บทที่ 8

ชายชราหลิวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ระเบิดหัวเราะออกมาว่า "ข้ารู้ว่าเด็กสาวอย่างเจ้าเป็นคนโชคดี ในความคิดของข้าเจ้าไม่ใช่คนโชคร้าย เจ้าเป็นเซียนผู้ลงมาจากสวรรค์เพื่อเอาชนะภัยพิบัติ และเจ้าก็ไม่ใช่คนที่ทำให้พ่อแม่ตาย เป็นเพราะร่างกายของพวกเขาไม่อาจทนรับต่อการมาเกิดของเจ้าได้ ถึงได้จากไปขึ้นสวรรค์และกลายเป็นเทพเร็ว"

กู้หลิงหลงเบิกตากว้าง ชายชราคนนี้จัดการสิ่งต่าง ๆ ได้ดีกว่าเธอ หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้ว คำพูดสองสามประโยคสุดท้ายของชายชราหลิวก็หมายความว่าเขาต้องการช่วยเธอหลุดพ้นจากตัวตนของคนอัปมงคล

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน จู่ ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูในเรือน เสียงที่หยาบกระด้างก็ตะโกนว่า "เทวดาหลิว ท่านได้โปรดไปดูหัวหน้าหมู่บ้านหน่อย เข้าได้รับบาดเจ็บ หมอเทวดาหลิว"

กู้หลิงหลงหรี่ตาลง มองชายชราหลิวแล้วพูดว่า "เมื่อครู่ข้าเพิ่งสั่งสอนหม่าลู่"

ชายชราหลิวพยักหน้าแล้วตะโกนออกไปที่ประตูว่า "ไสหัวไป ข้าไม่ไปตรวจให้คนใจดำหรอก!"

"หมอเทวดาหลิว ท่านได้โปรดช่วยพ่อข้าด้วย บุตรสาวสกุลหลิวก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงยังไม่ตาย คิดไม่ถึงว่ากลับมายังมีความสามารถด้วย พ่อข้าก็โดนนางตี" เสียงนั้นร้องรนทั้งร้องไห้ ทุบประตูเสียงดัง

ชายชราหลิวจ้องแล้วพูดว่า "ข้าไม่ไป"

"หมอเทวดาหลิว ขอร้องท่านได้โปรดช่วยพ่อข้าด้วย"

กู้หลิงหลงมองไปที่ชายชราหลิว แล้วกระซิบอะไรบางอย่างกับเขา

ชายชราหลิวฟังจบก็มองกู่หลิงหลงอย่างจนปัญญาแล้วพูดว่า "ออกไปตรวจตรวจน่ะไม่ใช่ว่าไม่ได้ สิบตำลึง จ่ายไหวข้าก็จะไป"

“อะไรนะ เงินสิบตำลึง หมอเทวดาหลิว มันแพงเกินไป! ปกติเวลามีคนมาให้ท่านรักษา จ่ายแค่ไม่เท่าไหร่เอง ทำไมถึงต้องการเยอะขนาดนี้?”

"เยอะ? ถ้าเจ้าคิดว่าชีวิตของพ่อเจ้าไม่คุ้มค่ากับสอบตำลึง งั้นก็เชิญผู้อื่นเถิด" ชายชราหลิวพูดด้วยความโกรธ

คนข้างนอกคุยกันสักพัก ในที่สุดก็พูดว่า "หมอเทวดาหลิว สิบตำลึงก็สิบตำลึง เชิญท่านหมอเทวดารีบไปดูพ่อของข้าเถิด"