ตอนที่ 504 เจตนา!

“แกมันก็แค่แมงดาไร้ประโยชน์ นี่ทำบ้านอะไร!” ป้าใหญ่ที่หน้าบูดเบี้ยวมาพร้อมกับเสียงแหลมคมและความเคียดแค้นสุดขีด

หลีชิงเยียนที่อยู่ข้างเฉินเป่ยก็ถึงกับเอ๋อไปเลย และยังตะลึงกับสิ่งที่เฉินเป่ยทำอย่างคาดไม่ถึง

“ฉันทำอะไร? ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย?” เฉินเป่ยเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ป้าใหญ่ด้วยท่าทางที่สงบอย่างน่ากลัว ราวกับว่าคนที่เพิ่งสาดน้ำใส่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย

“ชาแนลที่ฉันเพิ่งซื้อเมื่อสองวันก่อน!” ป้าใหญ่ก้มลงมองไปที่เสื้อผ้าชื้นๆของเธอ และตะโกนขึ้น

หลีชิงเยียนที่อยู่ข้างเฉินเป่ยงุนงง เธอมองไปที่เฉินเป่ยทำให้ภายในใจเธอสับสนวุ่นวายไปหมด

เธอไม่คาดคิดว่าเมื่อเฉินเป่ยลงมือ จะหยาบคายเกินความคาดหมายของเธอขนาดนี้!

“พวกแกสองคนมันหญิงชั่วชายเลย วันฉันต้องเอาพวกแกตายคาบ้านตระกูลหลีให้ได้ ไม่เชื่อคอยดู” หลังจากที่ป้าใหญ่กรีดร้องอย่างเเกรี้ยวกราด ก็ได้จ้องไปที่เฉินเป่ยและหลีชิงเยียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเครียดแค้นสุดขีด และพูดขึ้น

“คำพูดพวกนี้ไม่มีผลใดๆกับผม กับชิงเยียนก็ด้วย” เฉินเป่ยพูดด้วยอย่างเบาๆ

ทันทีที่เฉินเป่ยพูดขึ้น ทำให้บางคนถึงกับผงะ จากนั้นมองหน้ากันแล้วหัวเราะอย่างประชดประชัน

ป้าใหญ่มองไปที่เฉินเป่ย แล้วพูดอย่างแรงกล้า “ไงล่ะ เกาะยัยนั้นกิน แล้วแสร้งทำมาเป็นปกป้องเธองั้นเหรอ ไปส่องกระจกดูๆสารรูปตัวบ้างนะ กล้าดีอย่างไงมาอยู่ในบ้านตระกูลหลีแล้วพูดคำพวกนี้ ช่างน่ากลัวอะไรขนาดนี้!”

“ในเมื่อพสกแกสามีภรรยารักกันขนาดนี้ งั้นพรุ่งนี้ก็ขอให้จมน้ำตายไปด้วยกันเลยนะ” ในตอนนี้ พี่สะใภ้ของหลีเช่าเทียนพูดขึ้น

หลีชิงเยียนกอดอกและมองไปที่กลุ่มคนเหล่านี้ด้วยสีหน้าที่เย็นชาประหนึ่งน้ำค้างที่เย็นยะเยือก คนเหล่านี้เป็นเหมือนที่หลีหยางเคยพูดไว้จริงๆด้วย ตอนที่หลีหยางยังไม่ตัดขาดกับตระกูลหลี เขาดีกับหลีหยางเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าจะประชดประชัดหลีชิงเยียนเเละคนอื่นถึงเพียงนี้

ในขณะนี้ เฉินเป่ยถือแก้วชาที่เพิ่งรินใหม่ขึ้นแล้วมองไปที่ญาติของหลีเช่าเทียน ด้วยสายตาที่นิ่งสงบและแฝงไปด้วยความเย็นชา จากนั้นพูดขึ้น “ฉันพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะ ว่าฉันนะว่าได้ แต่อย่ามาว่าชิงเยียน”

ในตอนนี้ น้ำเสียงของเฉินเป่ยค่อยๆเย็นลงและลึกล้ำมากขึ้น จากร่างกายที่ร้อนผาวก็ค่อยๆเย็นลงและนิ่งขึ้น...

“แกกล้าดีอย่างไง คนในตระกูลหลีก็ไม่ใช่ ไม่ไล่ตะเพิดแกออกจากบ้านตระกูลก็ถือว่าไว้หน้าแกแล้ว” ในเวลานี้ หญิงที่แต่งใบหน้าหนักไปด้วยเครื่องสำอางพูดขึ้น เธอก็คือป้ารองหลีเ่าเทียนนั้นเอง

“แกร็ก!”

ทันใดนั้นเอง แก้วในมือของเฉินเป่ยก็แตกและเกฺดรอยร้าวไปทั้งใบ!

“กลั๊ก กลั๊ก กลั๊ก...”

ทันใดนั้นเองแก้วทั้งใบก็แตกร้าว ราวกับว่ามันพร้อมจะแตกได้ในทุกเมื่อเพราะมันดูเปราะบางมาก

บรรยาศกาศเงียบก็เกิดขึ้น มีเสียงที่ชัดกังวานดังขึ้น ทำให้แขกจากตระกูลหลี่ที่อยู่รอบโต๊ะอาหารก็มองข้ามไปเช่นกัน

จากนั้นไม่นาน เฉินเป่ยได้วางแก้วที่แตกร้าวลงบนโต๊ะ ที่สร้างความประหลาดใจและสร้างความตกใจให้กับผู้คนนับไม่ถ้วนก็คือมีรอยแตกร้าวมากมายปรากฎบนแก้ว ทว่าแก้วนั้นก็ไม่แตก ถ้ามองจากใกล้ๆ รอยร้าวที่ทำให้เกิดการแตกส่วนนี้ก็เสมือนกับงานศิลปะที่สวยสง่าเช่นกัน

เมื่อซูเหลยเห็นแก้วแตกร้าวใบนี้ ก็ได้มองไปที่เฉินเป่ยด้วยสายที่สยดสยอง คนนอกอาจจะมองว่ามันน่าตื่นเต้น แต่กับคนในแล้วมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย ครอบครัวหลีที่อยู่รอบข้าง รวมถึงพวกป้าๆน้าเหล่านั้นต่างประหลาดใจกับปาฏิหาริย์นี้...แต่กลับซูเหลยมันไม่ใช่เลย เธอกลับมองเห็นสิ่งแปลงประหลาดที่เลือนลางอยู่ภายในนั้น

“ถ้าฉันไม่ไว้หน้าเขา ตอนอยู่หู้ไห้ฉันไม่ปล่อยให้เขามีโอกาสกลับจากหู้ไห่มาเยี่ยนจิงหรอ” เฉินเป่ยพูดอย่างนิ่มนวล

ใบหน้าหญิงผยองของป้าใหญ่เมื่อกี้ก็ค่อยๆซีดลง เธอจ้องมองแก้วที่ทำท่าเหมือนจะแตกได้ทุกเมื่อด้วยแววงตาที่ตกตะลึงเป็นอย่างมาก และไม่เข้าใจว่าเฉินเป่ยทำมันได้อย่างไร ... แก้วใบนี้ทำไมไม่แตก......