อนจะควบคุมเครื่องวงจรปิด กดเปิดแรงแม่เหล็กอินฟราเรดโดยตรง

ชั่วขณะนั้นทั้งหน้าจอวงจรปิดกลายเป็นสีแดง ใต้วงจรปิดแรงแม่เหล็กอินฟราเรด...ในหน้าจอถนนที่เงียบงันยามค่ำทั้งเส้นเปลี่ยนไปราวกับตอนกลางวัน ส่วนภาพที่ปิดซ่อนในยามค่ำคืนพวกนั้นถูกเปิดเผยออกมาทั้งหมด เงียบสงบ ไร้เสียงใดๆ

เห็นฉากนี้เข้า สายตาบอดี้การ์ดหลายคนเคร่งขรึม คนชุดดำคลุมหน้ากลุ่มนี้...คาดไม่ถึงสามารถกลืนเข้ากับในสภาพยามค่ำคืน...หลบเลี่ยงอุปกรณ์วงจรปิดส่วนใหญ่ได้ นี่...ช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน ถ้าคฤหาสน์ตระกูลหลีไม่ติดตั้งอุปกรณ์ป้องกันแบบทหารพิเศษไว้ วันนี้...เกรงว่าเดิมทีคงไม่สามารถพบพวกเขาเข้าได้

“หัวหน้า ตอนนี้ทำยังไงดี?” ลูกน้องถามขึ้น

สายตาหัวหน้าเคร่งขรึม “แจ้งประธานหลีและพี่เฉิน เปิดโมเดลป้อมปราการ!”