บทที่ 18

กู้หลิงหลงทำตามที่พูด โค้งคำนับเขาสามครั้งทันที ยกมือขึ้นสาบานว่า "ข้ากู้หลิงหลงสาบานว่า ตราบใดที่ข้ายังอยู่ จะดูแลท่านปู่หลิวอย่างเป็นอย่างดี!"

ชายชราหลิวเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า "เด็กดี เจ้ารีบลุกขึ้น บาดแผลบนหน้าผากเจ้าปริอีกแล้ว"

เมื่อเห็นว่ายังเช้าอยู่ กู้หลิงหลงจึงพาต้าฮุยไปที่บ้านเดิมของนาง ประตูและหน้าต่างของบ้านไม้ทั้งสองหลังถูกทุบแตกเป็นชิ้น ๆ พื้นก็เละเทะ ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่ในบ้าน

กู้หลิงหลงหรี่ตาลง นางช่ายนี่ช่างเก่งกาจยิ่งกว่าโจวปาผีเสียอีก วันนี้ตบนางไปไม่กี่ครั้งช่างดูถูกนางจริง ๆ!

บ้านพังแบบนี้ คงอยู่ไม่ได้ชั่วคราว กู้หลิงหลงเม้มปาก พาต้าฮุยกลับ

พอถึงบ้านของท่านปู่หลิว ชายผู้นั้นก็ตื่นแล้ว ชายชราหลิวเห็นหลิงหลงกลับมาแล้ว จึงรีบกล่าวว่า "นังหนู เจ้ารีบคุยกับเขา เจ้าไม่อยู่เขาก็จะไปหาเจ้า ข้าคุมเขาไม่ได้"

“ท่านแม่...” เขาตะโกนเบา ๆ แล้วมองเธอด้วยสีหน้าน้อยใจ

กู้หลิงหลงจะปวดหัวแล้ว ชายผู้นี้มีความสามารถจริง ๆ เขาจะพึ่งเธอแบบนี้เหรอ? กู้หลิงหลงเม้มริมฝีปาก กู้หลิงหลงไม่ใช่คนใจดีอะไร ใจดีก็โดนรังแก เป็นหลักการที่มีมาตั้งแต่โบราณ

กู้หลิงหลงหรี่ตาลง ชี้ไปที่เขาแล้วพูดว่า "ตามข้ามา"

ชายคนนั้นยืนขึ้นด้วยรอยยิ้มและติดตามเธอด้วยใบหน้าร่าเริง กู้หลิงหลงพาเขาไปยังสถานที่ลับ สีหน้าเปลี่ยนทันที มองเขาอย่างดุร้ายแล้วพูดว่า "ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ไสหัวออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

ถ้ารู้ว่าการช่วยชายคนนี้จะทำให้ตัวเองเดือดร้อน เธอก็จะปล่อยเขาไปตามยถากรรม จะทำเป็นจิตใจดีไปทำไม!

เมื่อเห็นสีหน้าที่ดุร้ายและดวงตาที่เย็นชาของนั้น ชายคนนั้นก็ขมวดคิ้วและมองเธอดวงตาที่ดูไร้เดียงสา "ท่านแม่ ท่านไม่ต้องการข้าแล้วหรือ?"

"ข้าเป็นเด็กดี แม่อย่าไล่ข้าไปเลย" พูดจบชายร่างใหญ่ก็ร้องไห้ ร้องอย่างกับเสียใจจริง ๆ ดูแล้วแล้วจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ!