บทที่ 3

ใช้มือซ้ายกดที่บาดแผล กู้หลิงหลงหยิบลูกธนูด้วยมือขวาขึ้นมาปัดเลือดออก ด้านบนมีลวดลายเพชรปรากฏอยู่ ด้านในเป็นดอกไม้ที่ไม่รู้จักชนิดหนึ่ง

กู้หลิงหลงขมวดคิ้ว ชายคนนี้ เธอไม่อยากช่วยแล้วเขายังทำให้ตัวเองเดือดร้อน

ใยแมงมุมบนฝ่ามือค่อย ๆ หยุดเลือด กู้หลิงหลงปล่อยมือ หลังจากล้างมือแล้ว เธอก็ฉีกชุดด้านในสีขาวชิ้นใหญ่ของเขาออก หลังจากย่างไฟจนแห้งครึ่งหนึ่งแล้ว ก็นำเมล็ดตำแยที่เพิ่งเก็บมากับยาทาแผลในห่อมารวมกัน แล้วพันปิดบาดแผลให้เขา

หลังจากวุ่นทั้งวัน ฟ้าก็ค่อย ๆ มืดแล้ว กู้หลิงหลงเม้มริมฝีปาก ตามองดูต้าฮุยกระโดดขึ้นลงในแม่น้ำ เธออดไม่ได้ที่จะกลอกตา หมาป่าตัวนี้ถึงแม้จะฉลาดมาก แต่ความฉลาดทางปัญญายังอยู่ในระดับของเด็ก

กู้หลิงหลงลงไปที่แม่น้ำจับปลาได้สองตัว ใช้มีดหมอเมื่อครู่ผ่าท้องออก เสียบไปบนกิ่งไม้ แล้วย่างบนไฟ

เธอย่างปลาอย่างเงียบ ๆ หลังจากที่ปลากลายเป็นสีน้ำตาลทั้งสองด้าน ถือไปนั่งอยู่บนก้อนหินแล้วกินอย่างเงียบ ๆ

หลังจากที่กู้หลิงหลงกินปลาเสร็จแล้ว ฟ้าก็มืดสนิท หรือว่าคืนนี้ต้องอยู่ในที่ทุรกันดาร? เธอไม่เป็นอะไร แค่กังวลว่าชายคนนั้นจะเป็นหวัดและมีไข้ในตอนกลางคืน งั้นสิ่งที่เธอยุ่งมาตั้งนานก็เปล่าประโยชน์แล้ว

ในค่ำคืนที่มืดมิด ดวงตาของต้าฮุยเป็นแสงสีเขียว กู้หลิงหลงเดินเข้าไปหามันแล้วพูดว่า “ต้าฮุย พวกเราต้องหาที่พักหนึ่งคืน”

ต้าฮุยหอนสองครั้งแล้วเดินเตาะแตะไปข้างหน้า กู้หลิงหลงเม้มริมฝีปาก แล้วพยุงชายที่บาดเจ็บผู้นั้นขึ้นมา ขมวดคิ้วแล้วมองที่เขา จากนั้นอุ้มเขาท่าเจ้าหญิงไว้ในอ้อมอก

หลังจากเดินไปได้ประมาณถ้วยชา บ้านไม้ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า กู้หลิงหลงหรี่ตา ต้าฮุยที่คุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดีก็ชนประตูแล้ววิ่งเข้าไป

กู่หลิงหลงเดินเข้าไปในห้อง วางคนลงบนพื้น มองผ่านแสงจันทร์เห็นว่ามีเก้าสองตัว โต๊ะไม้เล็ก ๆ บนผนังยังมีคันธนูและเสื้อกันฝน นี่คงจะเป็นที่พักชั่วคราวของพราน

กู้หลิงหลงยืนขึ้น คลำหาไปรอบ ๆ สักพัก จากนั้นก็คลำแตะตะบันไฟและตะเกียงน้ำมันสน เปลวไฟมีขนาดเท่าเมล็ดถั่ว แต่ก็ทำให้คนรู้สึกอบอุ่น หลังจากปิดประตู กู้หลิงหลงก็นั่งพักผ่อนพิงกำแพง ต้าฮุยมองที่กู้หลิงหลง จากนั้นเดินไปตรงหน้าเธอแล้วนอนลง

ชายคนนั้นมีไข้สูงในตอนกลางคืนอย่างที่คิด กู้หลิงหลงพบกะละมังไม้อยู่ในห้อง เม้มริมฝีปาก หยิบกะละมังไม้แล้วเดินออกจากห้อง ไปที่แม่น้ำเพื่อไปเอากะละมังใส่น้ำกลับไป ฉีกเสื้อผ้าของเขาออก ชุบน้ำเช็ดตัวให้เย็นลง

ดวงตาของกู้หลิงหลงแวววาว ใบหน้าเย็นชา เธอโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยดูแลใครมาก่อน ใครจะไปคิดว่ามาถึงที่นี่ไม่ถึงวัน ก็กลายเป็นแม่คนแล้ว