ตอนที่ 8
ตอนที่ 8 ฉันไม่ใช่ขโมยนะคะ
November 4, 2026
ภาวินทร์หันไปมองคนที่พูด ลักษิกายังไม่ทิ้งความปากเปราะที่ชอบพูดขยี้จิตใจคนอื่น แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะทำอะไรเขาไม่ได้เพราะภาวินทร์ไม่แม้แต่จะไปหยิบดูเลยด้วยซ้ำ
“เอาไปทิ้งให้หมด”
“อะไรนะคะ ทิ้งหมดนี่เลยเหรอคะ”
“เอาเก็บไว้ทำไมล่ะ ขยะก็ต้องทิ้งถูกแล้วนี่”
“ขยะเหรอคะ แต่ว่านี่… บางชิ้นเหมือนจะเป็นของแบรนด์เนมเลยนะคะ”
“ขยะก็คือขยะ เก็บไว้ทำไมหรือถ้าเธอเสียดายก็เก็บไปขายสิ น่าจะได้หลายพันอยู่นะ”
“ฉันไม่ใช่ขโมยนะคะ”
“ก็ถึงได้บอกให้เอาไปทิ้งยังไงล่ะ ฟังไม่รู้เรื่องเหรอยัยลูกแกะน้อย”
“ฉันไม่ใช่...”
“รีบเอาไปทิ้งจะได้พาไปกินข้าว”
“ไม่ดีกว่าค่ะ ทำงานเสร็จแล้วมิวขอตัวกลับเลยนะคะวันนี้มีนัดต่อ”
“อะไรนะ มีนัดเหรอ?”
“ค่ะ ถ้าอย่างนั้น…”
เธอรวบห่อบนโต๊ะทั้งหมดใส่กระเป๋าไปอีกครั้ง ภาวินทร์ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเขามอบหน้าที่นี้ให้เธอจัดการแล้ว
“อันนี้มิวขอนะคะ แล้วก็ขอตัวเลยค่ะเจอกันวันพุธ”
“มีนัดกับใคร”
“เรื่องส่วนตัวค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”
เธอไม่ตอบยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด เธอยิ้มก่อนจะออกไปพร้อมกับถุงขยะย่อม ๆ โดยทิ้งเขาให้ยืนโมโหอยู่ที่เดิมก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อมองดูว่าเธอขึ้นรถอะไรกลับบ้าน
สักพักเมื่อเธอเดินลงไปเขาก็เห็นว่าลักษิกาเดินถือห่อเครื่องประดับนั้นเอาไปให้ป้าแม่บ้านที่ตึก สีหน้าของแม่บ้านคนนั้นดีใจเมื่อเห็นของพร้อมกับขอบคุณเธอและได้โอกาสฝากถุงขยะแม่บ้านไปทิ้งก่อนจะเดินออกไปขึ้นรถ ทำเอาภาวินทร์หันมาขำ
“ให้ตายสิยัยลูกแกะ ที่แท้ก็เอาไปทำแบบนี้เองน่ะเหรอ”
วันถัดมา / หอสมุด
ภาวินทร์เดินเอาหนังสือมาคืนตามที่ชินกรขอเพราะวันนี้เขาต้องไปต่างจังหวัดจึงได้เอาหนังสือมาฝากไว้ที่เขา เมื่อภาวินทร์เดินเข้ามาในหอสมุดแน่นอนว่าเขาตกเป็นเป้าสายตาของสาว ๆ ในนี้ทันทีเพราะแทบจะไม่เคยมีใครเห็นเขาที่นี่เลย
“ยัยลูกแกะ คืนหนังสือหน่อย”
มิวเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับสีหน้าโมโหจนแดงก่ำแต่เพราะที่นี่เป็นหอสมุดที่เสียงดังไม่ได้เธอจึงได้แต่กระชากหนังสือจากมือเขาออกมาแต่ก็โชคร้ายที่ทำให้หนังสือนั้นบาดมือภาวินทร์จนเลือดออก
“โอ๊ะ…ซี้ด คมชะมัด เธอตั้งใจใช่ไหมเนี่ย”
“เอ๊ะ โดนบาดเหรอคะขอโทษนะคะ มานั่งตรงนี้ก่อนค่ะเดี๋ยวมิวจะทำแผลให้”
เธอเองก็ไม่นึกว่าเขาจะโดนบาดจนเลือดออกแบบนั้น มิวรีบคว้ากล่องอุปกรณ์และดึงภาวินทร์มานั่งทำแผลที่โต๊ะด้านหลัง เขาแอบสังเกตเธอผ่านแว่นตาที่หนานั่น เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าแว่นตาของเธอไม่น่ารำคาญอีกต่อไป เพราะเขาไม่นึกอยากจะให้คนอื่นเห็นเธอเวลาที่มิวไม่ใส่แว่นสักเท่าไหร่
“เจ็บไหมคะ ใช้แอลกอฮอล์ล้างแผลก่อนแล้วเดี๋ยวจะใส่ยาให้นะคะ”
“เจ็บสิ ทำไมต้องกระชากแรงขนาดนั้นด้วย พี่ก็อุตส่าห์พูดดี ๆ แล้วนะ”
“ขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าหนังสือมันจะคมขนาดนั้น”
“ก็กระชากแรงขนาดนั้น”
“ก็… ช่างเถอะ เสร็จแล้วค่ะ”
“มีอุปกรณ์ทำแผลติดตัวมาด้วยสมกับเป็นนักศึกษาพยาบาลจริง ๆ แฮะ”
“ขอตัวก่อนนะคะ”
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อแต่ก็นั่งมองเธอจัดการกับหนังสือที่เขาเอามาคืนและให้บริการคนที่มาใช้บริการในหอสมุด กว่าจะรู้ตัวก็เกือบสองชั่วโมงที่เธอจะเดินไปทานข้าว
“พักแล้วเหรอ”