บทที่ 20

ในคืนแรกของการหลุดมาในอีกโลกหนึ่ง ในที่สุดกู้หลิงหลงก็นอนหลับอย่างสงบโดยหนุนต้าฮุย

เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น กู้หลิงหลงก็เดินออกจากห้อง เห็นท่านปู่หลิวกำลังเก็บสมุนไพร กู้หลิงหลงเลิกคิ้วแล้วถามว่า "ท่านปู่ นี่ท่านทำอะไรอยู่"

ชายชราหลิวตอบพลางมัดยาว่า"หลิงหลง เจ้าอยู่บ้านดูแลบ้านดี ๆ ไม่มีอะไรทำก็เก็บกวาดบ้าน ข้าจะไปส่งยาในเมือง"

กู้หลิงหลงขมวดคิ้ว "นี่ท่านจะไปตลาดหรือ? งั้นข้าไปกับท่าน"

พูดพลางหยิบตะกร้าสะพายหลังขึ้นมา ชายชราหลิวยิ้มแล้วกล่าวว่า "ผู้ชายคนนั้นยังไม่ตื่น นังหนูเจ้าอยู่บ้านดูเขาเถอะ"

กู้หลิงหลงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ชายชราหลิวออกไปแล้วพร้อมกับตะกร้าบนหลัง กู้หลิงหลง ยืนอยู่ข้างประตูและถอนหายใจในใจ

หลังจากนั้นไม่นาน กู้หลิงหลงก็กลับมาในบ้านเห็นว่าต้าป๋ายยังไม่ตื่น เธอแตะหน้าผากของเขา พบว่าไข้ลดลงแล้ว กู้หลิงหลงเดินกลับไปที่ห้องเก็บของก่อนเพื่อจัดห้อง

หนึ่งชั่วยามต่อมา ต้าป๋ายก็วิ่งมาหาเธอ มองเธออย่างสงสัย กู้หลิงหลงเบิกตาจ้องมองเขาอย่างไม่อดทน "ออกไป อย่าเกะกะขวางทางที่นี่"

ต้าฮุยสะบัดหางถูกับต้าป๋าย ต้าป๋ายไม่ขยับ "ข้าจะดูเฉย ๆ เป็นเด็กดี"

กู้หลิงหลงเลิกคิ้ว เธอกลายเป็นเหมือนแมวลายแล้ว อารมณ์ก็พุ่งพล่านขึ้นมา “ข้าให้เจ้าออกไปเจ้าฟังไม่รู้เรื่องหรือ?”

ต้าฮุยกัดขากางเกงของต้าป๋าย หอนสองครั้งแล้วดึงเขาออกมา ต้าป๋ายเดินตามต้าฮุยออกไปด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ดวงตาที่สวยงามของเขาเปล่งประกายด้วยความเจ็บปวด เขามองไปที่ต้าฮุ่ยแล้วพูดว่า "ท่านแม่ยังโกรธข้าอยู่ใช่หรือไม่? ข้าหิวมาก"

ต้าฮุยโยนเขาลงบนพื้นทันทีและเลียหน้าของเขา ต้าป๋ายลืมความกังวลของเขาทันทีและเริ่มทะเลาะกับต้าฮุย

กู้หลิงหลงได้ยินเสียงข้างนอกแล้วส่ายหัว คนโง่ต้าป๋ายนี้ไม่รู้ว่าเขาจะกลายเป็นปกติเมื่อใด

หลังจากนั้นไม่นาน กู้หลิงหลงก็ออกมาจากห้อง หลังจากทำความสะอาดตัวเองแล้วเธอก็เดินไปหาต้าป๋าย