ตอนที่ 5 สัมพันธ์ลับอาจารย์แสนร้าย

"เอางี้อา" ธนาคิดอะไรบางอย่างออก

"ถ้าอาอยากให้ผมเป็นรอง ก็ปล่อยให้ผมยุ่งกับคนนี้สิ แล้วผมจะทำผลงานให้" ยักคิ้วรัวๆ เอาสิ อยากให้เขาทำผลงานก็ต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยน

ธรรศภาคย์ส่ายหัวแล้วลุกเดินออกจากห้องไม่รับปากอะไรใดๆ ทั้งสิ้น

เขาแค่มาทักทายหลานชายเฉยๆ แล้วจะกลับไปเคลียร์งาน วันนี้กว่าจะกลับถึงบ้านคงดึกน่าดู เพราะเปิดเทอมวันแรกมีงานให้เคลียร์มากมาย

ธนารีบเก็บของกลับบ้าน ขับรถออกจากรั้ววิทยาลัย กลับรถเพื่อไปยังอีกฝั่งเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนนั่งรอรถอยู่ตรงป้ายรถเมล์

เปิดกระจกลงแล้วบีบแตรเรียก ทำคำแพงที่นั่งเหม่อเพราะเหตุการณ์เมื่อกี้สะดุ้ง มองไปยังตรงหน้าก็พบว่าเป็นคนที่แกล้งเธอ

ธนาพยักหน้าเรียกเธอให้ขึ้นมา ทว่าคำแพงทำเมินมองไปทางอื่น

เขาเคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยอย่างครุ่นคิดว่าจะทำยังไงให้หญิงสาวยอมเดินขึ้นมานั่งบนรถดีๆ

ปิดกระจกขึ้น นั่งตากแอร์เย็นๆ เปิดเพลงฟังชิลๆ

ปี๊บ!

คำแพงสะดุ้งตกใจ เมื่อเสียงรถเมล์สายหนึ่งบีบแตรไล่รถคันหน้า ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเอะอะโวยวาย

'เฮ้ย! ป้ายรถเมล์ เอารถมาจอดขวางทำเหี้ยอะไรวะ!'

ธนาได้ยินเสียงโวยวายมาจากด้านนอก แต่ไม่ได้สะทกสะท้าน ถ้าคำแพงไม่ขึ้นมาเขาก็จะจอดขวางทางอยู่แบบนี้

'เฮ้ย! มึงอยากมีเรื่องเหรอวะ!' คนขับรถเมล์ทำท่าจะลงไปเอาเรื่อง ทำให้คำแพงต้องรีบวิ่งไปเปิดประตูฝั่งซ้ายแล้วขึ้นไปนั่ง ธนาที่ติดเครื่องรออยู่ก่อนแล้วรีบออกรถไปทันที

หญิงสาวถอนหายใจโล่ง ผิดกับเจ้าของรถ เอื้อมมือไปเพิ่มความดังของเสียงเพลง กระนั้นยังคงได้ยินเสียงคำแพงถามมา

"อาจารย์จงใจให้รถเมล์บีบแตรไล่เพื่อเรียกร้องความสนใจจากหนูใช่ไหมคะ" ถามเขาด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ ทำไมเขาถึงเป็นคนแบบนี้

"ใช่ครับ คราวนี้รู้แล้วว่าถ้าผมอยากได้อะไรผมก็ต้องได้ ต่อไปอย่าดื้ออีกนะ"

คำแพงที่ได้ยินอย่างนั้นอ้าปากค้างเมื่อเขาไม่ปฏิเสธ อีกทั้งยังรู้สึกขนลุกแปลกๆ ภายนอกเขาดูเป็นคนอารมณ์ดี สุภาพ แต่พอได้มาสัมผัสเขาเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองมากๆ คนหนึ่ง

หรือเพราะเขาเป็นหลานชายคนเดียวของตระกูล มีแต่คนตามใจ แต่เธอก็เป็นลูกสาวคนเล็กเหมือนกันนะ ยังไม่เห็นเอาแต่ใจเหมือนเขา

"นินทาผมอยู่เหรอครับ" ธนาเลิกคิ้วถามยิ้มๆ ขณะที่สายตามองหนทาง มองมาทางเขาไม่วางแบบนี้กำลังบ่นเขาชัวร์

คำแพงที่ได้ยินว่าอย่างนั้นรีบดึงสายตากลับมาแล้วมองไปยังถนน นึกถึงเรื่องราวที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้

ทำไมต้องมารู้จักกับเขาด้วยนะ นึกโทษพี่คำหล้าได้ไหม ทำไมต้องให้เธอรู้จักกับผู้ชายคนนี้ด้วย

ถ้าเมื่อคืนไม่ได้กลับกับเขา ไม่ได้จูบกับเขา เราคงเป็นแค่อาจารย์กับนักศึกษาคนหนึ่งเท่านั้น พอจบการเรียนการสอนในแต่ละคาบต่างก็แยกย้ายกันไป แต่นี่อะไร เขากำลังบังคับเธอทุกทาง

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ" เมื่อถึงหน้าบ้านหญิงสาวยกมือไหว้ขอบคุณเขา ถึงไม่อยากมาด้วยแต่ถือว่าเขามีน้ำใจ

"ครับ พรุ่งนี้ผมมารับนะ"

"ไม่ต้องค่ะ" แค่เหตุการณ์วันนี้ก็ทำเธอปวดขมับมากพอ อย่าให้เธอต้องไปไหนมาไหนกับเขาเลย