บทที่ 19

กู้หลิงหลงเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร แล้วรีบเดินออกจากบ้านไป ชายชราหลิวมองดูแผ่นหลังของหญิงสาวแล้วส่ายหัว "เจ้านี่นะ นิสัยดื้อรั้นนัก!"

เธอเดินช้ามาก ตอนนี้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง แม้แต่สีหน้าของเธอก็ไม่แน่ใจเช่นกัน

สายลมเย็น ๆ พัดมาโดนร่างกายรู้สึกหนาวเล็กน้อย แม้ว่ากลางคืนจะมืด แต่กู้หลิงหลงยังคงเห็นเงานั้น เขายังคงอยู่ที่เดิมเหมือนตอนที่เธอจากไป แม้ว่าเขาจะตัวสั่นจากความหนาวเย็น แต่เขาก็ยังคงหลับตาลงมือของเขากดไปที่ข้างขาของเขา

ช่างเป็นผู้ชายที่โง่นัก! กู้หลิงหลงเดินเข้าไปหาเขาแล้วเอ่ยปากพูดว่า "เจ้าโง่ขนาดนี้ หนาวก็ไม่รู้จักหลบ?"

ชายคนนั้นลืมตาขึ้น การยืนอยู่ในท่าเดียวเป็นเวลานานทำให้ร่างกายของเขาสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นกู้หลิงหลง ดวงตาของเขาก็ระเบิดด้วยความยินดีอย่างยิ่ง "แม่ ท่านมารับข้าแล้ว? ข้าเป็นเด็กดี ท่านแม่อย่าไล่ข้าไปเลยได้ไหม?"

เขามองดูเธออย่างระมัดระวัง อยากจะจับมือของเธอแต่ไม่กล้าขยับ กู้หลิงหลงรู้สึกดวงตาของเธอเศร้าหมอง ทันใดนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ ชาติก่อนเธอเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีญาติพี่น้อง เคยคิดว่าพ่อแม่เป็นอย่างไร สุดท้ายความคิดถึงเหล่านั้นก็ถูกผนึกไว้ในฝุ่นของกาลเวลา

กู้หลิงหลงมองเขา "ข้าไม่ไล่เจ้าไปก็ได้ แต่เจ้าห้ามเรียกข้าว่าท่านแม่อีก ถ้าข้าได้ยินอีกครั้ง ข้าจะต่อยเจ้า!"

พูดพลางยกกำปั้นขึ้น เมื่อเห็นท่าทางสับสนของเขา กู้หลิงหลงกล่าวว่า "ต่อจากนี้ไป เจ้าชื่อว่าต้าป๋าย"

"ต้าป๋าย..." เขาถามอย่างสงสัย

"ใช่ ต้าป๋าย ชื่อของเจ้า" กู้หลิงหลงตอบ

คล้องกับต้าฮุยพอดี ตัวหนึ่งเป็นสัตว์ร้ายแต่มีไอคิวเหมือนเด็ก อีกคนเป็นผู้ใหญ่แต่กลับเป็นคนโง่ เป็นคู่ทุกข์คู่ยากนี่เอง!

กู้หลิงหลงเอื้อมมือไปจับเขา แต่พบว่าร่างกายของเขาร้อนจัด แสดงว่าเขามีไข้สูง กู้หลิงหลงถ่มน้ำลายอย่างแรง จิ้มไปที่หัวของเขาแล้วพูดว่า "เจ้าโง่เขลา หนาวจนแข็งแล้วไม่รู้จักกลับบ้านหรอ??"