ตอนที่ 7
ตอนที่ 7 กินเก่งไม่เบาเลยนี่
November 4, 2026
เมื่อเขาพามาจอดที่ร้านข้าวต้มและเริ่มสั่ง มิวก็เริ่มหันไปมองรอบ ๆ ตอนนี้ถุงร้อนของเธอเริ่มเย็นแล้วเขาจึงได้บอกให้เธอเอาออกมาให้
“เอามาสิ”
“ทำไมคะ”
“บอกให้เอามาก็เอามาเถอะ”
เธอยื่นถุงน้ำร้อนไปให้เขาตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ภาวินทร์ลุกขึ้นเดินนำถุงน้ำร้อนนั้นเอาไปให้เด็กในร้าน เขาพูดไม่กี่ประโยคเธอก็ยิ้มและโค้งให้เขาก่อนจะหายไปพร้อมกับถุงน้ำร้อน
“รอเดี๋ยวนะ”
“พี่วินทร์ให้เขาไปทำอะไรเหรอคะ”
“เปลี่ยนน้ำร้อนให้เธอน่ะสิ”
“คะ? แล้วเขาทำให้ได้ด้วยเหรอคะ ที่จริงไม่ต้องลำบากถึงขนาดนั้นก็ได้”
ไม่ทันที่จะได้ตอบอาหารหอม ๆ ที่ทำใหม่ ๆ ก็เริ่มทยอยมาวางตรงหน้า มิวรู้สึกหิวขึ้นมาเล็กน้อยจากที่ไม่ได้คิดอะไรแต่เพราะอาหารที่น่ากินและข้าวต้มร้อน ๆ ที่นำมาวางก็ทำให้เธอไม่มีสมาธิ
“กินเถอะ อาหารพวกนี้ดีต่อสุขภาพ เดี๋ยวจะพาไปซื้อยา”
“ขอบคุณค่ะ”
เธอไม่พูดอะไรเมื่อเขาอนุญาตให้เธอกินก่อน อาหารที่ทำมาไม่ว่าจะเป็นผัดผักบุ้งไฟแดง หัวไชโป๊ผัดไข่ ไข่เจียวหมูสับกรอบ ๆ เมื่อได้กินข้าวต้มร้อน ๆ มิวก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น ภาวินทร์ที่กินไปด้วยและมองข้าวของเธอที่หมดก่อนเขาก็นึกประหลาดใจไม่น้อย
“เอาข้าวเพิ่มอีกไหม”
“อื้ม ขอบคุณค่ะ”
เธอตัวเล็กกว่าเขามากแต่เท่าที่ดูแล้วกินจุไม่น้อย มิวใช้เวลาไม่นานแต่กินข้าวต้มไปสามถ้วยซึ่งภาวินทร์ต้องสั่งถึงสองรอบให้เธอแล้วยังสั่งกับข้าวมาเพิ่มอีกสองอย่าง
“กินเก่งไม่เบาเลยนี่”
“นิดหน่อยค่ะ”
“ไม่หน่อยนะ ใครได้เป็นแฟนนี่คงต้องเลี้ยงดี ๆ เลยล่ะ”
“มีไปทำไมคะแฟน เกะกะและวุ่นวาย อีกอย่างมิวเลี้ยงตัวเองได้”
“อิ่มแล้วเหรอ”
“อิ่มแล้วค่ะ อิ่มมาก ๆ เลย ร้านนี้อร่อยจังเลยขอบคุณนะคะที่พามากิน เท่าไหร่คะเดี๋ยวมิวช่วยจ่าย”
“ไม่ต้อง มีที่ไหนจะให้ผู้หญิงช่วยจ่าย”
“แต่เรา…”
“ไม่ว่าจะเป็นฐานะไหนคนอย่างภาวินทร์ก็ไม่เคยให้ผู้หญิงควักเงินจ่ายให้หรอกนะ อยู่เฉย ๆ เถอะ”
เขาเรียกพนักงานมาคิดเงินที่โต๊ะ ไม่นานพนักงานผู้หญิงก็ยื่นถุงน้ำร้อนมาให้
“ของเธอครับเอาให้เธอเลย”
“นี่ค่ะคุณลูกค้า แฟนคุณใส่ใจคุณมากเลยนะคะ”
“ขอบคุณค่ะ แต่เขาไม่ใช่แฟนฉันค่ะ เป็น… เจ้านายค่ะ”
“อุ๊ย ขอโทษนะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
ภาวินทร์ที่กำลังจ่ายเงินอยู่หันมามองหน้าเธอนิดหนึ่งก่อนจะหันหน้าหนี คำว่าเขาเป็น “เจ้านาย” ของเธอฟังแล้วก็น่าฟังอยู่หรอกแต่เขากลับหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
“ไปเถอะ”
“ค่ะ”
เขาพาเธอแวะซื้อยาที่ร้านขายยา แต่ครั้งนี้ให้เธอลงไปคนเดียวเพราะเขาไม่อยากให้คนขายถามมากอีกและไม่อยากหงุดหงิดอีกครั้งที่เธอต้องบอกว่าเขาเป็นเจ้านาย
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”
“อืม ถ้าพรุ่งนี้ไปไม่ไหวก็ไปวันพุธก็ได้นะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ เริ่มงานวันแรกมิวไม่อยากผิดสัญญา มิวจะไปให้ได้ค่ะ”
“แต่พี่ไม่อยากรังแกคนป่วยนะ”
“พรุ่งนี้ก็หายดีแล้วค่ะ”
“รู้ได้ยังไง”
“ไม่มีใครปวดท้องประจำเดือนทุกวันหรอกนะคะ พี่วินทร์ก็น่าจะรู้เรื่องนี้ดี ขอบคุณนะคะที่มาส่งมิวขอตัวก่อน”
เธอเดินลงไปจากรถและยืนรอส่งเขาที่หน้าประตูหอพักก่อนที่ภาวินทร์จะบ่นออกมาอีกครั้ง