บทที่ 1

ดูเหมือนจะมีบางอย่างเลียใบหน้าของเธอ กู้หลิงหลงขมวดคิ้ว สองมือผลักไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวแล้วลืมตาขึ้น

ดวงตาของกู้หลิงหลงเบิกกว้างเมื่อเห็นว่ามันเป็นหัวหมาป่าขนาดใหญ่ ตีลังกากลับหลังลุกขึ้นมายืน ใบหน้าเคร่งขรึม

ทำไมถึงเจอหมาป่า? นางจำได้ชัดเจนว่าถูกเพื่อนร่วมทีมทรยศ ถูกยิงเสียชีวิตระหว่างภารกิจ หรือว่าเธอยังไม่ตาย?

“บรู้วบรู้ว...” จู่ ๆ หมาป่าที่อยู่ข้างหน้าก็รีบวิ่งเข้ามาหาเธอ กู้หลิงหลงถูกมันโยนลงไปที่พื้นโดยไม่รู้ตัว เธอตกใจมาก จึงคว้าคอของมันด้วยมือทั้งสองข้าง

“บรู้วบรู้ว...” มันร้องออกมาอีกสองครั้ง มันแลบลิ้นออกและเลียหน้าเธออย่างสนิทสนมมาก

ตกลงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทันใดนั้นความเจ็บปวดก็เข้ามาในศีรษะของเธอ ราวกับเข็มเหล็กนับพันที่ทิ่มกระดูก ความเจ็บปวดทำให้เธอต้องกุมศีรษะครวญคราง

หลังจากนั้นไม่นาน ความทรงจำของผู้อื่นก็ปรากฏขึ้น

ชื่อกู้หลิงหลงเหมือนกัน แต่กลับเป็นคนอัปมงคลที่ทำให้พ่อแม่ตาย โดนญาติพี่น้องยึดบ้านและทรัพย์สิน จนตรอกจนชนหินฆ่าตัวตายที่ทางเข้าหมู่บ้าน ยังไม่ตายสนิท ก็โดนคนในหมู่บ้านโยนไปในภูเขารกร้าง...

สีหน้าของกู้หลิงหลงมืดมนน่ากลัว ที่แท้เธอสิงในร่างผู้อื่น? อีกทั้งยังเป็นเด็กสาวอ่อนแอที่แม้แต่เด็กสามขวบห้าขวบก็รังแกได้!

หลังจากขมวดคิ้วและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กู้หลิงหลงก็เม้มริมฝีปากแล้วพูดกับตัวเองว่า“ในเมื่อข้าได้เป็นเจ้า แค้นของเจ้า ข้าจะชำระแทนเจ้าเอง”

“บรู้วบรู้ว...”

กู้หลิงหลงก้มลงมองไปที่หมาป่าที่คลานมาที่เท้าของเธอ มุมปากยกขึ้น คิดไม่ถึงเลยว่าแม้เจ้าของเดิมจะอ่อนแอ แต่ก็มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสัตว์ตามธรรมชาติ รู้ภาษาของสัตว์ และหมาป่าตรงหน้าตอนที่ยังเล็ก เจ้าของร่างเดิมเคยช่วยมันจากกับดักของพราน

กู้หลิงหลงมองไปรอบ ๆ นี่คือถ้ำ มีหญ้าอ่อนอยู่ข้างใต้ ที่นี่คงจะเป็นบ้านของมัน