บทที่ 7

ชายชราหลิวขมวดคิ้ว มองเธอแล้วพูดว่า “เจ้าจัดการอย่างไร”

กู้หลิงหลงหยิบห่อเล็ก ๆ ออกมาแล้วพูดว่า "นี่"

ชายชราหลิวพูดด้วยความโกรธ "นี่คือห่อใส่เข็มที่ข้าใช้สำหรับการรักษาทุกวัน เมื่อวานอยู่ดี ๆ ก็หายไป ทำไมถึงไปอยู่ในมือเจ้าได้"

เมื่อกู้หลิงหลงได้ยินสิ่งนี้ก็จ้องมองไปที่ต้าฮุยที่หอนสองครั้ง ดงตาของหมาป่ามีความเจ้าเล่ห์

ชายชราหลิวมองไปที่หมาป่าสีเทาตัวใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ เธอแล้วพูดว่า "ที่แท้ก็เป็นฝีมือเจ้าสัตว์ตัวนี้"

กูหลิงหลงวางของไว้ตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า "ท่านปู่หลิว ข้ารู้ว่าคุณคงมีข้อสงสัยมากมาย เช่น เห็นชัด ๆ ว่าข้าเป็นคนกำลังจะตาย ทำไมถึงฟื้นขึ้นมา ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ รบกวนท่านดูเขาก่อนเถิด แล้วข้าจะเล่าให้ท่านฟัง”

ชายชราหลิวเข้าใจลำดับความสำคัญ จึงตรวจชีพจรให้เขา แล้วดึงผ้าพันแผลออกทำความสะอาดแผลให้ใหม่ แล้วทายาและพันแผล ขั้นตอนทั้งหมดกู้หลิงหลงได้แต่มองดูเขา ก้มหน้าไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

หลังจากเสร็จแล้ว ชายชราหลิวก็ล้างมือ มองกู้หลิงหลงแล้วพูดว่า "หลิงหลง คนผู้นี้คือใคร"

กู้หลิงหลงส่ายหัว “ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ข้าช่วยชีวิตเขาไว้ระหว่างทาง คิดไม่ถึงว่าหลังจากช่วยเขา เขาตื่นขึ้นมา สมองของเขากลับมีปัญหา เอาแต่ตามติดข้าแถมยังเรียกข้าว่าท่านแม่อีกด้วย”

เมื่อมองดูชายคนนั้น ชายชราหลิวอธิบายว่า "ชายคนนี้ถูกพิษ ส่วนจะเป็นพิษชนิดใดข้าไม่ค่อยมีความรู้จึงไม่แน่ใจ การที่เขาโง่เกรงว่าคงจะเป็นเพราะถูกพิษ"