ตอนที่2. แววตาเหมือนเด็กเล็กๆ

มุมหนึ่งของห้องพักสุดหรูคือที่ออกกำลังกายของชายหนุ่มเจ้าของห้อง กระสอบทรายที่แขวนอยู่แกว่งไปมาตามแรงหมัดที่กระแทกใส่ เหงื่อเกาะพราวบนแผงอกกำยำมีรอยสักมังกรใหญ่ยักษ์ที่เวลานี้เปลือยเปล่าเห็นกล้ามท้องเป็นมัด จังหวะเต้นฟุตเวิร์คที่สอดคล้องกับจังหวะการหายใจ ทำเอาคนที่ยืนมองอยู่ถึงกับผงกศีรษะยอมรับความสามารถของพี่ชายต่างมารดาคนนี้

“ใส่นวมแล้วมาต่อยกันสักหมัดสองหมัดสิ”

“อย่ามาหลอกเลย” คนถูกชวนส่ายหน้าไปมา “หมัดสองหมัดมีที่ไหน”

ชายหนุ่มซัดหมัดหนักๆ ออกไปอีกหมัดก่อนยุติการซ้อม เขายื่นมือไปรับผ้าขนหนูจาก น้องชายแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ริมระเบียง

“ออกกำลังกายให้เหงื่อมันออกเสียบ้างจะได้เลิกบ่นว่านอนไม่หลับเสียที” หัสวีร์พูดแล้วเช็ดหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ “เอาแต่พึ่งยานอนหลับมันจะไม่ดีกับสุขภาพ”

“เดี๋ยวนี้ผมไม่ค่อยได้กินยานอนหลับแล้วล่ะ” หัสดินเดินไปหยิบน้ำแร่จากตู้เย็นแล้วเดินกลับมาหาพี่ชายคนละแม่ “ใครกล้ากวนใจพี่ชายผม หรือไม่ได้คุยกับคาเรน”

หัสดินพูดพลางหัวเราะร่วน ถือขวดน้ำแร่แล้วเดินไปนั่งใกล้ๆ แม้เป็นพี่น้องต่างมารดา แต่ทั้งคู่สนิทกันมาก ซึ่งก่อนจะมาสนิทกันได้ขนาดนี้ก็ผ่านอะไรมากมาย เพราะแม่ของเขาเป็นเมียเก็บของคุณชาคริต-พ่อของเขาเอง

หัสวีร์เลิกคิ้วเล็กน้อย รับขวดน้ำแร่จากหัสดินมาดื่ม ทั้งสองไม่ใช่พี่น้องแม่เดียวกัน แม่ของเขาเป็นเมียหลวง กล้ำกลืนฝืนทนที่รู้ว่าสามีแสนเจ้าชู้มีลูกกับเมียเก็บทั้งที่สัญญาไว้แล้วว่าจะมีลูกกับนางเพียงคนเดียว อาจเพราะได้ลูกชายพ่อเลยอยากให้เป็นพี่น้องกันจึงตั้งชื่อคล้องกัน หัสวีร์-หัสดิน ศาตนันท์

“ถ้าพี่ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร” หัสดินยิ้ม พอเข้าใจปัญหาระหว่างหัสวีร์กับคาเรน-สาวสวยที่พี่ชายคบอยู่ “ผมโทรหาเรนนี่นะ วันนี้เอามัฟฟินมาให้เรนนี่ชิม”

“เดี๋ยว” หัสวีร์ขมวดคิ้ว “นี่นายมาหาฉันเพราะอยากเจอเลขาของฉันหรอกเหรอ”

“ก็มาหาพี่ด้วยไง” หัสดินยกมือลูบท้ายทอยแก้เขิน “แต่พี่ไม่กินขนมนี่ก็ต้องหาคนที่ช่วยชิมขนมของผมได้”

“แถวบ้านไม่มีคนกินหรือไง” หัสวีร์เค้นเสียงไม่พอใจในลำคอ

“ก็ผมมาหาพี่ แล้วเรนนี่ก็พักที่เดียวกับพี่ ก็เท่ากับว่าผมมาที่เดียวได้เจอทั้งสองคนไง” หัสดินยิ้มทะเล้นแล้วหยิบสมาร์ทโฟนกดเบอร์เลขาสาวของพี่ชาย

“คุณเรนนี่” หัสดินกรอกเสียงทักทายไปทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย “ว่างไหมครับ เชิญที่ห้องพี่ไรอันหน่อย อ้อ!ไม่ใช่เรื่องงานครับ ได้ครับ อีกสิบนาทีเจอกันครับ”

หัสวีร์ที่นั่งใกล้ๆ ได้ยินแล้วก็กลอกตามองบน เขาเองก็ได้ชื่อว่าเป็นคาสโนว่าแต่ไม่ชอบทำเสียงอ่อนเสียงหวานใส่ผู้หญิงแบบนี้

หัสวีร์ ศาตนันท์คือชื่อจริงตามบัตรประชาชน ส่วนชื่อเล่นที่คนในครอบครัวเรียกคือ ‘วีร์’ ซึ่งเท่าที่จำได้มีแค่พ่อกับแม่ที่เรียก ส่วน ‘ไรอัน’ เป็นอีกชื่อที่ใช้อยู่เมืองนอก เขาเรียนโรงเรียนประจำที่อเมริกาตั้งแต่อายุสิบสองจนจบระดับปริญญาตรีและปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ห้าปีก่อนเขากลับมาอยู่เมืองไทยแบบถาวรเพื่อดูแลกิจการของครอบครัวต่อจากบิดา เดิมที่พ่อเลือกเลขาไว้ให้ แต่เขารู้สึกเหมือนมีพี่เลี้ยงหรือไม่ก็คนของพ่อที่ตามประกบเขาและรายงานกับพ่ออีกที แม้ว่าพ่อจะส่งมอบบริษัทให้เขาบริหารจัดการต่อแต่ไม่ได้หมายความว่าวางมือจากทุกอย่าง สิ่งที่เขาดูแลอยู่เป็นหนึ่งในหลายสิบกิจการของตระกูล คราวนั้นเขายื่นคำขาดหากเขาไม่ได้เลือกเลขาด้วยตัวเองก็จะไม่ทำงานที่บริษัทของตระกูล ทีแรกก็คิดว่ามันจะง่าย แต่กลายเป็นยุ่งยากขึ้น มีผู้สมัครเข้ามาตำแหน่งเลขาเขาเป็นร้อย ทั้งที่เขาตั้งเงื่อนไขยุ่งยาก และรู้ว่าบางคนหวังเป็นมากกว่าเลขา จนกระทั่งได้เจอกับนักศึกษาสาวที่รวบผมเป็นหางม้าคนนั้น ท่าทางไม่ใช่เด็กฝากของใคร ไม่ใช่เด็กเส้นที่แอบหวังตำแหน่งว่าที่ภรรยาในอนาคตและที่สำคัญ ดูร้ายๆ แบบที่รับมือเขาได้