บทที่596 ช่วยเขาที

บทที่596 ช่วยเขาที

ด้านนอกคฤหาสน์ตระกูลหลี มีฝุ่นฟุ้งกระจาย การสังหารจู่โจมมาไม่หยุด

รูปร่างเล่ยิงดุจเหยี่ยว ไวราวกับสายฟ้าแลบ แต่ละการโจมตีล้วนเป็นการสังหารที่สยองขวัญ

แต่ความเร็วของเฉินเป่ยกลับไวกว่า มักจะเร็วกว่าก้าวหนึ่ง หลบเลี่ยงการสังหารของฝ่ายตรงข้ามในชั่วขณะนั้น นี่คือศึกแห่งยุคสมัยครั้งหนึ่งเลยทีเดียว

ดวงตาเล่ยิงแข็งทื่อ หมัดคู่นั้นโจมตีสังหารเข้ามาแบบสยดสยอง ระเบิดรูปร่างขึ้น ไวยิ่งขึ้น เดิมทีไม่ให้โอกาสเฉินเป่ยได้หลบหลีกแต่อย่างใด ครั้งนี้หลบก็หลบไม่ได้แล้ว

“ตึง!” หมัดทั้งสองของเล่ยิงโจมตีบนหน้าอกของเฉินเป่ยอย่างแรง

ทั้งตัวของเฉินเป่ยกระเด็นออกไปโดยตรง

“ปึง!” เฉินเป่ยกระแทกลงบนกำแพงที่อยู่ไกลหลายสิบเมตรอย่างแรง กำแพงที่หนาแข็งนั้นยุบลงในชั่วขณะนั้น ทั้งตัวเขาโดนซากปรักหักพังของเศษหินทับไว้ ดูระเกะระกะอย่างยิ่ง

เฉินเป่ยดันเศษก้อนหินบนตัวออก ค่อยๆ ปีนขึ้นมาจากบนพื้น...แต่ทันทีที่ลุกขึ้นมา หมัดหนึ่งก็ต่อยมาฉับพลัน

“ตึง!” หมัดหนึ่งต่อยเข้ามาบนหน้าของเฉินเป่ยอย่างแรง พลังมหาศาลจู่โจม ทำให้ทั้งใบหน้าของเฉินเป่ยเหมือนเปลี่ยนรูปแล้ว เขาถูกหมัดนี้ต่อยจนลอยออกไปทั้งตัว

เฉินเป่ยยังไม่ได้สติเข้ามา ภาพเงาที่น่ากลัวของเล่ยิงนั้นก็จู่โจมเข้ามาอีกครั้งหนึ่ง

“ปึง——!” เท้านั้นของเล่ยิงดุจเหล็กกล้าทุบโจมตี พลังสั่นสะท้าน

เฉินเป่ยโดนเหยียบย่ำเข้าในหลุมยุบของพื้นไปทั้งตัว คอนกรีตใต้ตัวเขาแตกร้าวพังลง ฝุ่นฟุ้งตลบอบอวลไปทั่ว

“เฉินเป่ย...” ที่ไกลออกไป ในรถไมบัค หลีชิงเยียนใบหน้าซีดเซียว เธอในเวลานี้ วิตกกังวลแบบไม่เคยเป็นมาก่อน

หลีชิงเยียนไม่เข้าใจ ทำไมเจ้าหมอนี่ถึงกล้าพุ่งออกไป

ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว เขาทำแบบนั้นคือออกไปหาที่ตายน่ะสิ

“ซูเหลย...เธอไปช่วยเขาหน่อย...เธอรีบไปช่วยเขาเร็ว เธอเก่งกาจขนาดนี้! รีบไปดูเขาหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง!!” หลีชิงเยียนสีหน้าซีดเผือด เธอคว้าแขนของซูเหลยไว้แน่น พูดอ้อนวอนอย่างร้อนใจ

ซูเหลยกวาดตามองเธอเบาๆ ทีหนึ่ง ในตาเหมือนมีอารมณ์ที่ซับซ้อนกำลังไหลเวียน

“ประธานหลี เขาไม่เป็นไรค่ะ” ซูเหลยตอบกลับ

ดวงตาหลีชิงเยียนตื่นตระหนกร้อนรน ในตาแอบมีน้ำตาเปล่งประกาย พูดเสียงหลง “ไม่เป็นไรได้ยังไงกัน คนคนนั้นต้องเป็นนักฆ่าแน่ ตอนนี้เขาอันตรายมาก!”

ความซับซ้อนในตาสีฟ้าเข้มของซูเหลยยิ่งเข้มขึ้น...วินาทีนี้ ในที่สุดเหมือนหล่อนรู้แล้วว่าทำไมหลีชิงเยียนถึงเป็นห่วงราชาหลงขนาดนี้...ผู้หญิงคนนี้ ภายนอกหนาวเหน็บดุจน้ำค้างแข็ง...แต่ภายในใจ...กลับสนใจห่วงใยราชาหลงเสียยิ่งใครทั้งนั้น... หลีชิงเยียน...เธอเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกของตนเองมาโดยตลอด...ซ่อนไว้ลึกเช่นนี้

ซูเหลยดึงมือของเธอเอาไว้ พูดด้วยเสียงต่ำ “คุณวางใจได้ เฉินเป่ยเขาจะต้องไม่เป็นอะไร จุดนี้ฉันสามารถรับประกันกับคุณได้...”

“ไม่เป็นอะไรได้ยังไงกัน!!” ใบหน้าหลีชิงเยียนซีดขาว ความชุ่มชื้นในดวงตานับวันยิ่งเข้มข้น เธอร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูกถึงที่สุด สูญเสียการควบคุมอารมณ์ไปแล้ว

วินาทีนี้ แม้แต่ซูเหลยยังสัมผัสได้ส่วนหนึ่ง...หลีชิงเยียน...คาดไม่ถึงใส่ใจราชาหลงเช่นนี้? หรือว่าเธอรักเขาจริง......?

ซูเหลยลังเลอยู่ตั้งนาน ถึงค่อยๆ อธิบายว่า “เฉินเป่ยเขาเพียงแค่กำลังสำรวจความสามารถของฝ่ายตรงข้าม คุณวางใจได้ ทุกอย่างล้วนอยู่ในการควบคุมของเขา”

หลีชิงเยียนไม่เชื่อคำพูดของซูเหลยโดยสิ้นเชิง “เธอไม่ช่วย...งั้นฉันไปช่วยเขาเอง!” หลีชิงเยียนพลิกหาของในรถครู่หนึ่ง ในที่สุดพลิกหาปืนบราวนิงขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ในรถกระบอกหนึ่งเจอ

ปืนบราวนิงอันนี้ หลังจากเธอเจอการลอบสังหารครั้งแรก เป็นเฉินเป่ยที่เตรียมพร้อมไว้ให้ ยัดปืนบราวนิงกระบอกหนึ่งไว้ระหว่างช่องที่นั่ง เพื่อเตรียมไว้สำหรับเรื่องไม่คาดคิด...ตอนนั้นหลีชิงเยียนเหน็บแนมเฉินเป่ยอย่างแรง...