บทที่590 โรงแรมไอดับเบิลยูซี

บทที่590 โรงแรมไอดับเบิลยูซี

ในรถเลกซัส ยามาโมโตะเคนได้ยินคำพูดนี้ สั่นรุนแรงไปทั่วทั้งตัว

“นายว่าอะไรนะ?” ยามาโมโตะเคนสีหน้าดุร้ายดุดัน กุมหมัดทั้งสองแน่นพร้อมกัน ข้อต่อกระดูกกำลังระเบิดดังสนั่น

ภารกิจ...ล้มเหลวแล้ว? นี่เป็นไปได้อย่างไร? อิ่นซากลุ่มหนึ่งกลุ่มสองเคลื่อนไหวกันทั้งหมด...คาดไม่ถึงภารกิจ ยังล้มเหลว? นี่...คือช่วงเวลาที่น่าเวทนายากลำบากที่สุดในประวัติศาสตร์ของแก๊งยามาโมโตะ

ยามาโมโตะเคนหายใจถี่ วินาทีนี้ เขาแทบจะสูญเสียการควบคุม เขาต้องการผู้หญิง ในขณะนี้เขาต้องการผู้หญิง

คนขับรถหันหน้ามองเขาด้วยความกังวล “เคนซามะ...ท่าน...ท่านไม่เป็นอะไรนะครับ?”

ยามาโมโตะเคนสีหน้าแดงก่ำ ความโกรธรุมประดังเข้าสู่หัวใจ บวกกับฤทธิ์ยากระตุ้นอย่างรุนแรง ทำให้เขารับไม่ไหวอีกต่อไป

“เฮือก!” ยามาโมโตะเคนกระอักเลือดสดออกมาฉับพลัน

และเวลานี้ เขาบวมเป่งอย่างต่อเนื่อง...เหมือนจะระเบิดให้ได้ เขาต้องการระบาย ต้องการปลดปล่อยอย่างเร่งด่วน

“รีบออกรถ! ออกรถให้ฉันเดี๋ยวนี้!!” ยามาโมโตะเคนเอามือทั้งสองจับตนเองไว้ทันที พยายามควบคุมตนเองอยู่

“เคนซามะ...จะไปไหนครับ?” คนขับรถถามอย่างไม่เข้าใจอยู่บ้าง

“ไอ้งั่ง! รีบพาฉันไปที่อาบอบนวดสิ!!”ยามาโมโตะเคนพูดด้วยความโมโหดุเดือด

รถยนต์เลกซัสแล่นฉิว ขับหายไปในความมืดด้วยความรวดเร็ว...

หน้าประตูคฤหาสน์ พวกนินจากลุ่มนั้นพังทลายถึงที่สุด คาวเลือดทั่วทุกที่ ร่างกายพิการทั่วทุกที่...เสียงร้องคำรามนับไม่ถ้วนดังก้องในอากาศ...

บนพื้น นินจาคนหนึ่งคลานอยู่ อยากหยิบดาบนักรบเล่มนั้นขึ้นมาจากพื้น...

“ชิ้ง!” แสงเงินเส้นหนึ่งยิงผ่าน มีดที่หนาวเย็นบางเฉียบเสียบเข้าที่ด้านหน้าเขาฉับพลัน ก่อนจะปล่อยแสงเย็นเฉียบอันน่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขตออกมา...แม้ว่าจะสังหารมานับไม่ถ้วน แต่ตัวมีดยังคงขาวดุจเงิน ไม่มีแปดเปื้อนรอยเลือดสักนิด

ลูกตาของนินจาคนนั้นหดตัว ตกใจจนสลบลงไปทันที...

ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ยังไม่ถึงหนึ่งนาที กลิ่นคาวเลือดกระจายอยู่ทุกที่...นักฆ่านินจาที่น่ากลัวโหดเหี้ยมหลายสิบคนโดนโจมตีจนล้มทั้งหมด...ในอากาศมีกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ล่องลอย...ทำให้คนตกใจหวาดผวา

ซูเหลยมองศพนินจาที่นอนเกลื่อนกลาดบนพื้นพวกนั้น ความโหดร้ายในแววตาค่อยๆ เลือนหายไป ฟื้นกลับสู่ความสงบ จากนั้นเดินเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยใบหน้าที่เฉยชาไม่สนใจ...

ในคฤหาสน์เหล่าบอดี้การ์ดกลุ่มนั้นต่างแข็งเป็นหิน จ้องซูเหลยอย่างกับมองสัตว์ประหลาด...ความน่ากลัวของผู้หญิงคนนี้...เกินกว่าจินตนาการของพวกเขาทุกคนโดยสิ้นเชิง...นั่น...คือสาวนักฆ่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจร้ายเสียอีก...มีเพียงปีศาจร้ายที่ครอบครองฝีมือนี้ แม่งช่างโหดเหี้ยมทารุณเหลือเกิน

...

แสงแดดค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้น ลบล้างการสังหารคาวเลือดที่มืดหม่นเมื่อคืนนี้ไปทั้งหมด...เมืองหู้ไห่กลับคืนมาสว่างดังเดิม

รถไมบัคสีดำคันหนึ่งค่อยๆ ขับมาที่ตระกูลหลี ตอนที่ผ่านหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลหลี เฉินเป่ยได้กลิ่นสนิมเหล็กในอากาศนิดๆ อย่างว่องไว...เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ...

รถไมบัครออยู่ที่หน้าประตูคฤหาสน์แล้ว ไม่นานรูปร่างคนที่งดงามก็เดินออกจากคฤหาสน์ด้วยความสง่า

เฉินเป่ยมองร่างกายที่มีเค้าโครงงดงามของเทพธิดา พลันกลืนน้ำลายอย่างแรงอึกหนึ่งด้วยความรู้สึกตกใจ

วันนี้หลีชิงเยียนไม่ได้นั่งเบาะหลัง แต่ว่าดึงเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับโดยตรง มุดเข้าไปแล้ว

“ชิงเยียน วันนี้ทำไมไม่นั่งด้านหลังล่ะ?” เฉินเป่ยถามขึ้นประโยคหนึ่ง ทั้งกระบวนการ ดวงตาของเขาจ้องรูปร่างที่ไร้ที่ติของหลีชิงเยียนตาไม่กะพริบมาตลอด วินาทีนี้เฉินเป่ยเพียงรู้สึกว่าลำคอแห้งผาก...

“ยุ่งอะไรด้วย!” หลีชิงเยียนตอบกลับด้วยเสียงเฉยชา เหมือนมีความรู้สึกเป็นศัตรู

เฉินเป่ยตะลึงนิดนึง...หน้าตาประหลาดใจและไม่เข้าใจทั้งหมด...

ในใจเฉินเป่ยสงสัยต่อไป ขณะขับรถอยู่ ค่อยๆ ขับออกไปจากคฤหาสน์ ก่อนจะแล่นไปยังบริษัท...

หู้ไห่ ในโรงแรมรุ่ยลี่

ยามาโมโตะเคนนอนอ่อนแรงไปทั้งตัวอยู่บนเตียง ด้านข้างมีผู้หญิงผิวดำที่เนื้อแน่นอ้วนฉุที่สุดคนหนึ่งนอนอยู่

เมื่อคืนเขายากจะควบคุมฤทธิ์ยารุนแรงของไวอากร้าไว้ได้ พอเห็นว่าตนเองจะระเบิดพังทลาย เขาก็คว้าสาวอ้วนผิวดำที่รูปร่างเจ้าเนื้อตัวใหญ่คนหนึ่งจากข้างทางมาทันที ฝืนกลั้นความสะอิดสะเอียนไว้ในใจ ขืนใจสาวผิวดำคนนั้นไปโดยตรง ผลปรากฏว่าพอทำลงไปก็ไม่มีทางกอบกู้อะไรคืนได้ ฤทธิ์ยาไวอากร้าสำแดงออกมาถึงที่สุด ยามาโมโตะเคนอุ้มผู้หญิงคนนั้นสุดกำลังเข้าโรงแรมไปแล้ว โจมตีปลดปล่อยอย่างคลุ้มคลั่ง ท้ายที่สุดยามาโมโตะเคนกับสาวอ้วนผิวดำคนนั้นก็สลบกันไปทั้งคู่...

เวลานี้ตื่นขึ้นมา มองเห็นข้างกายมีสาวผิวดำอ้วนราวกับยักษ์...ทั่วตัวล้วนเป็นเนื้อไขมันน่ากลัว...ยามาโมโตะเคนเพียงรู้สึกสะอิดสะเอียน...

เวลานี้ สาวผิวดำคนนี้ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาแล้ว เธอส่งสายตาประกายให้ยามาโมโตะเคนทีหนึ่ง ใช้ภาษาต่างประเทศพูดขึ้น “พ่อหนุ่ม...เมื่อคืนคุณฮึกเหิมมากนะ~ทำเอาฉันสะใจมาก...ที่รัก พวกเรามาสนุกกันอีกเถอะนะ~”

หญิงสาวคนนั้นพูดๆ อยู่ก็อยากกระโจนเข้ามาอีก

ในที่สุดยามาโมโตะเคนก็ทนไม่ไหว ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด ทันใดนั้น “โอ้ก!”อาเจียนอาหารที่ทานไปเมื่อคืนออกมาทั้งหมดแล้ว อาเจียนจนเขาย่ำแย่ถึงที่สุด

ด้านนอกประตูห้อง ทันใดนั้นทาเคอุจิคุงผลักประตูเข้ามา

ตอนเห็นฉากที่ไม่อาจบรรยายได้เช่นนี้เข้า ทาเคอุจิคุงสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย พูดแบบกระอักกระอ่วน “เคนซามะ...ขอโทษครับ...รบกวนท่านแล้ว...” พูดจบทาเคอุจิคุงก็อยากหมุนตัวออกไปทันที...ขณะเดียวกันในใจทาเคอุจิคุงแอบคาดไม่ถึง...เคนซามะไม่ได้ชอบผู้หญิงเอเชียเหรอ? ทำไมความชอบของเขาถึงเกิดความเปลี่ยนแปลงมากขนาดนี้?

“ทาเคอุจิคุง...นาย...นายกลับมาหาฉันก่อน!” ยามาโมโตะเคนอาเจียนอย่างหนักพลางตะโกนเรียกทาเคอุจิคุงสุดแรง...

ทาเคอุจิคุงหมุนตัวทันใด ไม่กล้าชายตาไปมองภาพที่ขัดตานั้น...ถามขึ้นด้วยความระมัดระวัง “เคนซามะ...ยังมีธุระอะไรเหรอครับ?”

“เอา...เอายัยอ้วนแอฟริกาคนนี้ออกไปทิ้งให้ฉันที!!” ยามาโมโตะเคนอาเจียนไปด้วย พลางตะคอกบอกเสียงสั่นเทาไปด้วย

ทาเคอุจิคุงตะลึงค้าง ผ่านไปตั้งนานถึงตอบสนองเข้ามา...พุ่งเข้ามาในห้อง จากนั้นยกสาวผิวดำอ้วนฉุคนนั้นขึ้นไว้ ทิ้งออกไปด้านนอกประตูห้องทันที

ยามาโมโตะเคนอาเจียนสักพักหนึ่ง เกือบจะอาเจียนออกมาเป็นเลือดแล้ว ถึงเริ่มหายตกใจแล้วอ่อนแรงลง

สีหน้าเขาซีดเซียว ทั้งตัวอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงสุดขีด...

“เคนซามะครับ หลีชิงเยียนล่ะ? ทำไมไม่เห็นหล่อนแล้วล่ะครับ?” ทาเคอุจิคุงถามด้วยหน้าตาเต็มไปด้วยความสงสัย เดิมทีเขาคิดว่าหลีชิงเยียนจะโดนเคนซามะจัดการแล้ว...แต่ว่า...พอเข้าห้องมากลับเห็นสาวผิวดำที่อ้วนฉุเช่นนี้...ชั่วขณะนั้นเขาประหลาดใจอยู่บ้าง

พอพูดถึงหลีชิงเยียน ยามาโมโตะเคนก็โกรธแค้นจนประดังเข้าหัวใจ ภาพเพ้อฝันทั้งหมดของเมื่อคืน...ล้วนสลายหายไปแล้ว

ทันใดนั้น เขาพ่นเลือดออกมาอีกครั้ง

อาเจียนมาตั้งนาน ยามาโมโตะเคนถึงเริ่มดีขึ้นมา...

“เมื่อคืน...อิ่นซาล้มเหลว...” เสียงยามาโมโตะเคนสั่นเครือดุร้าย นั่นคือความแค้นเคืองและไม่พอใจใหญ่หลวง

“อะไรนะ?” ทาเคอุจิคุงสีหน้าตื่นตกใจฉับพลัน

“อิ่นซา...ล้มเหลว? อิ่นซาล้มเหลวได้อย่างไรกัน?” ทาเคอุจิคุงสีหน้าตกใจอย่างยิ่ง คาดไม่ถึงว่าอิ่นซาจะพ่ายแพ้แล้ว? นี่เป็นกลุ่มนักฆ่านินจาที่แข็งแกร่งไร้ที่เปรียบของพวกเขาแก๊งยามาโมโตะ ซึ่งไม่เคยแพ้มาก่อน แต่เมื่อคืน...คาดไม่ถึงจะมาแพ้ที่หัวเซี่ย?

“เคนซามะ ท่านวางใจได้ครับ คืนนี้ผมจะลงมือด้วยตัวเอง! ต้องฟันตระกูลหลีได้แน่ จากนั้นนำหลีชิงเยียนกลับมา!” ทาเคอุจิคุงสีหน้าเย็นชาน่ากลัวดุจดาบแหลม

“ไม่...นายไม่ต้องลงมือชั่วคราว นายบาดเจ็บภายใน รักษาแผลชั่วคราวก่อน...ฉันจะเอากลุ่มอิ่นสีจากสำนักงานใหญ่ประเทศญี่ปุ่นมา...รอให้กลุ่มอิ่นสีมาถึงหัวเซี่ย เมื่อตอนนั้นมาถึง...ฆ่าฟันสักยก ล้อมรอบบริษัท...หลีชิงเยียน เธอหนีไม่รอดแน่!” ยามาโมโตะเคนสีหน้าดุร้ายโกรธแค้น

ได้ยินคำพูดของยามาโมโตะเคน ทาเคอุจิคุงก็สีหน้าแข็งทื่อ