บทที่597 คุณสมบัติ

บทที่597 คุณสมบัติ

เฉินเป่ยค่อยๆ ปัดฝุ่นบนตัวออกไป เขาในเวลานี้กระเซอะกระเซิงที่สุด เสื้อผ้าขาดวิ่นสุดจะทน ร่างกายที่ดำมืดกำยำนั้นอยู่ภายใต้เสื้อผ้าที่รูขาดวิ่นปรากฏออกมาให้เห็นรางๆ...

ตอนที่เล่ยิงเห็นร่างกายที่ดำมืดของเฉินเป่ยภายใต้เสื้อผ้าเสียหายนั้นเข้า...เขาตะลึงค้างกะทันหันแล้ว

เพราะ...มองผ่านรูขาดของเสื้อเฉินเป่ยไป...เขาจับภาพที่ทำให้เขาตื่นตกใจนิดๆ ไว้ได้อย่างเฉียบไว

บนผิวหนังที่ดำมืดของเฉินเป่ยปกคลุมด้วยรอยแผลเป็นอันน่าสะพรึงกลัวและดุร้ายไปทั่ว...รอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนคดเคี้ยวทับซ้อนอยู่ด้วยกัน ราวกับเผยความโหดเหี้ยมหนาวเหน็บที่สยองขวัญที่สุดออกมา

เล่ยิงก้มหน้านิดหน่อย มองรอยแผลเป็นบนแขนของตนเองแวบหนึ่ง...จากนั้นสายตาของเขาค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้นมาอีก

เพียงแค่รอยแผลเป็นจากบนตัวเฉินเป่ย...ยังสามารถเดาได้...เขาเคยผ่านประสบการณ์อะไรมาบ้าง?

สายตาของเขาจ้องเฉินเป่ยไม่ขยับ วินาทีนี้ เขาไม่มีความเรียบเฉยแบบก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง เขา...จริงจังขึ้นมาแล้ว

“ดูแล้วนายมีคุณสมบัติที่จะกลายเป็นเหยื่อของฉัน...” เสียงของเล่ยิงเหมือนเสียงจากนรก เขาไม่ได้ลงมือมาหลายปีแล้ว...ตอนนั้นชื่อเสียงของเล่ยิงสั่นสะเทือนภาคเหนือ ผู้คนมากมายปรารถนาจะสู้รบกับเขาสักตั้ง ถึงแม้ต้องตายก็ไม่เสียใจ

เฉินเป่ยสีหน้านิ่งเฉยไร้ที่เปรียบ ทันใดนั้นเขาหัวเราะแล้ว หัวเราะแบบมีเลศนัยมาก

“ต้องยอมรับว่าพลังของแกยังน่าทึ่งมาก แกน่าจะมาจาก“เป่ยเฟิง”สินะ?” เฉินเป่ยค่อยๆ จุดบุหรี่มวนหนึ่งขึ้น ความเฉียบแหลมที่ไร้เสียงปลดปล่อยจากในดวงตา

ซู่! สีหน้าของเล่ยิงเคร่งขรึมในชั่วขณะนั้น ไม่เพียงแค่คำพูดประโยคนี้ของเฉินเป่ย...ยิ่งเป็นเพราะสายตาคู่นั้นของเฉินเป่ย สายตาที่เฉียบแหลมอย่างยิ่งคู่นั้น...กระทั่งยังทำให้เขารู้สึกถึงสายตาที่เย็นเฉียบนิดๆ

เขาจ้องเฉินเป่ยด้วยสายตาเคร่งขรึม ความตกใจและความสงสัยลึกๆ แวบผ่านในใจ หรือว่า...เขาคือ...?

“ตายซะ!” ร่างกายเล่ยิงวาร์ปหาย พื้นใต้เท้าแตกร้าวแถบหนึ่ง เขาโจมตีเข้ามายังเฉินเป่ยด้วยความสยองขวัญ เวลานี้เดิมทีเขาไม่มีเวลามาพิจารณาสิ่งใดแล้ว เขาแค่ต้องทำเรื่องเดียว นั่นคือฆ่าฟันเฉินเป่ยด้วยความเร็วที่สุด โจมตีฆ่าให้ไวที่สุด

ดวงตาเฉินเป่ยแข็งทื่อกะทันหัน รับการโจมตีหมัดหนึ่งออกมาโดยตรง

“ปึง!” หมัดหนึ่งปะทะกับหมัดหนึ่งของเล่ยิงด้วยกันอย่างรุนแรง พลังมหาศาลพุ่งโจมตี อากาศโดยรอบสั่นรุนแรง

ทั้งแขนของเล่ยิงรู้สึกเพียงว่าเหมือนต่อยบนแผ่นเหล็ก เจ็บปวดขึ้นมาครู่หนึ่ง ร่างกายเขาถูกพลังมหาศาลสั่นสะเทือนกลับ ถอยไปด้านหลังฉับพลัน

ทักษะของเฉินเป่ยดุจมังกรวาร์ปผ่าน ปล่อยหมัดหนึ่งออกไปอีกครั้ง น่ากลัวอย่างยิ่ง กำลังของครั้งนี้มากขึ้นมหาศาล

เล่ยิงสีหน้าเปลี่ยนไป รีบยกแขนทั้งสองมาต้านทานไว้ด้านหน้า

“ปึง!” เฉินเป่ยโจมตีหมัดเข้ามา แรงหมื่นชั่งที่น่ากลัวโจมตีมาถึงราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกรากไม่ขาดสาย

แขนทั้งสองของเล่ยิงสั่นเทิ้มรุนแรง หน้าอกโดนแรงที่น่ากลัวจู่โจมจนเจ็บปวด พื้นดินใต้เท้าของเขาแตกร้าวทั้งหมด ทั้งตัวคนเกือบจะจมลึกเข้าในพื้นดิน กำลังระดับนี้ แม้ว่าเป็นเขา...ยังไม่มีทางรับไหว

เฉินเป่ยใช้มือข้างเดียวจับไว้ทันใด ในชั่วขณะนั้นจับไหล่ของเขาเอาไว้ แล้วใช้แรงแขนเหวี่ยงทุ่มข้ามไหล่

เล่ยิงตกใจไปทั้งตัว เดิมทีไม่ทันมีปฏิกิริยาต่อต้าน ภาพด้านหน้าหมุนวนในชั่วขณะนั้น ทั้งตัวหมุนวนไปอย่างไม่สามารถควบคุมได้

“ตึง——!” พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรง ระเบิดหลุมใหญ่ที่ยุบลงเป็นรูปคนออกมา ฝุ่นฟุ้งกระจาย

ร่างกายเล่ยิงลุกขึ้นมาจากในหลุมใหญ่รูปคนอย่างสั่นเทาซวนเซ...เขาในเวลานี้ กระเซอะกระเซิงที่สุด ฝุ่นเต็มใบหน้า ในปากเปื้อนเศษฝุ่นไปหมด เสื้อผ้าขาดเสียหายทั้งหมด

เหล่าบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งในที่เกิดเหตุตื่นตะลึงแข็งเป็นหินจนถึงที่สุด ทุกคนล้วนถูกภาพการต่อสู้ที่สยองขวัญนี้ทำให้หวาดผวาจนอึ้งทึ่งไปแล้ว พื้นดินแตกร้าวในช่วงเวลาพริบตาเดียว อากาศสั่นสะเทือน...นี่...นี่คือมนุษย์จริงเหรอ? วินาทีนี้ พวกเขามีภาพลวงตาอย่างหนึ่ง...เหมือนว่า...นี่คือการต่อสู้ของเทพสองคน......

ในห้องวงจรปิดของคฤหาสน์ หัวหน้าบอดี้การ์ดจ้องหน้าจอวงจรปิดสายตาไม่ขยับ...สีหน้าของเขาตกใจที่สุดตั้งแต่แรกแล้ว ครั้งนี้...มองพื้นดินทรุดลงจากการต่อสู้ที่สยดสยองนี้ ในใจของเขามึนงงโดยสมบูรณ์แบบแล้ว ฝีมือสยองขวัญระดับนี้ ทำให้ทหารเก่าที่ผ่านสงครามมาอย่างเขายังรู้สึกตื่นตกใจไปด้วย

ในปากเฉินเป่ยยังคงคาบบุหรี่ไว้ พ่นควันบุหรี่ออกจากในปากอย่างกำเริบ ราวกับอันธพาลที่ไม่สนใจไยดี

“แรงต้านยังแกร่งมากด้วย? ยังต่อยได้อีกเหรอ?” เฉินเป่ยถามอย่างนิ่งเฉย ในน้ำเสียงเหมือนมีความหมายเยาะเย้ยอยู่

ดวงตาเล่ยิงล็อกเฉินเป่ยไว้แน่น ในตามีความเคร่งขรึมและหวาดวิตกแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนแวบผ่าน เมื่อสักครู่...ทำไมการกระทำนั้นของเฉินเป่ยถึงทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้ แทบจะสอดคล้องคล้ายคลึงวิธีการสังหารของตนเอง นี่มัน...

“สรุปแกเป็นใคร?” เสียงของเล่ยิงเคร่งขรึมลึกซึ้งอย่างยิ่ง ฝีมือของเฉินเป่ยทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนก ฝีมือระดับนี้ สอดคล้องกับฝีมือของเขาโดยสมบูรณ์แบบ แม้กระทั่งดุเดือดรุนแรงยิ่งกว่าเขาเสียอีก นี่เดิมทีคือสัตว์ประหลาดที่ออกมาจากสนามรบนองเลือด

เฉินเป่ยมองเขานิ่งๆ ไม่ได้พูดอะไร

เล่ยิงฉีกเสื้อผ้าของตนเองขาดในทันใด เผยร่างกายสยองขวัญที่แข็งแรงและน่าสะพรึงกลัวออกมาแล้ว รอยแผลปกคลุมไปทั่ว รอยแผลเป็นแต่ละรอยสลับตัดไปมา แม้กระทั่งทับซ้อน กล้ามเนื้อถูกรอยนูนของแผลเป็นปกคลุมอยู่ นี่...เดิมทีคือประจักษ์พยานของการนองเลือดที่ดุจผืนป่านรก

หลังจากเห็นร่างกายที่มีรอยแผลเป็นสยดสยองนี้ เหล่าบอดี้การ์ดของห้องวงจรปิดกลุ่มนั้นเบิกตาโตตื่นตระหนก ทุกคนต่างตกตะลึงค้างแล้ว นี่...ช่างสยดสยองเหลือเกิน

ในรถไมบัค ใบหน้าหลีชิงเยียนซีดเผือด บนขนตาที่เรียวยาวกะพริบแวววาว...เธอจ้องระยะไกลไม่ขยับ...ในใจเธอเหลือเพียงความร้อนรนกังวลอย่างไร้ขอบเขต

สายตาเล่ยิงเคร่งขรึมสุดๆ จ้องเฉินเป่ยแน่น “แกคุ้มค่าให้ฉันสู้สักตั้งจริงๆ”

เฉินเป่ยค่อยๆ พ่นควันบุหรี่ออก แววตาสงบและลุ่มลึก

“ช่างเถอะ นานมากแล้วที่ไม่ได้จริงจังขนาดนี้ วันนี้ถือว่าฝ่าฝืนสักครั้งแล้วกัน” เสียงของเฉินเป่ยเห็นได้ชัดว่าสงบไร้ที่เปรียบ สงบจนทำให้คนสั่นเทิ้ม

วันนี้ ในที่สุดคนที่สามารถทำให้เฉินเป่ยลงมือสู้รบอย่างจริงจังก็ปรากฏขึ้นมาแล้ว การต่อสู้ดุเดือดถึงชีวิต ตัดสินเป็นหรือตาย วันนี้ได้กำหนดแล้วว่าต้องสังหารนองเลือดที่นี่

“ย่าห์——!” สีหน้าเล่ยิงแข็งทื่อ ร้องคำรามออกมา ร่างกายกลายเป็นสายฟ้าแลบที่สยองขวัญทันที กระโดดขึ้นกลางอากาศ เล่ยิงนั้น เขาเป็นเหยี่ยวดุแข็งแกร่ง เขาเคยเป็นไพ่ตายของตระกูลหวาง ผู้แข็งแกร่งที่มาจากสถานที่นั้น วันนี้เขากำลังบินวนบนฟ้าถึงที่สุด ไม่มีใครสู้ได้

มองภาพเงาของเล่ยิงวาร์ปเข้ามา...เฉินเป่ยยังคงยืนอยู่อย่างนิ่งสงบไร้ที่เปรียบ เขาค่อยๆ ทิ้งขี้บุหรี่ในมือลง...

“ตึง——!” ชั่วขณะนั้นร่างที่ว่องไวและทรงพลังนั้นก็กระแทกโจมตีด้วยพลังมหึมา

เฉินเป่ยปล่อยหมัดหนึ่ง พลังสั่นสะท้าน ร่างกายเล่ยิงลอยออกไปกลางอากาศโดยตรง แฉลบผ่านเป็นเส้นโค้งดุจสายฟ้าแลบสายหนึ่ง

เล่ยิงสีหน้าดุร้ายสุดๆ ร่างกายของเขาหมุนขึ้นกลางอากาศสูงฉับพลัน ก่อนที่ปลายเท้าจะแตะพื้นดินเบาๆ จากนั้นพุ่งโจมตีมาอีกครั้ง เหยี่ยวดุร้ายสังหารเรียบอย่างต่อเนื่องไม่ขาดตอน

“ย่าห์! ฟัน!” เล่ยิงตะโกน กริชประหลาดที่มีแสงน่าสะพรึงกลัวเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือเขา รูปทรงมีดประหลาดดุร้ายอย่างยิ่ง ตัวมีดราวกับจะงอยปาก ลักษณะน่าตกใจนี้คือรูปทรงของปากนกอินทรี

กริชปากนกอินทรีกรีดทะลุสิ่งกีดขวางในอากาศแต่ละชั้น เสียบไปยังหน้าอกเฉินเป่ยโดยตรง ชนิดที่ครั้งเดียวต้องตาย

ชั่วพริบตาเดียวเฉินเป่ยก็หมุนมือขวาฉับไว มีดดำขลับดุร้ายเล่มนั้นปรากฏขึ้น นั่นคือหลงหยา

“ชิ้ง——!” มีดสองเล่มโจมตีรุนแรง ปะทะกันไม่หยุดที่กลางอากาศราวกับการสังหารอันน่ากลัวสุดๆ

ประกายไฟโลหะมหาศาลกระจายรอบด้าน เสียงโลหะกระทบกันอย่างรุนแรงในอากาศดังสนั่นไม่ขาดสาย

ทุกคนในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงแข็งเป็นหิน มองการต่อสู้สังหารที่น่ากลัวและน่าตกใจนี้อย่างอึ้งทึ่ง เหตุการณ์ฉากนี้เกินกว่าความสามารถในใจของทุกคนจะรับไหว นี่...เดิมทีไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างปุถุชนคนธรรมดา

การสังหารของทั้งสองโจมตีปะทะกันไม่หยุด แทบจะกลายเป็นภาพวืดที่น่ากลัวสองภาพ กลางอากาศมีฝุ่นตลบอบอวล เสียงลมคำรามรุนแรง พื้นดินแตกร้าวเป็นแถบ

กริชปากนกอินทรีของเล่ยิงอยู่ภายใต้การปะทะโจมตีที่ดุเดือด นับวันยิ่งร้อนแรงขึ้น รูบนตัวกริชนับวันยิ่งมากขึ้นเช่นกัน

ส่วนอานุภาพของหลงหยาก็สั่นสะเทือนโลกมนุษย์

“ตึง——!” เสียงโลหะระเบิดอย่างรุนแรง กริชปากนกอินทรีในมือเล่ยิงเดิมทีไม่มีทางรับพลังของหลงหยาได้ ภายใต้การปะทะในอุณหภูมิสูงที่ดุเดือด โลหะเปลี่ยนรูปทันที จากนั้นถูกพลังอันหนึ่งโจมตีจนระเบิดแตกโดยตรง

ฝ่ามือของเล่ยิงเปื้อนเลือดสดจำนวนมาก สายตาเขาตื่นตระหนก...ตะลึง...สับสน...อึ้งทึ่ง จ้องกริชปากนกอินทรีที่ระเบิดแตกหักร่วงลงในมือตนเอง นี่...เป็นไปได้อย่างไรกัน?

กริชปากนกอินทรี...นี่คืออาวุธสุดแกร่งของเขา นี่คือประจักษ์พยานในการสังหารมาทั้งชีวิตของเขา อาวุธชิ้นนี้ทำขึ้นจากโลหะหนักและโลหะผสมที่ราคาแพงไร้ที่เปรียบ แข็งแรงดุจหุ้มเกราะ เป็นไปได้อย่างไร? หักได้อย่างไรกัน? นี่ทำให้เขายากจะยอมรับได้