บทที่ 5

กู้หลิงหลงทำเสียงเย็น พาต้าฮุยพุ่งตรงวิ่งลงเขา ตอนนี้ไม่มีเวลาที่จะสนใจเขา

ที่นี่คือหมู่บ้านไป่ฮวาใช่ไหม?

กู้หลิงหลงเม้มปาก เธอเดินเร็วมาก ในที่สุดก็มาถึงหน้าหมู่บ้าน บนหินนั้นยังคงมีคราบเลือดอยู่

ในเวลานี้คนในหมู่บ้านกลับมาจากทำงานในทุ่งนากันแล้วเห็นคนยืนนิ่งอยู่ข้างหินตรงทางเข้าหมู่บ้าน ด้วยความอยากรู้อยากเห็น มีคนเงยหน้าขึ้นมองทันใดก็หน้าซีดและตะโกนเสียงดัง “บุตรตรีสกุลกู้... ลุกมาจากหลุมแล้ว”

“ผีหลอก...”

ผมของกู้หลิงหลงยุ่งเหยิง เดิมทีเธอก็ไม่มีหวี รูขนาดเท่าเหรียญทองแดงบนหน้าผากแม้ว่าจะไม่มีเลือดไหลแล้ว แต่บาดแผลยังคงแดงก่ำ ดูแล้วน่ากลัว

กู้หลิงหลงวิ่งไปหาเขาสองก้าว ยื่นมือออกมาแล้วบิดคอของเขา “เจ้าหาว่าใครเป็นผี?”

“เปล่า... ไม่ใช่ผี จอมยุทธหญิงไว้ชีวิต ไว้ชีวิต...”

ดวงตาของกู้หลิงหลงเย็นชา ชายผู้แข็งแกร่งที่หนักหนึ่งร้อยห้าสิบหกจินถูกกุมไว้ในมือราวกับไก่ตัวหนึ่ง “หม่าลู่อยู่หรือไม่?”

“อยู่… อยู่…”

“ไสหัวไป!” กู้หลิงหลงปล่อยมือแล้วตะคอก

หม่าลู่ หัวหน้าหมู่บ้านไป่ฮวา ตอนที่กู้หลิงหลงคนเดิมถูกญาติของนางแย่งที่ดินยึดบ้าน ชายคนนี้ก็เพิกเฉยต่อ หลังจากที่กู้หลิงหลงสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างเขาเป็นคนที่นำชาวบ้านไปขับไล่นาง! ถ้าบอกว่าญาติ ๆ ทำร้ายจิตใจของกู้หลิงหลง ผู้ใหญ่บ้านหม่าลู่ก็จะฆ่านาง!

เธอจะจัดการทีละคน ทีละคนแทนกู้หลิงหลงคนเดิม! ไม่ว่าใครก็หนีไม่พ้น!

ภายในเวลาอันสั้น กู้หลิงหลงก็มาถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน มองดูบ้านหลังคากระเบื้องเขียวหลังใหญ่ที่มีกำแพงด้านนอกสูงหนึ่งจั้งกว่า บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเป็นบ้านที่หรูหราที่สุดในหมู่บ้านไป่ฮวา