ตอนที่ 6
ตอนที่ 6 ไหนบอกทำได้ทุกอย่าง
November 4, 2026
มิวรู้สึกว่าตัวเองพลาดไปแล้ว เมื่อบอกเขาไปแบบนั้นมันก็ไม่เท่ากับว่าเธอได้จับตัวเองใส่พานให้เขาด้วยตัวเองหรอกเหรอ สายตาของภาวินทร์ในตอนนี้เองก็ใช่ว่าจะน่าไว้ใจ เขาโยนบางอย่างให้เธอ
“นี่อะไรคะ”
“กุญแจห้องนี้”
“แล้ว?”
“จากนี้มาที่นี่อาทิตย์ละสามวัน จะวันไหนก็แล้วแต่เธอ”
“มาที่นี่เหรอคะ”
“ใช่ ทางที่ดีมาตอนกลางวัน ค่ำ ๆ หน่อยก็ได้”
“นี่คือ…”
“ทำความสะอาด ทำอาหาร พี่ไม่ค่อยกลับมาแต่ช่วงนี้คงต้องมาบ่อย ๆ เพราะต้องทำโปรเจคจบ”
“เอ่อ…แค่นี้”
“ทำไมล่ะ ไหนบอกทำได้ทุกอย่าง”
“ค่ะ! ถ้าเป็นแบบนี้ก็ได้ค่ะ มิวยินดีค่ะจะทำให้ดีที่สุดค่ะ เอาเป็นวันจันทร์ พุธ กับศุกร์ช่วงบ่ายนะคะจะไม่ขาดสักวันเลยค่ะ”
“ได้งานคนใช้ต้องดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ค่ะ ดีใจค่ะถ้าอย่างนั้นมิวกลับได้เลยใช่ไหม”
“เดี๋ยว…”
“คะ?"
“ทำไมต้องแต่งตัวแบบนี้หรือว่ามันเป็นกฎของร้าน”
มิวก้มลงมองตัวเองที่แต่งตัวค่อนข้างโป๊และโชว์รูปร่างที่ซ่อนรูปของเธอที่ค่อนข้างเซ็กซี่เกินคาดไปมาก เขาไม่เคยนึกเลยว่าภายใต้ชุดนักศึกษาและกระโปรงหลวม ๆ แล้วยังรองเท้าผ้าใบสีชมพูที่น่ารำคาญนั่นจะซ่อนรูปร่างที่สวยและเซ็กซี่มากกว่าดาวมหาลัยยังชิดซ้ายเอาไว้
“คือว่า… เป็นชุดที่พี่หญิงผู้จัดการร้านเตรียมไว้ให้ แต่งตามเทศกาลค่ะ”
“แล้วทำไมวันนี้ไม่เปลี่ยนชุดก่อนกลับบ้านจะไปไหนต่อ”
“คือว่า... วันนี้….”
“ทำไม”
เธอจะบอกเขาได้ยังไงว่าเธอมีรอบเดือนและชุดที่เธอสวมมาก่อนเข้าทำงานเปื้อนทำให้เธอไม่สามารถกลับไปใส่มันได้
“คือว่ามิวไม่สะดวกจะเปลี่ยนก็เลย...”
“ทำไมหน้าซีดล่ะ”
เขารู้สึกแปลกใจที่เห็นหน้าเธอซีดลงและเริ่มกุมที่ท้อง นี่เป็นสาเหตุที่เธอไม่ดื่มน้ำเย็นและไม่กลัวที่จะต้องเข้ามาที่นี่กับเขานี่เอง คนที่เจนจัดเรื่องผู้หญิงอย่างภาวินทร์รู้ได้ทันที
“เอาน้ำอุ่นไหมพี่จะไปเอามาให้”
“ไม่ค่ะ ไม่เป็นไรมิวขอกลับบ้านเลยนะคะ”
“เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง ไหน ๆ ก็มาถึงนี่แล้วส่งขึ้นรถไปทั้งแบบนี้คงไม่ดีแน่”
“แต่ว่า... ที่นี่เหมือนจะไม่ได้ไกลจากหอพัก”
“อย่าเรื่องเยอะ ก่อนที่จะรับแม่บ้านก็ต้องรู้สิว่าเมดของตัวเองพักอยู่ที่ไหน”
“เมด?”
“เมดที่แปลว่าแม่บ้าน ผิดตรงไหน”
“ก็ได้ เมดก็เมด”
“ลุกไหวไหม”
“ค่ะ”
เขาเดินเข้าไปพยุงเธอเล็กน้อย มือที่เย็นเฉียบดูก็รู้ว่าเธออดทนมานานแล้วทั้ง ๆ ที่ปวดท้องประจำเดือนแต่ก็ต้องมาทำงานดึก แบบนี้ทั้ง ๆ ที่ควรจะนอนพักผ่อน เขาค่อย ๆ พาเธอกลับไปที่รถและขับไปส่งที่หน้าหอพักของเธอ
“ขอบคุณนะคะ”
“ห้องอะไร”
“คะ?"
“ห้องของมิวน่ะ”
“คือว่า ต้องบอกด้วยเหรอคะ”
“เกิดป่วย หรือตายขึ้นมาจะได้รู้ว่าจะหาตัวได้ที่ไหนรีบบอกมา”
“สี่สี่สามเอ”
“เดินไหวไหมพี่จะเดินไปส่ง”
“ไม่ต้องค่ะ ไม่เป็นไรมิวเดินไหวขอบคุณนะคะแล้ว... วันจันทร์จะรีบไปทำความสะอาดให้”
“อืม ขอบใจ”
“เอ่อ คือว่าเรื่องนี้…”
“ไม่ต้องห่วงหรอกเห็นพี่เป็นแบบนี้พี่ก็รักษาคำพูด เรื่องนี้จะมีแค่เราสองคนเท่านั้นที่รู้”
“ขอบคุณมากนะคะ”
เธอเดินลงจากรถของเขาและรีบขึ้นไปที่ห้องทันที ส่วนภาวินทร์ที่พึ่งขับรถออกมาถึงกับยิ้มให้กับเรื่องในวันนี้ แม้ว่าจะไม่เป็นไปตามที่หวัง
“อย่างน้อยก็ได้แม่บ้านมาหนึ่งคนแหละนะ”