บทที่ 4

“ท่านแม่... ท่านแม่... ฮือ ๆ” ชายตรงหน้าซึ่งเห็นได้ชัดว่าสูงกว่าเธอจู่ ๆ ก็น้ำตาไหลร้องไห้ขึ้นมา

กู้หลิงเบิกตากว้าง นี่... เป็นคนโง่จริง ๆ เหรอ?

“หุบปาก!” กู้หลิงหลงตะโกนอย่างเหลือทน

คนผู้นั้นฟังแล้ว ถึงแม้ยังสะอื้นอยู่ แต่ก็หยุดร้องไห้ สายตาคู่นั้นสว่างไสว มองเธอด้วยความเสียใจ

กู้หลิงหลงมองหน้าชายผู้นั้นแล้วก็เข้าใจทันที เธอมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ สายตาของชายผู้นี้ไร้เดียงสาราวกับเด็ก ไม่เหมือนกับสายตาของผู้ใหญ่เลยสักนิด ถ้าหากเป็นการแกล้งโง่ การกระทำสามารถโกหกคนได้ แต่สายตากลับไม่อาจโกหกคนได้

กู้หลิงหลงมองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน ไม่รู้ว่าเขาเกิดมาแบบนี้หรือเป็นแบบนี้เพราะอาการบาดเจ็บ แต่จากสถานการณ์ปัจจุบัน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ชายผู้นี้จะนำผลประโยชน์มาสู่เธอ

“บรู้วบรู้ว...” ต้าฮุยกัดชายผ้าของเธอ

กู้หลิงหลงมองไปที่ต้าฮุยแล้วพูดว่า “ต้าฮุย ในเมื่อเขาตื่นแล้ว พวกเราลงเขากันเถอะ”

จากนั้นก็เดินไป ถ้ายังอยู่ต่อไป เมื่อรู้ว่าการที่ทำไปทั้งหมดเมื่อวานนั้นไร้ประโยชน์ ก็โกรธจนปวดใจ กู้หลิงหลงพาต้าฮุยออกมาจากกระท่อมอย่างรวดเร็ว

ชายในห้องมองพวกเขาจากไป ก็ลุกขึ้นมา ไม่สนใจความเจ็บปวดของร่างกาย เดินตามพวกเขาไป