บทที่ 6

บ้านตระกูลหม่าอยู่กลางหมู่บ้าน เสียงตะโกน เสียงนั้นทั้งน่าเวทนาและเร่งเร้า เสียงของพวกเขาดังก้องไปในอากาศ ทุกครอบครัวล้วนได้ยินว่าบุตรสาวสกุลกู้กลับมาแล้ว ทุกคนล้วนปิดประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนา ไม่กล้าออกมา แต่ยังได้ยินเสียงคร่ำครวญของครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้าน

“บรู้วบรู้ว...” ต้าฮุยแยกเขี้ยวให้ลูกชายของตระกูลหม่า คนตระกูลหม่าตกใจมากจนกลิ้งตัวออกจากถนนเข้าไปในคูน้ำเหม็นใต้ถนน

“ท่านแม่...”

ใบหน้าของกู้หลิงหลงแข็งทื่อ แส้ที่ใช้จัดการหม่าลู่ตกลงบนพื้นทันที กู้หลิงหลงขมวดคิ้วหันกลับมามอง สีหน้าชายคนนั้นซีดเซียวขึ้นเรื่อย ๆ ตอนที่เดินตัวก็สั่น

กู้หลิงหลงมองชายตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน เธอแค่ใจดีช่วยชีวิตไว้ ตอนนี้เขากลับต้องพึ่งเธอหรือ?

ริมฝีปากไร้เลือดของเขาพยายามอย่างหนักเพื่อแสดงรอยยิ้ม แต่เขายังคงตะโกนอย่างดื้อรั้น “ท่านแม่... ข้าเจ็บมาก”

ทันทีที่พูดจบ ชายคนนั้นก็ล้มลงมาหาเธอ กู้หลิงหลงรีบวิ่งไปข้างหน้า กอดเอวของเขาไว้ และขมวดคิ้ว! ช่วยเขาไว้ เป็นการสร้างปัญหาให้ตัวเองจริง ๆ!

อาจจะมีบางอย่าง ตอนนี้เขาเป็นลมไปแล้ว บาดแผลที่หน้าอกอาจจะไม่ค่อยปลอดภัย

กู้หลิงหลงเม้มริมฝีปากแล้วอุ้มเขาขึ้นมาและจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับต้าฮุย

นอกหมู่บ้านไป่ฮวามีชายชราผู้โดดเดี่ยวสกุลหลิว เป็นหมอเพียงคนเดียวในแปดหมู่บ้านนี้ พ่อของกู้หลิงหลงได้รับการตรวจและรักษาโดยคนผู้นี้ แม้จะรักษาโรคของเขาไม่หายขาด แต่หลังจากที่พ่อเสียชีวิต ชายชราหลิวก็สงสารนางในฐานะเด็กกำพร้าและไม่ได้ขอค่ารักษาจากนาง ในความทรงจำของเจ้าของเดิม หลิวเหล่ายังเป็นคนแรกที่ไม่กลัวคนอัปมงคลเช่นนางและเป็นคนนอกที่ปฏิบัติต่อนางอย่างดี

ระหว่างทาง กู้หลิงหลงไม่ได้พบใครอีกเลย ประตูหน้าต่างของบ้านทุกหลังก็ปิดลง กู้หลิงหลงทำเสียงเย็น อย่าคิดว่าเธอะปล่อยไปแบบนี้!

“ตุ้งตุ้ง...” กู้หลิงหลงโอบรอบเอวของเขาด้วยมือเดียว เคาะประตูไม้เบา ๆ