ตอนที่ 97
ตอนที่97 จะยอมไปกินข้าวกับผมสักมื้อไหมครับ
October 28, 2026
ตอนที่97 จะยอมไปกินข้าวกับผมสักมื้อไหมครับ
หลินตู้หัวเปิดดูรูปภาพและวิดีโออย่างละเอียด ยิ่งดูยิ่งตกใจ
เขาคิดไม่ถึงเลย ว่าเฉินเป่ยจะคิดวิธีตอบโต้ได้น่ากลัวแบบนี้
เฉินเป่ยทำการแก้ไขรูปภาพที่หลีเช่าเทียนแอบถ่ายทั้งหมด ทำการเปลี่ยนหน้าของเฉินเป่ย เป็นหน้าของหลีเช่าเทียน
ไม่ใช่แค่นั้น ไม่รู้ว่าเฉินเป่ยไปเอาวิดีโอกล้องวงจรปิดมาจากที่ไหน หลังจากปรับแต่งแก้ไขเรียบร้อย กลายเป็นหลีเช่าเทียนที่กำลังโอบเอวหลีหง เดินหยอกล้อกันไปมาอย่างสนิทสนม
มีถึงขั้นหลีเช่าเทียนเริ่มลงไม้ลงมือกับหลีหงตรงสี่แยกอย่างบ้าคลั่ง
คุณชายรองตระกูลหลีแห่งเยี่ยนจิง มีชื่อเสียงเรื่องความเป็นสุภาพบุรุษมาก ถ้าวิดีโอนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ผลลัพธ์คงจะคาดไม่ถึงเลยทีเดียว
หลินตู้หัวหวาดหวั่นใจ เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าที่มาที่ไปของเฉินเป่ยต้องไม่ธรรมดาแน่นอน แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็สามารถซื้อบริษัทของเขาได้ ไม่เกรงกลัวคุณชายหลีเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังกล้าท้าชนกับอีกฝ่ายด้วย ดูจากจุดนี้ จะให้คิดว่าเป็นคนธรรมดาคงจะยาก
ตอนแรกเขาคิดว่า เฉินเป่ยเป็นแค่ลูกน้องของหลีชิงเยียน แต่ตอนนี้ ความเป็นจริงคงห่างไกลจากที่เขาคิดไปมาก
หลินตู้หัวเปิดดูรูปภาพกับวิดีโอซ้ำอยู่หลายรอบ แล้วก็ต้องตกใจมาก
เพราะรูปภาพกับวิดีโอพวกนี้ ถ้าเขาไม่ได้เห็นรูปเดิมมาก่อน เขาคงมองไม่ออกว่าเป็นรูปกับวิดีโอที่ถูกปรับเปลี่ยนมาเพราะหาร่องรอยไม่เจอเลย นี่เป็นฝีมือตกแต่งของนักตกแต่งรูปภาพมือโปร ในเมืองหู้ไห่นี้ คงจะหาไม่เจอ
…………
หลินตู้หัวถอนหายใจออกมา ก่อนจะรู้สึกแผ่นหลังเย็นยะเยือก เขายิ่งคิดยิ่งมั่นใจ ที่เขาก้มหัวยอมแพ้เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว
เขาไม่อยากจะคิดเลย ถ้าเมื่อตะกี้เขาไม่ก้มหัวยอมแพ้ ผลลัพธ์ที่ได้จะน่ากลัวมากแค่ไหน
หลินตู้หัวเดินออกมาจากห้องทำงาน ก่อนจะยกแฟลชไดรฟ์ขึ้นแล้วสั่งงานพนักงานที่กำลังยุ่งอยู่ “ทุกคนพยายามกันอีกสักนิด ทำการลบข้อมูลข่าวของหลีชิงเยียนกับเฉินเป่ยออก แล้วเปลี่ยนเป็นข้อมูลใหม่นี้ซะ”
…………
เฉินเป่ยเดินออกจากบริษัทสื่อมวลชน แล้วขี่จักรยานออกมา ก่อนจะกดโทรออก
“เป็นยังไงบ้าง”ปลายสายถามออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“วางใจได้ครับ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณรอดูความเปลี่ยนแปลงได้เลย”เฉินเป่ยพูดเอาใจ
“งั้นก็ดีแล้ว” ปลายสาย หลีชิงเยียนกำลังพยักหน้าอย่างพอใจ
“เป็นยังไงบ้างครับ คุณจะไม่เลี้ยงข้าวผมสักมื้อเหรอครับ” เฉินเป่ยพูดยิ้มๆ
“เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะความเจ้าชู้ของคุณเอง ถ้าคุณไม่ออกไปเที่ยวเล่นกับผู้หญิงคนอื่น จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นไหม นี่ยังคิดจะให้ฉันเลี้ยงข้าวคุณอีกเหรอ” หลีชิงเยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงแข็งกร้าว
“ไม่กินก็ไม่กินสิครับ ทำไมคุณต้องดุผมด้วย” เฉินเป่ยบ่นพึมพำ “งั้นผมเลี้ยงข้าวคุณเองโอเคไหมครับ”
“ฉันขอคิดดูก่อน”ปลายสายเงียบไปสักพัก ก่อนที่หลีชิงเยียนจะตอบกลับ แล้วกดวางสายไป
เฉินเป่ยที่จับโทรศัพท์ไว้ด้วยสีหน้ามึนงง บ้าจริง ตอนแรกคิดจะให้เธอเลี้ยงข้าวเขาอยู่แท้ๆ แต่ผลสุดท้ายกลับกลายเป็นเขาเป็นคนเลี้ยงข้าวเธอซะงั้น
นี่เขาถูกเธอดึงเข้าหลุมพรางโดยไม่รู้ตัวเลย
แต่ไม่นาน เฉินเป่ยก็นึกขึ้นได้ ท่าทางของหลีชิงเยียนที่มีต่อเขา ดูเหมือนจะดีขึ้นจากก่อนหน้านี้ไม่น้อย
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เฉินเป่ยชวนหลีชิงเยียนออกไปกินข้าวด้วยกัน หลีชิงเยียนคงจะกดวางสายไปเลย ไม่สนใจเขาด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้เธอกลับบอกว่าจะลองเอาไปคิดดู นั่นก็หมายความว่าเปลี่ยนไปเยอะมาก
เฉินเป่ยรู้สึกดีใจมาก อดที่จะจินตนาการไม่ได้ ไม่แน่นะว่าต่อไปหลีชิงเยียนจะค่อยๆยอมรับเขามากขึ้นเรื่อยๆ ภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปลูกนี้ อาจจะถูกเขาปราบพยศก็ได้
ถึงตอนนั้น เจ้าหญิงน้ำแข็งองค์นี้ อาจจะนอนอยู่บนเตียงกับเขาทุกวัน และยอมให้เขาแตะต้องได้ตามใจชอบก็ได้
ตอนกลางวันเป็นราชินี ตอนกลางคืนเป็นสาวน้อย เป็นความฝันที่ชายหนุ่มจำนวนมากใฝ่ฝันจะได้ครอบครอง
ตัวเองเข้าใกล้ความฝันนี้ไปอีกก้าวโดยไม่รู้ตัว…
…………
ในบ้านพัก หลีเช่าเทียนกับไต้ห้าวหนานกำลังนั่งคุยกันอยู่บนโซฟาหรู
“คุณชายหลีลงมือแตกต่างจากคนอื่นจริงๆ ผมนับถือจริงๆครับ”ไต้ห้าวหนานที่ห่างหายไปนานยิ้มละไม
“ครั้งนี้ เรื่องของสองคนนั้น คงจะดังไปทั่วเมืองหู่ไห้แน่ๆ”
“พวกเขาสองคนเข้าใจกันมากไม่ใช่เหรอ” หลีเช่าเทียนเอ่ยพูด “รอพวกเขาถูกด่าจนตกต่ำ ผมค่อยลงมือจัดการ”