ตอนที่1. เงินคือสามีที่รักที่สุด

‘ได้เดิมตามฝัน จะมีอะไรเป็นของตัวเอง ชอบอิสระ ไม่พึ่งพาใคร ไม่ง้อใคร รวยด้วยลำแข็ง เก่ง แกร่ง เสน่ห์แรง เกินต้าน สวยมากจนน่าขยี้ หาเงินเก่ง หาเงินดุ เงินคือสามีที่เรารักที่สุด...’

หญิงสาวถึงกับสำลักเครื่องดื่มสีสวยที่กำลังยกขึ้นจิบ บาร์เทนเดอร์ที่อยู่ใกล้หันมามองอย่างห่วงใย แต่เจ้าของมือเรียวโบกมือไปมาก่อนหยิบกระดาษทิชชู่มาซับมุมปากแล้วกวาดสายตาอ่านข้อความที่หน้าจอสมาร์ทโฟนของตนเอง

“เงินคือสามีที่รักที่สุด”

รมิดาพึมพำอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้งแล้วก็ต้องกลั้นหัวเราะ มันเป็นหน้าแฟนเพจเวบดูดวงเพจหนึ่งที่เธอเลื่อนอ่านฆ่าเวลา แม้ไม่ใช่คนชอบดูดวงชะตาแต่ถ้าเจอก็อดอ่านไม่ได้ เธอเป็นสาวราศีมีน และหมอดูท่านนี้ก็ทำนายได้โดนใจเป็นที่สุด

สำหรับรมิดาแล้วไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเงิน

หญิงสาวนึกขำเมื่อเห็นภาพใบหน้าตนเองฉีกยิ้มหวานแล้วพูดว่า ‘ภูมิใจที่ได้ทำงานที่บริษัทในเครือศาตนันท์กรุ๊ฟ’ ซึ่งความจริงแล้ว เพราะเงินเดือนที่สูงกว่าบริษัทอื่นรวมทั้งค่าล่วงเวลาทำให้เธอกัดฟันทำงานที่นี่ต่างหาก

ต้องเรียกว่า ‘ฟาดฟันเพื่อให้ได้ทำงานที่นี่เลยต่างหากล่ะ’

หญิงสาวในชุดเดรสสีดำเรียบง่ายยกแก้วเครื่องดื่มของตนขึ้นมาจิบ เธอคิดถึงวันแรกที่มาสมัครงานที่บริษัทแห่งนี้ เธอเพิ่งเรียนจบยังไม่ทันรับปริญญาด้วยซ้ำ แต่ภาระของชีวิตผลักดันให้เธอต้องเร่งรีบหางานทำ และช่วงนั้นบริษัทศาตนันท์กรุ๊ฟประกาศรับสมัครเลขานุการของประธานบริษัท เงินเดือนสูงกว่าบริษัททั่วไป รมิดารีบยื่นใบสมัครทันที แม้จะรู้ว่าผู้ยื่นใบสมัครมีเกินห้าสิบคน แต่ละคนโปรไฟล์ยอดเยี่ยม แต่งกายเรียบหรูดูดี แต่วันนั้นเธอสวมชุดนักศึกษาไปสมัครไปงาน สะพายกระเป๋าผ้าไปรอสัมภาษณ์

ยังไม่ทันสัมภาษณ์ก็รู้ว่าเธอไม่ใช่ตัวเลือกในสายตาของกรรมการทั้งสามที่ทำหน้าที่สัมภาษณ์ผู้สมัครงาน สายตาเธออดเหลือบมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างด้านหลังไม่ได้ เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวแต่พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เนคไทเลื่อนลงมาเล็กน้อย สายตามองไปนอกหน้าต่างของชั้นที่สิบหก

“แล้วเราจะติดต่อกลับไปนะครับ”

กรรมการท่านหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้ม แต่รมิดารู้ทันทีว่าตัวเองพลาดงานนี้แน่นอน เธอทั้งเหนื่อย ทั้งหิวและเริ่มจะหมดแรง คนพวกนี้คงไม่รู้หรอกว่าแต่ละวันของเธอต้องเจอเรื่องใดมาบ้าง การมาเข้าสัมภาษณ์งานนี้ที่ก็ไกลบ้านที่เธอพักอยู่มาก ด้วยความประหยัดค่าใช้จ่าย เธอต้องนั่งรถเมล์ตั้งสามต่อกว่าจะมาถึง

“มีกำหนดไหมคะว่าต้องรอกี่วันถึงจะรู้ผล” เธอถามไปตรงๆ

“มีผู้สมัครเข้ามามาก เราคงต้องใช้เวลาคัดเลือกคนที่เหมาะกับตำแหน่งนี้สักหน่อย”

“กี่วันคะ” รมิดาถามย้ำ เธอรู้ว่ามันเสียมารยาท แต่เธอไม่มีเวลาสำหรับการรอที่ไร้ความหวัง “อันที่จริงถ้ามีตัวเลือกอยู่แล้วก็ไม่ควรเรียกคนอื่นๆมาสัมภาษณ์ให้เสียเวลาเสียค่าเดินทางหรอกค่ะ”

ประโยคของเธอเรียกสายตาของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังให้หันกลับมาจ้องมองเธอ เขามีดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ยามที่ยืนอยู่ในทิศทางที่แสงตกกระทบทำให้เห็นชัดว่าผมเขาสีเดียวกับดวงตา

เสียงกระแอมไอของกรรมการทำไม่ได้ทำรมิดาหลบตา เธอกลับยืดแผ่นหลังตั้งตรงกว่าเดิม อาจเพราะรวบผมเป็นหางม้าทำให้ลำคอดูงามระหง

“คุณคิดว่าตัวเองมีอะไรดีกว่าผู้สมัครคนอื่น” ชายหนุ่มเอ่ยถามมุมปากยกยิ้มท่าทียียวนทำให้ดูเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่น

“จ้างดิฉันสิคะ แล้วจะรู้ว่าดิฉันแตกต่างจากคนอื่น” เธอฉีกยิ้มหวาน

“ระยะทดลองสามเดือน” เขายิ้มกลับ

“ทดลองงานได้เงินค่าตอบแทนไหมคะ” เธอสบตากับเขา “ถ้าไม่ได้ ดิฉันไม่มาค่ะ”

คราวนี้เขาหัวเราะออกมาแล้วพยักหน้ารับก่อนจะชี้นิ้วมาที่เธอ

“ผมเอาคนนี้ ผู้หญิงแบบนี้ถึงจะทำงานกับผมได้” เขายิ้มแต่เป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจ “แต่คุณต้องรู้เงือนไขที่จะทำงานกับผมด้วย”

“ค่ะ” เธอตอบรับ

“ถ้าผ่านโปรฯ ได้เซ็นสัญญาทำงานกับผม สัญญาทำงานห้าปี ระหว่างนี้ห้ามคุณคนรัก และห้ามตั้งครรภ์ ผมอยากได้พนักงานที่ทุ่มเทกับงานไม่ต้องมากังวลว่าจะลาคลอดเมื่อไหร่”

“ได้ค่ะ”

‘ชีวิตนี้ไม่คิดจะแต่งงานอยู่แล้ว!’