ตอนที่ 9
ตอนที่ 9 ข้อตกลงใหม่
November 4, 2026
ภัทรและธิศกินเสร็จแล้วก็เดินออกไปจากโรงอาหารทันที ไม่นานเขาก็เห็นเธอเดินมาสั่งของหวานที่ร้านน้ำแข็งไสตรงหน้าส่วนเขาก็เดินไปสั่งข้าวแกงร้านข้าง ๆ เมื่อเธอเดินกลับไปนั่งที่เดิมเขาจึงเดินตามเธอไปนั่งตรงข้าม มิวถึงกับตกใจเมื่อหันไปมองและเห็นว่าเพื่อนของเขาไปหมดแล้ว
“ไม่ต้องมองพวกมันไปหมดแล้ว”
“แล้วทำไมต้องมานั่งที่นี่ล่ะคะ”
“ก็อยากนั่ง มีเรื่องจะคุยด้วย”
“อะไรคะ”
“มิวทำพี่เป็นแผล คิดว่าอีกนานคงจะหายดังนั้นคงต้องรับผิดชอบสักหน่อย”
“อะไรนะคะ ก็มิว….”
เธอลดเสียงลงเมื่อหลาย ๆ คนเริ่มมองมาที่เธอ ทุกคนไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมภาวินทร์หนุ่มสุดหล่อคณะวิศวะที่สาว ๆ เฝ้าฝันว่าอยากจะกินข้าวกับเขาสักมื้อ ทำไมถึงต้องไปเลือกนั่งกับคนหน้าตาเฉิ่มแว่นหนาอย่างมิวคณะพยาบาล คนที่จืดชืดเหมือนกับกาแฟเย็นที่น้ำแข็งละลายผสมจนหมดรสชาติแบบนั้น
“เบาหน่อยสิ แต่ว่าพี่ต้องใช้นิ้วมือในการทำโปรเจคแต่ตอนนี้มันบาดเจ็บดังนั้นก็ต้องเป็นหน้าที่มิวที่จะต้อง…”
“อะไรนะคะ เดี๋ยวก่อนนะคะแค่หน้าที่แม่บ้านสามวันต่อสัปดาห์…”
"ทุกวันพุธและวันศุกร์ไม่ต้องทำความสะอาด ทำแค่วันจันทร์วันเดียวพอ"
“ทำไมล่ะคะ”
“เพราะว่าพี่มีงานอื่นให้ทำ”
“งานอะไร ถ้า…”
“ไม่มีอะไรก็แค่ให้ช่วยพิมพ์งานและรวมเล่มโปรเจคจบน่ะ”
มิวขมวดคิ้วมองเขาด้วยความสงสัย ภาวินทร์พึ่งจะสังเกตว่าเธอทำหน้าแบบนี้ถ้าหากว่าดึงแว่นหนา ๆ นั่นออกก็น่ารักจนทำให้หัวใจเขาเริ่มมีปฏิกิริยาอย่างที่ไม่ควรเป็นมาก่อน โดยเฉพาะกับคนจืดชืดอย่างลักษิกา
“พิมพ์งาน เข้าเล่ม”
“ใช่”
“แค่นี้เหรอคะ”
“ใช่ เบากว่างานแม่บ้านด้วยว่ายังไง”
“ตกลงค่ะ แล้วมิวจะเริ่มทำได้ยังไง”
“กินข้าวเสร็จค่อยว่ากัน”
“ค่ะ”
เขาหันไปมองของหวานที่เธอกินจนมิวหันมามองเขา
“พี่วินทร์อยากจะลองกินหน่อยไหมคะ”
“พี่ไม่ค่อยชอบของหวาน”
“แต่ที่นี่ไม่หวานมากหรอกค่ะ ก็แค่เม็ดบัวถั่วแดงใส่น้ำแข็งกินแล้วสดชื่นดี”
“เอ่อ ถ้าอย่างนั้นก็ได้เดี๋ยว...”
“ไม่ต้องค่ะเดี๋ยวมิวไปซื้อให้ถ้าพี่วินไปรับรองว่าได้ถั่วแดงน้อยแน่ ๆ”
“หา? แบบนี้ก็ได้เหรอ”
ไม่นานมิวก็กลับมาพร้อมกับชามของหวานที่ภาวินทร์ไม่เคยลองกินมาก่อน แต่เพราะเห็นเธอกินอย่างเอร็ดอร่อยจึงนึกอยากจะลองบ้างในวันที่อากาศร้อน ๆ แบบนี้
“ลองชิมดูสิคะ”
“เอ่อ อ้อ ได้สิ”
เขาค่อย ๆ คนให้ละเอียดและเริ่มตักมากินคำแรกส่วนเธอหันไปกินชามของตัวเองแล้ว แค่คำแรกเขาก็รู้สึกว่าของหวานที่เขาไม่เคยชอบนี้กลับอร่อยมากอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่นานคนที่นั่งตรงข้ามก็ยิ้มออกมา
“อร่อยใช่ไหมคะ”
“อื้ม อร่อยมากเลย”
มิวยิ้มให้ก่อนจะเก็บจานของเขาและเธอรวมกันและนำไปเก็บ ภาวินทร์นั่งกินของหวานเมื่อเธอเก็บจานชามที่กินแล้วไปให้แม่บ้านที่เหมือนจะสนิทกัน
“เดี๋ยวป้าไปเก็บเองก็ได้หนูมิวน่ารักตลอดเลย วันก่อนขอบใจมากนะ ยาที่ให้มาใช้ดีมากเลย”
"ไม่เป็นไรค่ะป้าสาย มิวไปก่อนนะคะ"
“จ้า”
เมื่อเธอเดินกลับมาเขาก็กินเกือบจะหมดแล้ว มิวดึงกระดาษทิชชูส่งมาให้เขาและชี้ไปที่มุมปากที่มีเศษถั่วแดงติดอยู่
“อร่อยมากเลยเหรอคะ”