ตอนที่505 คุณชายชาติหน้า!

“พอได้แล้ว” ขณะนี้ หลีเช่าเทียนพูดขึ้นด้วยความเย็นชา ทันใดนั้นออร่าความมาฆาตที่พร้อมสังหารก็ได้ปะทุออกมาจากตัวเขา ทำให้ป้าๆเหล่านี้ที่อยู่ข้างเขา ถึงกับสั่นทื่อ และจึงสงบเงียบลง

ป้าใหญ่ที่อยู่ข้างหลีเช่าเทียนมองไปที่เขา ภายในใจหวั่นกลัวเป็นอย่างมาก แต่เธอก็ไม่สามารถเข้าใจได้ว่า หลีเช่าเทียนที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน มือที่เปี่อมไปด้วยเลือดของเขาและไม่ใช่คนรวยธรรมดาทั่วไป

เขาเป็นคนที่ถูกเลือกให้สืบทอดจากหลีหง จะช้าจะเร็วเขาก็ต้องได้รับทุกอย่างที่เป็นของหลีหงอยู่ดี

ป้าใหญ่ที่ตื่นจากฝัน เห็นหลีเช่าเทียนที่ไม่มีความสุข เธอจึงรีบถอยหลังไปเพื่อนเว้นระยะห่างจากหลีเช่าเทียน

หลีเช่าเทียนค่อยก้มลงไปมองแขนที่ป้าใหญ่ได้จับก่อนหน้านี้ จากนั้นค่อยๆจัดระเบียบแขนเสื้อพลางมองไปที่ป้าใหญ่ด้วยสายตาอันลึกลับที่สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก

ท่าทีของป้า้ใหญ่เปลี่ยนไปในทันที เธอจึงรีบร้อนก้มหัวลงและไม่กล้าที่จะมองไปที่ตาคู่นั้นของหลีเช่าเทียน

ป้าๆคนอื่นๆเห็นป้าใหญ่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเมื่ออยู่ต่อหน้าหลีเช่าเทียนถึงขั้นเงียบกริบ พวกเธอจึงหุบปากลงแต่โดยดี

หลีเช่าทียนหันหน้าไปมองเฉินเป่ยสักพัก จากนั้นตาคู่นั้นก็จ้องไปร่างของหลีชิงเยียน และพูดอย่างแผ่วเบา “ชิงเยียน ทุกคนก็เคยเป็นครอบครัวเดียวกันมาก่อน ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนี้ก็ได้”

หลีชิงเยียนกอดอก แม้ว่าหลีเช่าเทียนจะดีกับเธอ แต่มันยากสำหรับเธอที่จะเปลี่ยนความคิด

หลีชิงเยียนมองไปที่หลีเช่าเทียนและพูดด้วยความเย็นชา “ใครไม่ทำอะไรให้ฉันก่อน ฉันก็ไม่ทำอะไรให้คนนั้น ญาติๆเหล่านี้ของคุณทำอะไร คุณเองก็รู้อยู่แกใจ”

หลีเช่าเทียนพยักหน้า “พวกเรามีเรื่องบางเรื่องที่ทำให้เข้าใจผิดกันมาหลายสิบปีแล้ว งานเลี้ยงที่จัดขึ้นนี้ เพียงเพื่อทำแก้ไขความเข้าใจผิดนี้ก็เท่านั้น”

“ความเข้าใจผิดงั้นเหรอ?” หลีชิงเยียนหันไปมองหลีเช่าเทียน และกลั้นขำไม่อยู่ “ฉันคิดว่าไม่มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรระหว่างเรานะ”

หลังจากที่หลีชิงเยียนพูดจบ เธอก็ลุกขึ้นยืน จากนั้นสับขาอันยาวของเธอไปที่ทางออก เพื่อจะไปจากที่นี่!

“ว้าย!”

ทันทีที่หลีชิงเยียนลุกขึ้นบอดี้การ์ดชุดดำที่เฝ้าอยู่ทั่วทุกมุมของห้องโถง ก็รีบวิ่งมาจากทุกทิศทาง รุมและล้อมหลีชิงเยียนไว้!

บรรยากาศในของเย็นลง ราวกับจุดเยือกแข็ง

“ฉันไม่ทำอะไร ชิงเยียน โปรดนั่งเถอะ” พนักงานเสิร์ฟที่ยืนข้างหลีเช่าเทียนเปิดขวดไวน์ราคาแพง แล้วรินลงในแก้วแชมเปญ

หลีเช่าเทียนถือแก้วแชมเปญด้วยใบหน้าที่นิ่งผิดปกติ มองไปที่หลีชิงเยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขี้เล่นและลึกซึ้ง

หลีชิงเยียนเหลือบไปเห็น อาวุธที่ซ่อนอยู่ในสูทของบอดี้การ์ดชุดดำเหล่านั้น และเห็นได้ชัดว่าอาวุธนั้นคือปืน!

นี่มันเป็นงานเลี้ยงสังหารจริงๆ นับตั้งแต่หลีชิงเยียนก้าวเข้าสู่ประตูบ้านตระกูลหลี มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะออกไปแล้ว

มาแต่ไม่ได้กลับออกไป นี่เป็นกับดักของหลี่เช่าเทียน อย่างไรก็ตาม หลีชิงเยียนก็ได้ติดกับนั้นไปแล้ว

“ชิงเยียน นั่งเถอะ เขาเชิญเรากินข้าว ถ้าเราไม่กินสักหน่อย จะคู่ควรกับการเตรียมตัวอย่างรอบคอบเขาได้อย่างไร...” ในสถานการณ์เข้าขั้นวิกฤต และบรรยากาศก็ค่อยๆตึงเครียด เช่นเดียวกับที่ซูเหลยที่กำลังจะหยุดและหมดทางตันกับการดูหมิ่นนี้

หลีชิงเยียนเอี่ยวหัวขึ้น เห็นเฉินเป่ยที่นั่งอยู่ข้างเธอดูเหมือนว่าเขาจะไม่ตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เลย แถมยังคงกินถั่วลิสงด้วยท่าทางสงบผิดปกติ

ใบหน้าที่งดงามของหลีชิงเยียนได้สัมผัสได้ถึงความงุนงง เขาตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย ชายคนนี้ยังจะกินอีก! ยังนิ่งได้ขนาดนี้!

เมื่อหลีชิงเยียนหันไปมองโดยรอบ เธอเห็นบอดี้การ์ดร่างสูงเหล่านั้น และรู้ว่าอยู่แก่ใจว่าเธอไม่สามารถที่จะหนีออกไปจากที่นี่ได้ ดังนั้นเธอจึงเลือกนั่งลงอย่างช้าๆ

“ทำไมตาแกนั้นยังไม่มาอีกนะ?” หลังจากที่หลีชิงเยียนนั่งลง หลีเช่าเทียนก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย แต่พวกป้าๆปากพล่อยยังพูดไปหยุด เวลานี้ ยังมีความเงียบที่หาได้ยากราวกับว่ากำลังรออะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ

เฉินเป่ยทำปากบึนแล้วพูดขึ้น “ เรียกเขาตาแกแล้วยังไง? เรียกแกตาแกเนี่ยมันคู่ควรกับเขาแล้ว”

น้ำเสียงของเฉินเป่ยสัมผัสได้ถึงความไม่รู้สึกรู้สาอะไร ทำให้ป้าๆเหล่านั้นถึงกับตกใจ เหล่าญาติๆของตระกูลหลีมองไปที่เฉินเป่ย ด้วยสายตาที่ไม่แยแสและน่าขัน

“ตัวเองเป็นแค่อะไรก็ไม่รู้ แม้แต่ท่านผู้นำยังกล้าดูถูก แกนี่ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงซะจริงๆ”

คำพูดเหล่านั้นดังเข้ามาในหูของเฉินเป่ย เฉินเป่ยที่นิ่งเงียบกลับหยิบบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งม้วนและจุดไฟแช็คต่อหน้าต่อตาทุกคน จากนั้นก็สูบบุหรี่อย่างสบายใจ