ตอนที่ 5 ผมไม่กลับคนเดียวแน่

วันถัดมา Q-Bar

วันนี้ภาวินทร์ตั้งใจจะมาที่นี่เพื่อจะมองหน้าบาร์เทนเดอร์สาวอีกครั้งเพื่อความแน่ใจกับสิ่งที่เขาเห็นเมื่อคืนนี้ หากว่าเธอคือลักษิการุ่นน้องสาวแว่นตัวแสบที่เขารู้จัก คราวนี้ก็ถึงเวลาที่เขาจะแก้แค้นเธอแล้ว

“ดราย์ มาร์ตินี่”

“ค่ะ”

มิวหันไปมองแขกที่มักจะมาประจำในช่วงนี้ ตอนนี้เธอลดความกลัวเขาลงไปมากแล้ว เพราะดูเหมือนว่าภาวินทร์จะไม่ได้ใส่ใจเธอและมาที่นี่เพื่อท่องราตรีเพียงอย่างเดียว เรเน่ชงตามสูตรและส่งเครื่องดื่มที่เขาสั่งประจำให้เขา

“ขอบใจนะสำหรับเครื่องดื่มแก้แฮงค์เมื่อวาน”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณสำหรับทิปด้วยค่ะคุณผู้ชาย”

“ไม่เป็นไรเพราะผมจะเอาคืนมากกว่าทิปแน่…เรเน่”

เธอหันไปยิ้มให้เขา รอยยิ้มของเธอทำให้เขามั่นใจว่าเธอคือ “ยัยลูกแกะน้อย” ที่เขาเจอในห้องสมุดครั้งก่อนตอนที่เพื่อนของเขาไปยืมหนังสือ นึกไม่ถึงเลยว่าเวลาที่เธอแต่งตัวเซ็กซี่และหมุนแก้วชงของบาร์เทนเดอร์พร้อมลีลาการหมุนผสมเครื่องดื่มทำให้เขาตื่นตาตื่นใจทุกครั้งจนละสายตาไม่ได้

เครื่องดื่มน้ำเมาแก้วต่อแก้วที่เธอชงส่งต่อให้สาว ๆ ออกไปเสิร์ฟให้ลูกค้าทำให้เขาเผลอมองอย่างลืมตัว มารู้ตัวอีกทีก็ชอบมองเธอชงเมนูต่าง ๆ อย่างตั้งใจ

‘เก่งหลายอย่างเลยนี่นา ให้ตายสิภาวินทร์ มึงมาเพื่อแก้แค้นที่เธอทำมึงขายหน้านะโว้ยอย่าไขว้เขวสิวะ’

ภาวินทร์ครุ่นคิดในใจก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มอีกแก้ว เธอหันมามองหน้าเขาที่เริ่มตาเยิ้มเพราะคิดว่าเขาเมาแล้วหลังจากดื่มแก้วที่สามไป ดังนั้นวันนี้เธอจึงเสิร์ฟมะนาวโรยเกลือให้เขาเพิ่มอีกหนึ่งจาน

“หวังว่าคุณคงจะไม่ขับรถกลับเองหรอกนะคะเพราะมันผิดกฎหมาย”

“แน่นอน และผมคิดว่าจะไม่กลับบ้านคนเดียวด้วย”

“ปกติคุณผู้ชายก็ไม่ค่อยกลับบ้านคนเดียวอยู่แล้วนี่คะ”

“เรเน่ บลูมากาเรเน่สาม”

“ได้เลย”

นี่แหละไม่ผิดแน่ แม้ว่าจะเป็นบาร์เทนเดอร์บริการนักดื่มยามค่ำคืนแต่ความหยิ่งยโสและคำพูดเหน็บแนมพวกนี้เป็นเหมือนนิสัยเฉพาะตัวของเธอไปแล้วโดยที่เธอก็ไม่ทันได้รู้ตัว ภาวินทร์นั่งมองนาฬิกาสุดหรูก่อนจะมองไปที่บาร์เทนเดอร์สาวที่กำลังสนุกกับการโยนแก้วชงเพื่อผสมเครื่องดื่มให้ลูกค้า

“หึ เดี๋ยวก็รู้ยัยลูกแกะน้อย”

เขาเดินออกมาจากร้านก่อนเวลาเลิกงานของเธอ เมื่อเห็นว่ามิวเดินออกมาแล้วเขาจึงได้เดินตามเธอไปด้านหลัง ลักษิกาพยายามมองหารถที่จะกลับบ้านแต่โชคร้ายที่วันนี้เป็นวันเสาร์ นักท่องราตรีจึงได้มีมากจนรถไม่พอก่อนที่จะมีบางคนมาสะกิดเธอ มิวหันไปและต้องตกใจแต่ว่าวันนี้เธอไม่ได้ลบเครื่องสำอางออกเพราะเป็นวันเสาร์

“สวัสดีเรเน่”

“คุณ!!”

“ใช่ ผมเอง จะให้ผมเรียกคุณว่าเรเน่… หรือว่า "น้องมิว" ดีล่ะ"

มิวนิ่งไปเมื่อเขาเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหู ที่แท้เขาก็รู้แล้วว่าเป็นเธอแต่ว่าเขามาคนเดียว เธอหันไปมองรอบ ๆ ก็ไม่มีทางให้หนีเพราะเขามองเธออย่างผู้ชนะ

“มองอะไรที่นี่ตอนนี้นอกจากพี่ไม่มีใครอยู่ ทางที่ดีเรามาคุยกันหน่อยไหมว่าจากนี้จะเอายังไงต่อ”

“คุณ… คุณผู้ชายคุณจำคนผิดแล้วฉันไม่ใช่… ไม่ใช่”

“งั้นเหรอ โอ้ ถ้างั้นผมก็มองคนผิดสินะที่มาเรียกรถกลับบ้านที่นี่ทุกคืนวันศุกร์ เสาร์เพื่อจะกลับไปที่หอพักหน้ามหาลัย อีกอย่างนะ ผมยังรู้มาอีกว่าคุณอยู่หอพักเดียวกับน้องสาวเพื่อนผม ถูกต้อง น้องของไอ้ภัทรก็อยู่ที่เดียวกับคุณ เธอบอกว่าคุณกลับหอดึก ๆ ทุกศุกร์ เสาร์ แล้วผมก็คงเข้าใจผิดที่…รอยยิ้มของคุณบังเอิญเหมือนกับยัยลูกแกะน้อยคนนั้น”

“คุณ!! นี่คุณกำลังล่วงละเมิด..อ๊ะ”

เธอถอยจนเกือบจะล้ม เขาดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้ได้ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ชงด้วยมือเธอที่ตัวเขาทำให้ใจของมิวสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยอมรับว่าพอมองใกล้ ๆ แบบนี้ ภาวินทร์ก็หล่อจนเธอใจเต้นแรง

“ปล่อยนะ”

“คุยกันก่อนสิ”

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับลูกค้า”

“ผมออกมานอกร้านแล้ว อีกอย่างคุณก็เลิกงานแล้วตอนนี้ไม่ใช่เรเน่กับลูกค้า แต่เป็นพี่วินทร์กับน้องมิวต่างหาก”

“ปล่อยนะไม่งั้นฉันจะ…”