บทที่ 2

กู้หลิงหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย สถานที่แห่งนี้ไม่สามารถเข้าถึงได้ เป็นทางตอนล่างของแม่น้ำ คนผู้นี้คงจะถูกพัดมาจากทางต้นน้ำ

ต้าฮุยลากชายคนนั้นกลับไปที่ฝั่ง ต้าฮุยเปียกไปทั้งตัวมองไปที่กู้หลิงหลง สายตาแสดงถึงความชื่นชม

กู้หลิงหลงมุมปากกระตุก ทำหน้านิ่งพูดกับต้าฮุย “ต้าฮุย ครั้งหน้าไม่มีถ้าไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามทำอะไรโดยพลการ ได้ยินชัดเจนหรือไม่”

พูดจบ กู้หลิงหลงก็ก้มศีรษะลงและมองดูชายตรงหน้า ชายคนนี้สูงประมาณ 6 ฉื่อ (สูงประมาณ 186 ซม.) สวมชุดสีดำลายเมฆเทา คอเสื้อและปลายแขนเสื้อปักด้วยด้ายทอง ผมสยาย สีหน้าซีดเซียว

กู้หลิงหลงคุกเข่าลงตรวจดูลมหายใจของเขา ถึงแม้ว่าจะอ่อนมาก แต่ยังมีชีวิตอยู่

แต่ทว่า คนผู้นี้จะเป็นหรือตายเกี่ยวอะไรกับเธอ? กู้หลิงหลงมองไปที่ต้าฮุยแล้วพูดว่า“ต้าฮุ่ย เขายังไม่ตาย พวกเราไปกันเถอะ ถ้าฟ้ามืดแล้วยังไม่ออกจากภูเขา ตอนค่ำก็ต้องค้างคืนในป่า”

กู้หลิงหลง จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผู้อื่น เธอแค่อยากกลับไปจัดการพวกสารเลวพวกนั้น ระบายความแค้นแทนเจ้าของร่างเดิม

หันหลังกำลังจะเดินจากไป ต้าฮุยก็วิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกัดขากางเกงของเธอและส่งเสียงร้อม กู้หลิงหลงเม้มริมฝีปากของนางแล้วมองดูมัน “เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเขา?”

หมาป่าตัวหนึ่ง ช่วยคนเป็นด้วยหรือ? กู้หลิงหลงนั่งยองๆ ลงครึ่งหนึ่งด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอขมวดคิ้วมองดูเขา ใบหน้าของชายคนนี้ซีดมาก อาจเนื่องมาจากการเสียเลือดมากเกินไป

เอื้อมมือไปปลดเข็มขัดออก คว้าคอเสื้อด้วยมือทั้งสองข้าง ดึงออก เผยอกคล้ายหยกสีขาว มีลูกธนูหักที่อกซ้าย ผิวหนังรอบ ๆ บาดแผลเริ่มดำคล้ำ บนลูกธนูมีพิษ !

กู้หลิงหลงยื่นมือไปแล้วกดเบา ๆ เลือดก็ไหลออกมาอีกครั้ง ไม่น่าแปลกใจเลยที่ใบหน้าของชายคนนี้ซีดมาก